Jeremiah 50–51

50¹Verbum quod locutus est Dominus de Babylone et de terra Chaldæorum, in manu Jeremiæ prophetæ.

²Annuntiate in gentibus, et auditum facite:

levate signum, prædicate, et nolite celare:

dicite: Capta est Babylon,

confusus est Bel, victus est Merodach,

confusa sunt sculptilia ejus,

superata sunt idola eorum.

³Quoniam ascendit contra eam gens ab aquilone,

quæ ponet terram ejus in solitudinem,

et non erit qui habitet in ea ab homine usque ad pecus:

et moti sunt, et abierunt.

⁴In diebus illis, et in tempore illo, ait Dominus,

venient filii Israël ipsi et filii Juda simul:

ambulantes et flentes properabunt,

et Dominum Deum suum quærent:

⁵in Sion interrogabunt viam, huc facies eorum:

venient, et apponentur ad Dominum fœdere sempiterno,

quod nulla oblivione delebitur.

⁶Grex perditus factus est populus meus:

pastores eorum seduxerunt eos,

feceruntque vagari in montibus:

de monte in collem transierunt;

obliti sunt cubilis sui.

⁷Omnes qui invenerunt comederunt eos,

et hostes eorum dixerunt: Non peccavimus:

pro eo quod peccaverunt Domino decori justitiæ,

et exspectationi patrum eorum Domino.

⁸Recedite de medio Babylonis,

et de terra Chaldæorum egredimini,

et estote quasi hædi ante gregem.

⁹Quoniam ecce ego suscito,

et adducam in Babylonem

congregationem gentium magnarum de terra aquilonis,

et præparabuntur adversus eam, et inde capietur:

sagitta ejus quasi viri fortis interfectoris:

non revertetur vacua.

¹⁰Et erit Chaldæa in prædam:

omnes vastantes eam replebuntur, ait Dominus.

¹¹Quoniam exsultatis, et magna loquimini,

diripientes hæreditatem meam:

quoniam effusi estis sicut vituli super herbam,

et mugistis sicut tauri:

¹²confusa est mater vestra nimis,

et adæquata pulveri, quæ genuit vos:

ecce novissima erit in gentibus,

deserta, invia, et arens.

¹³Ab ira Domini non habitabitur,

sed redigetur tota in solitudinem:

omnis qui transibit per Babylonem stupebit,

et sibilabit super universis plagis ejus.

¹⁴Præparamini contra Babylonem per circuitum,

omnes qui tenditis arcum:

debellate eam, non parcatis jaculis,

quia Domino peccavit.

¹⁵Clamate adversus eam,

ubique dedit manum:

ceciderunt fundamenta ejus,

destructi sunt muri ejus,

quoniam ultio Domini est:

ultionem accipite de ea:

sicut fecit, facite ei.

¹⁶Disperdite satorem de Babylone,

et tenentem falcem in tempore messis:

a facie gladii columbæ

unusquisque ad populum suum convertetur,

et singuli ad terram suam fugient.

¹⁷Grex dispersus Israël:

leones ejecerunt eum.

Primus comedit eum rex Assur:

iste novissimus exossavit eum

Nabuchodonosor rex Babylonis.

¹⁸Propterea hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël:

Ecce ego visitabo regem Babylonis et terram ejus,

sicut visitavi regem Assur:

¹⁹et reducam Israël ad habitaculum suum:

et pascetur Carmelum et Basan,

et in monte Ephraim et Galaad saturabitur anima ejus.

²⁰In diebus illis, et in tempore illo, ait Dominus,

quæretur iniquitas Israël, et non erit,

et peccatum Juda, et non invenietur:

quoniam propitius ero eis quos reliquero.

²¹Super terram dominantium ascende,

et super habitatores ejus visita:

dissipa, et interfice quæ post eos sunt, ait Dominus,

et fac juxta omnia quæ præcepi tibi.

²²Vox belli in terra, et contritio magna.

²³Quomodo confractus est et contritus malleus universæ terræ?

quomodo versa est in desertum Babylon in gentibus?

²⁴Illaqueavi te, et capta es, Babylon,

et nesciebas:

inventa es et apprehensa,

quoniam Dominum provocasti.

²⁵Aperuit Dominus thesaurum suum,

et protulit vasa iræ suæ,

quoniam opus est Domino Deo exercituum,

in terra Chaldæorum.

²⁶Venite ad eam ab extremis finibus;

aperite ut exeant qui conculcent eam:

tollite de via lapides, et redigite in acervos:

et interficite eam, nec sit quidquam reliquum.

²⁷Dissipate universos fortes ejus:

descendant in occisionem:

væ eis, quia venit dies eorum,

tempus visitationis eorum!

²⁸Vox fugientium,

et eorum qui evaserunt de terra Babylonis,

ut annuntient in Sion ultionem Domini Dei nostri,

ultionem templi ejus.

²⁹Annuntiate in Babylonem plurimis,

omnibus qui tendunt arcum:

consistite adversus eam per gyrum,

et nullus evadat:

reddite ei secundum opus suum:

juxta omnia quæ fecit, facite illi,

quia contra Dominum erecta est,

adversum Sanctum Israël.

³⁰Idcirco cadent juvenes ejus in plateis ejus,

et omnes viri bellatores ejus conticescent in die illa,

ait Dominus.

