Song of Solomon 2:8–17

⁸Vox dilecti mei; ecce iste venit,

saliens in montibus, transiliens colles.

⁹Similis est dilectus meus capreæ,

hinnuloque cervorum.

En ipse stat post parietem nostrum,

respiciens per fenestras,

prospiciens per cancellos.

¹⁰En dilectus meus loquitur mihi.

Surge, propera, amica mea,

columba mea, formosa mea, et veni:

¹¹jam enim hiems transiit;

imber abiit, et recessit.

¹²Flores apparuerunt in terra nostra;

tempus putationis advenit:

vox turturis audita est in terra nostra;

¹³ficus protulit grossos suos;

vineæ florentes dederunt odorem suum.

Surge, amica mea, speciosa mea, et veni:

¹⁴columba mea, in foraminibus petræ, in caverna maceriæ,

ostende mihi faciem tuam,

sonet vox tua in auribus meis:

vox enim tua dulcis, et facies tua decora.

¹⁵Capite nobis vulpes parvulas

quæ demoliuntur vineas:

nam vinea nostra floruit.

¹⁶Dilectus meus mihi, et ego illi,

qui pascitur inter lilia,

¹⁷donec aspiret dies, et inclinentur umbræ.

Revertere; similis esto, dilecte mi, capreæ,

hinnuloque cervorum super montes Bether.