Lamentations 2:13–19

¹³Cui comparabo te, vel cui assimilabo te,

filia Jerusalem?

cui exæquabo te, et consolabor te,

virgo, filia Sion?

magna est enim velut mare contritio tua:

quis medebitur tui?

¹⁴Prophetæ tui viderunt tibi

falsa et stulta;

nec aperiebant iniquitatem tuam,

ut te ad pœnitentiam provocarent;

viderunt autem tibi assumptiones falsas,

et ejectiones.

¹⁵Plauserunt super te manibus

omnes transeuntes per viam;

sibilaverunt et moverunt caput suum

super filiam Jerusalem:

Hæccine est urbs, dicentes, perfecti decoris,

gaudium universæ terræ?

¹⁶Aperuerunt super te os suum

omnes inimici tui:

sibilaverunt, et fremuerunt dentibus,

et dixerunt: Devorabimus:

en ista est dies quam exspectabamus;

invenimus, vidimus.

¹⁷Fecit Dominus quæ cogitavit;

complevit sermonem suum,

quem præceperat a diebus antiquis:

destruxit, et non pepercit,

et lætificavit super te inimicum,

et exaltavit cornu hostium tuorum.

¹⁸Clamavit cor eorum ad Dominum

super muros filiæ Sion:

Deduc quasi torrentem lacrimas

per diem et noctem;

non des requiem tibi,

neque taceat pupilla oculi tui.

¹⁹Consurge, lauda in nocte,

in principio vigiliarum;

effunde sicut aquam cor tuum

ante conspectum Domini:

leva ad eum manus tuas

pro anima parvulorum tuorum,

qui defecerunt in fame

in capite omnium compitorum.