Psalm 103–104

¹Ipsi David.

Benedic, anima mea, Domino:

Domine Deus meus, magnificatus es vehementer.

Confessionem et decorem induisti,

²amictus lumine sicut vestimento.

Extendens cælum sicut pellem,

³qui tegis aquis superiora ejus:

qui ponis nubem ascensum tuum;

qui ambulas super pennas ventorum:

⁴qui facis angelos tuos spiritus,

et ministros tuos ignem urentem.

⁵Qui fundasti terram super stabilitatem suam:

non inclinabitur in sæculum sæculi.

⁶Abyssus sicut vestimentum amictus ejus;

super montes stabunt aquæ.

⁷Ab increpatione tua fugient;

a voce tonitrui tui formidabunt.

⁸Ascendunt montes, et descendunt campi,

in locum quem fundasti eis.

⁹Terminum posuisti quem non transgredientur,

neque convertentur operire terram.

¹⁰Qui emittis fontes in convallibus;

inter medium montium pertransibunt aquæ.

¹¹Potabunt omnes bestiæ agri;

expectabunt onagri in siti sua.

¹²Super ea volucres cæli habitabunt;

de medio petrarum dabunt voces.

¹³Rigans montes de superioribus suis;

de fructu operum tuorum satiabitur terra:

¹⁴producens fœnum jumentis,

et herbam servituti hominum,

ut educas panem de terra,

¹⁵et vinum lætificet cor hominis:

ut exhilaret faciem in oleo,

et panis cor hominis confirmet.

¹⁶Saturabuntur ligna campi,

et cedri Libani quas plantavit:

¹⁷illic passeres nidificabunt:

herodii domus dux est eorum.

¹⁸Montes excelsi cervis;

petra refugium herinaciis.

¹⁹Fecit lunam in tempora;

sol cognovit occasum suum.

²⁰Posuisti tenebras, et facta est nox;

in ipsa pertransibunt omnes bestiæ silvæ:

²¹catuli leonum rugientes ut rapiant,

et quærant a Deo escam sibi.

²²Ortus est sol, et congregati sunt,

et in cubilibus suis collocabuntur.

²³Exibit homo ad opus suum,

et ad operationem suam usque ad vesperum.

²⁴Quam magnificata sunt opera tua, Domine!

omnia in sapientia fecisti;

impleta est terra possessione tua.

²⁵Hoc mare magnum et spatiosum manibus;

illic reptilia quorum non est numerus:

animalia pusilla cum magnis.

²⁶Illic naves pertransibunt;

draco iste quem formasti ad illudendum ei.

²⁷Omnia a te expectant

ut des illis escam in tempore.

²⁸Dante te illis, colligent;

aperiente te manum tuam, omnia implebuntur bonitate.

²⁹Avertente autem te faciem, turbabuntur;

auferes spiritum eorum, et deficient,

et in pulverem suum revertentur.

³⁰Emittes spiritum tuum, et creabuntur,

et renovabis faciem terræ.

³¹Sit gloria Domini in sæculum;

lætabitur Dominus in operibus suis.

³²Qui respicit terram, et facit eam tremere;

qui tangit montes, et fumigant.

³³Cantabo Domino in vita mea;

psallam Deo meo quamdiu sum.

³⁴Jucundum sit ei eloquium meum;

ego vero delectabor in Domino.

³⁵Deficiant peccatores a terra,

et iniqui, ita ut non sint.

Benedic, anima mea, Domino.

¹Alleluja.

Confitemini Domino, et invocate nomen ejus;

annuntiate inter gentes opera ejus.

²Cantate ei, et psallite ei;

narrate omnia mirabilia ejus.

³Laudamini in nomine sancto ejus;

lætetur cor quærentium Dominum.

⁴Quærite Dominum, et confirmamini;

quærite faciem ejus semper.

⁵Mementote mirabilium ejus quæ fecit;

prodigia ejus, et judicia oris ejus:

⁶semen Abraham servi ejus;

filii Jacob electi ejus.

⁷Ipse Dominus Deus noster;

in universa terra judicia ejus.

⁸Memor fuit in sæculum testamenti sui;

verbi quod mandavit in mille generationes:

⁹quod disposuit ad Abraham,

et juramenti sui ad Isaac:

¹⁰et statuit illud Jacob in præceptum,

et Israël in testamentum æternum,

¹¹dicens: Tibi dabo terram Chanaan,

funiculum hæreditatis vestræ:

¹²cum essent numero brevi,

paucissimi, et incolæ ejus.

¹³Et pertransierunt de gente in gentem,

et de regno ad populum alterum.

¹⁴Non reliquit hominem nocere eis:

et corripuit pro eis reges.

¹⁵Nolite tangere christos meos,

et in prophetis meis nolite malignari.

¹⁶Et vocavit famem super terram,

et omne firmamentum panis contrivit.

¹⁷Misit ante eos virum:

in servum venundatus est, Joseph.

¹⁸Humiliaverunt in compedibus pedes ejus;

ferrum pertransiit animam ejus:

¹⁹donec veniret verbum ejus.

Eloquium Domini inflammavit eum.

²⁰Misit rex, et solvit eum;

princeps populorum, et dimisit eum.

²¹Constituit eum dominum domus suæ,

et principem omnis possessionis suæ:

²²ut erudiret principes ejus sicut semetipsum,

et senes ejus prudentiam doceret.

²³Et intravit Israël in Ægyptum,

et Jacob accola fuit in terra Cham.

²⁴Et auxit populum suum vehementer,

et firmavit eum super inimicos ejus.

²⁵Convertit cor eorum, ut odirent populum ejus,

et dolum facerent in servos ejus.

²⁶Misit Moysen servum suum;

Aaron quem elegit ipsum.

²⁷Posuit in eis verba signorum suorum,

et prodigiorum in terra Cham.

²⁸Misit tenebras, et obscuravit;

et non exacerbavit sermones suos.

²⁹Convertit aquas eorum in sanguinem,

et occidit pisces eorum.

³⁰Edidit terra eorum ranas

in penetralibus regum ipsorum.

³¹Dixit, et venit cœnomyia et ciniphes

in omnibus finibus eorum.

³²Posuit pluvias eorum grandinem:

ignem comburentem in terra ipsorum.

³³Et percussit vineas eorum, et ficulneas eorum,

et contrivit lignum finium eorum.

³⁴Dixit, et venit locusta,

et bruchus cujus non erat numerus:

³⁵et comedit omne fœnum in terra eorum,

et comedit omnem fructum terræ eorum.

³⁶Et percussit omne primogenitum in terra eorum,

primitias omnis laboris eorum.

³⁷Et eduxit eos cum argento et auro,

et non erat in tribubus eorum infirmus.

³⁸Lætata est Ægyptus in profectione eorum,

quia incubuit timor eorum super eos.

³⁹Expandit nubem in protectionem eorum,

et ignem ut luceret eis per noctem.

⁴⁰Petierunt, et venit coturnix,

et pane cæli saturavit eos.

⁴¹Dirupit petram, et fluxerunt aquæ:

abierunt in sicco flumina.

⁴²Quoniam memor fuit verbi sancti sui,

quod habuit ad Abraham puerum suum.

⁴³Et eduxit populum suum in exsultatione,

et electos suos in lætitia.

⁴⁴Et dedit illis regiones gentium,

et labores populorum possederunt:

⁴⁵ut custodiant justificationes ejus,

et legem ejus requirant.