Job 14

14¹Homo natus de muliere, brevi vivens tempore,

repletur multis miseriis.

²Qui quasi flos egreditur et conteritur,

et fugit velut umbra, et numquam in eodem statu permanet.

³Et dignum ducis super hujuscemodi aperire oculos tuos,

et adducere eum tecum in judicium?

⁴Quis potest facere mundum de immundo conceptum semine?

nonne tu qui solus es?

⁵Breves dies hominis sunt:

numerus mensium ejus apud te est:

constituisti terminos ejus, qui præteriri non poterunt.

⁶Recede paululum ab eo, ut quiescat,

donec optata veniat, sicut mercenarii, dies ejus.

⁷Lignum habet spem:

si præcisum fuerit, rursum virescit,

et rami ejus pullulant.

⁸Si senuerit in terra radix ejus,

et in pulvere emortuus fuerit truncus illius,

⁹ad odorem aquæ germinabit,

et faciet comam, quasi cum primum plantatum est.

¹⁰Homo vero cum mortuus fuerit, et nudatus,

atque consumptus, ubi, quæso, est?

¹¹Quomodo si recedant aquæ de mari,

et fluvius vacuefactus arescat:

¹²sic homo, cum dormierit, non resurget:

donec atteratur cælum, non evigilabit,

nec consurget de somno suo.

¹³Quis mihi hoc tribuat, ut in inferno protegas me,

et abscondas me donec pertranseat furor tuus,

et constituas mihi tempus in quo recorderis mei?

¹⁴Putasne mortuus homo rursum vivat?

cunctis diebus quibus nunc milito, expecto

donec veniat immutatio mea.

¹⁵Vocabis me, et ego respondebo tibi:

operi manuum tuarum porriges dexteram.

¹⁶Tu quidem gressus meos dinumerasti:

sed parce peccatis meis.

¹⁷Signasti quasi in sacculo delicta mea,

sed curasti iniquitatem meam.

¹⁸Mons cadens defluit,

et saxum transfertur de loco suo:

¹⁹lapides excavant aquæ,

et alluvione paulatim terra consumitur:

et hominem ergo similiter perdes.

²⁰Roborasti eum paululum, ut in perpetuum transiret:

immutabis faciem ejus, et emittes eum.

²¹Sive nobiles fuerint filii ejus,

sive ignobiles, non intelliget.

²²Attamen caro ejus, dum vivet, dolebit,

et anima illius super semetipso lugebit.