Matthew 19–20

19¹Et factum est, cum consummasset Jesus sermones istos, migravit a Galilæa, et venit in fines Judææ trans Jordanem, ²et secutæ sunt eum turbæ multæ, et curavit eos ibi. ³Et accesserunt ad eum pharisæi tentantes eum, et dicentes: Si licet homini dimittere uxorem suam, quacumque ex causa? ⁴Qui respondens, ait eis: Non legistis, quia qui fecit hominem ab initio, masculum et feminam fecit eos? Et dixit: ⁵Propter hoc dimittet homo patrem, et matrem, et adhærebit uxori suæ, et erunt duo in carne una. ⁶Itaque jam non sunt duo, sed una caro. Quod ergo Deus conjunxit, homo non separet. ⁷Dicunt illi: Quid ergo Moyses mandavit dare libellum repudii, et dimittere? ⁸Ait illis: Quoniam Moyses ad duritiam cordis vestri permisit vobis dimittere uxores vestras: ab initio autem non fuit sic. ⁹Dico autem vobis, quia quicumque dimiserit uxorem suam, nisi ob fornicationem, et aliam duxerit, mœchatur: et qui dimissam duxerit, mœchatur. ¹⁰Dicunt ei discipuli ejus: Si ita est causa hominis cum uxore, non expedit nubere. ¹¹Qui dixit illis: Non omnes capiunt verbum istud, sed quibus datum est. ¹²Sunt enim eunuchi, qui de matris utero sic nati sunt: et sunt eunuchi, qui facti sunt ab hominibus: et sunt eunuchi, qui seipsos castraverunt propter regnum cælorum. Qui potest capere capiat.

¹³Tunc oblati sunt ei parvuli, ut manus eis imponeret, et oraret. Discipuli autem increpabant eos. ¹⁴Jesus vero ait eis: Sinite parvulos, et nolite eos prohibere ad me venire: talium est enim regnum cælorum. ¹⁵Et cum imposuisset eis manus, abiit inde.

¹⁶Et ecce unus accedens, ait illi: Magister bone, quid boni faciam ut habeam vitam æternam? ¹⁷Qui dixit ei: Quid me interrogas de bono? Unus est bonus, Deus. Si autem vis ad vitam ingredi, serva mandata. ¹⁸Dicit illi: Quæ? Jesus autem dixit: Non homicidium facies; non adulterabis; non facies furtum; non falsum testimonium dices; ¹⁹honora patrem tuum, et matrem tuam, et diliges proximum tuum sicut teipsum. ²⁰Dicit illi adolescens: Omnia hæc custodivi a juventute mea: quid adhuc mihi deest? ²¹Ait illi Jesus: Si vis perfectus esse, vade, vende quæ habes, et da pauperibus, et habebis thesaurum in cælo: et veni, sequere me. ²²Cum audisset autem adolescens verbum, abiit tristis: erat enim habens multas possessiones. ²³Jesus autem dixit discipulis suis: Amen dico vobis, quia dives difficile intrabit in regnum cælorum. ²⁴Et iterum dico vobis: Facilius est camelum per foramen acus transire, quam divitem intrare in regnum cælorum. ²⁵Auditis autem his, discipuli mirabantur valde, dicentes: Quis ergo poterit salvus esse? ²⁶Aspiciens autem Jesus, dixit illis: Apud homines hoc impossibile est: apud Deum autem omnia possibilia sunt.

²⁷Tunc respondens Petrus, dixit ei: Ecce nos reliquimus omnia, et secuti sumus te: quid ergo erit nobis? ²⁸Jesus autem dixit illis: Amen dico vobis, quod vos, qui secuti estis me, in regeneratione cum sederit Filius hominis in sede majestatis suæ, sedebitis et vos super sedes duodecim, judicantes duodecim tribus Israël. ²⁹Et omnis qui reliquerit domum, vel fratres, aut sorores, aut patrem, aut matrem, aut uxorem, aut filios, aut agros propter nomen meum, centuplum accipiet, et vitam æternam possidebit. ³⁰Multi autem erunt primi novissimi, et novissimi primi.

