Psalm 2:1–3:9

¹Quare fremuerunt gentes,

et populi meditati sunt inania?

²Astiterunt reges terræ,

et principes convenerunt in unum

adversus Dominum, et adversus christum ejus.

³Dirumpamus vincula eorum,

et projiciamus a nobis jugum ipsorum.

⁴Qui habitat in cælis irridebit eos,

et Dominus subsannabit eos.

⁵Tunc loquetur ad eos in ira sua,

et in furore suo conturbabit eos.

⁶Ego autem constitutus sum rex ab eo

super Sion, montem sanctum ejus,

prædicans præceptum ejus.

⁷Dominus dixit ad me: Filius meus es tu;

ego hodie genui te.

⁸Postula a me, et dabo tibi gentes hæreditatem tuam,

et possessionem tuam terminos terræ.

⁹Reges eos in virga ferrea,

et tamquam vas figuli confringes eos.

¹⁰Et nunc, reges, intelligite;

erudimini, qui judicatis terram.

¹¹Servite Domino in timore,

et exsultate ei cum tremore.

¹²Apprehendite disciplinam, nequando irascatur Dominus,

et pereatis de via justa.

¹³Cum exarserit in brevi ira ejus,

beati omnes qui confidunt in eo.

¹Psalmus David, cum fugeret a facie Absalom filii sui.

²Domine, quid multiplicati sunt qui tribulant me?

Multi insurgunt adversum me;

³multi dicunt animæ meæ:

Non est salus ipsi in Deo ejus.

⁴Tu autem Domine, susceptor meus es,

gloria mea, et exaltans caput meum.

⁵Voce mea ad Dominum clamavi;

et exaudivit me de monte sancto suo.

⁶Ego dormivi, et soporatus sum;

et exsurrexi, quia Dominus suscepit me.

⁷Non timebo millia populi circumdantis me.

Exsurge, Domine; salvum me fac, Deus meus.

⁸Quoniam tu percussisti omnes adversantes mihi sine causa;

dentes peccatorum contrivisti.

⁹Domini est salus;

et super populum tuum benedictio tua.