20¹Simile est regnum cælorum homini patrifamilias, qui exiit primo mane conducere operarios in vineam suam. ²Conventione autem facta cum operariis ex denario diurno, misit eos in vineam suam. ³Et egressus circa horam tertiam, vidit alios stantes in foro otiosos, ⁴et dixit illis: Ite et vos in vineam meam, et quod justum fuerit dabo vobis. ⁵Illi autem abierunt. Iterum autem exiit circa sextam et nonam horam: et fecit similiter. ⁶Circa undecimam vero exiit, et invenit alios stantes, et dicit illis: Quid hic statis tota die otiosi? ⁷Dicunt ei: Quia nemo nos conduxit. Dicit illis: Ite et vos in vineam meam. ⁸Cum sero autem factum esset, dicit dominus vineæ procuratori suo: Voca operarios, et redde illis mercedem incipiens a novissimis usque ad primos. ⁹Cum venissent ergo qui circa undecimam horam venerant, acceperunt singulos denarios. ¹⁰Venientes autem et primi, arbitrati sunt quod plus essent accepturi: acceperunt autem et ipsi singulos denarios. ¹¹Et accipientes murmurabant adversus patremfamilias, ¹²dicentes: Hi novissimi una hora fecerunt, et pares illos nobis fecisti, qui portavimus pondus diei, et æstus. ¹³At ille respondens uni eorum, dixit: Amice, non facio tibi injuriam: nonne ex denario convenisti mecum? ¹⁴Tolle quod tuum est, et vade: volo autem et huic novissimo dare sicut et tibi. ¹⁵Aut non licet mihi quod volo, facere? an oculus tuus nequam est, quia ego bonus sum? ¹⁶Sic erunt novissimi primi, et primi novissimi. Multi enim sunt vocati, pauci vero electi.

¹⁷Et ascendens Jesus Jerosolymam, assumpsit duodecim discipulos secreto, et ait illis: ¹⁸Ecce ascendimus Jerosolymam, et Filius hominis tradetur principibus sacerdotum, et scribis, et condemnabunt eum morte, ¹⁹et tradent eum gentibus ad illudendum, et flagellandum, et crucifigendum, et tertia die resurget.

²⁰Tunc accessit ad eum mater filiorum Zebedæi cum filiis suis, adorans et petens aliquid ab eo. ²¹Qui dixit ei: Quid vis? Ait illi: Dic ut sedeant hi duo filii mei, unus ad dexteram tuam, et unus ad sinistram in regno tuo. ²²Respondens autem Jesus, dixit: Nescitis quid petatis. Potestis bibere calicem, quem ego bibiturus sum? Dicunt ei: Possumus. ²³Ait illis: Calicem quidem meum bibetis: sedere autem ad dexteram meam vel sinistram non est meum dare vobis, sed quibus paratum est a Patre meo. ²⁴Et audientes decem, indignati sunt de duobus fratribus. ²⁵Jesus autem vocavit eos ad se, et ait: Scitis quia principes gentium dominantur eorum: et qui majores sunt, potestatem exercent in eos. ²⁶Non ita erit inter vos: sed quicumque voluerit inter vos major fieri, sit vester minister: ²⁷et qui voluerit inter vos primus esse, erit vester servus. ²⁸Sicut Filius hominis non venit ministrari, sed ministrare, et dare animam suam redemptionem pro multis.

²⁹Et egredientibus illis ab Jericho, secuta est eum turba multa, ³⁰et ecce duo cæci sedentes secus viam audierunt quia Jesus transiret: et clamaverunt, dicentes: Domine, miserere nostri, fili David. ³¹Turba autem increpabat eos ut tacerent. At illi magis clamabant, dicentes: Domine, miserere nostri, fili David. ³²Et stetit Jesus, et vocavit eos, et ait: Quid vultis ut faciam vobis? ³³Dicunt illi: Domine, ut aperiantur oculi nostri. ³⁴Misertus autem eorum Jesus, tetigit oculos eorum. Et confestim viderunt, et secuti sunt eum.