³¹Ecce ego ad te, superbe!

dicit Dominus Deus exercituum:

quia venit dies tuus,

tempus visitationis tuæ.

³²Et cadet superbus, et corruet,

et non erit qui suscitet eum:

et succendam ignem in urbibus ejus,

et devorabit omnia in circuitu ejus.

³³Hæc dicit Dominus exercituum:

Calumniam sustinent filii Israël,

et filii Juda simul:

omnes qui ceperunt eos, tenent:

nolunt dimittere eos.

³⁴Redemptor eorum fortis,

Dominus exercituum nomen ejus:

judicio defendet causam eorum,

ut exterreat terram,

et commoveat habitatores Babylonis.

³⁵Gladius ad Chaldæos, ait Dominus,

et ad habitatores Babylonis,

et ad principes, et ad sapientes ejus.

³⁶Gladius ad divinos ejus, qui stulti erunt:

gladius ad fortes illius, qui timebunt.

³⁷Gladius ad equos ejus, et ad currus ejus,

et ad omne vulgus quod est in medio ejus:

et erunt quasi mulieres:

gladius ad thesauros ejus, qui diripientur.

³⁸Siccitas super aquas ejus erit, et arescent,

quia terra sculptilium est, et in portentis gloriantur.

³⁹Propterea habitabunt dracones cum faunis ficariis,

et habitabunt in ea struthiones:

et non inhabitabitur ultra usque in sempiternum,

nec exstruetur usque ad generationem et generationem.

⁴⁰Sicut subvertit Dominus Sodomam et Gomorrham,

et vicinas ejus, ait Dominus,

non habitabit ibi vir,

et non incolet eam filius hominis.

⁴¹Ecce populus venit ab aquilone,

et gens magna, et reges multi

consurgent a finibus terræ.

⁴²Arcum et scutum apprehendent:

crudeles sunt, et immisericordes:

vox eorum quasi mare sonabit,

et super equos ascendent,

sicut vir paratus ad prælium contra te, filia Babylon.

⁴³Audivit rex Babylonis famam eorum,

et dissolutæ sunt manus ejus:

angustia apprehendit eum,

dolor quasi parturientem.

⁴⁴Ecce quasi leo ascendet,

de superbia Jordanis ad pulchritudinem robustam,

quia subito currere faciam eum ad illam.

Et quis erit electus, quem præponam ei?

quis est enim similis mei?

et quis sustinebit me?

et quis est iste pastor, qui resistat vultui meo?

⁴⁵Propterea audite consilium Domini

quod mente concepit adversum Babylonem,

et cogitationes ejus

quas cogitavit super terram Chaldæorum:

nisi detraxerint eos parvuli gregum,

nisi dissipatum fuerit cum ipsis habitaculum eorum.

⁴⁶A voce captivitatis Babylonis commota est terra,

et clamor inter gentes auditus est.

51¹Hæc dicit Dominus:

Ecce ego suscitabo super Babylonem et super habitatores ejus,

qui cor suum levaverunt contra me,

quasi ventum pestilentem:

²et mittam in Babylonem ventilatores,

et ventilabunt eam et demolientur terram ejus,

quoniam venerunt super eam undique in die afflictionis ejus.

³Non tendat qui tendit arcum suum,

et non ascendat loricatus:

nolite parcere juvenibus ejus;

interficite omnem militiam ejus.

⁴Et cadent interfecti in terra Chaldæorum,

et vulnerati in regionibus ejus.

⁵Quoniam non fuit viduatus Israël et Juda

a Deo suo, Domino exercituum,

terra autem eorum repleta est delicto

a Sancto Israël.

⁶Fugite de medio Babylonis,

et salvet unusquisque animam suam:

nolite tacere super iniquitatem ejus,

quoniam tempus ultionis est a Domino:

vicissitudinem ipse retribuet ei.

⁷Calix aureus Babylon in manu Domini,

inebrians omnem terram:

de vino ejus biberunt gentes,

et ideo commotæ sunt.

⁸Subito cecidit Babylon, et contrita est.

Ululate super eam:

tollite resinam ad dolorem ejus,

si forte sanetur.

⁹Curavimus Babylonem, et non est sanata:

derelinquamus eam, et eamus unusquisque in terram suam:

quoniam pervenit usque ad cælos judicium ejus,

et elevatum est usque ad nubes.

¹⁰Protulit Dominus justitias nostras:

venite, et narremus in Sion opus Domini Dei nostri.

¹¹Acuite sagittas, implete pharetras:

suscitavit Dominus spiritum regum Medorum:

et contra Babylonem mens ejus est ut perdat eam,

quoniam ultio Domini est,

ultio templi sui.

¹²Super muros Babylonis levate signum,

augete custodiam, levate custodes,

præparate insidias:

quia cogitavit Dominus,

et fecit quæcumque locutus est contra habitatores Babylonis.

¹³Quæ habitas super aquas multas,

locuples in thesauris:

venit finis tuus, pedalis præcisionis tuæ.

¹⁴Juravit Dominus exercituum per animam suam:

Quoniam replebo te hominibus quasi brucho,

et super te celeuma cantabitur.

¹⁵Qui fecit terram in fortitudine sua,

præparavit orbem in sapientia sua,

et prudentia sua extendit cælos.

¹⁶Dante eo vocem, multiplicantur aquæ in cælo:

qui levat nubes ab extremo terræ,

fulgura in pluviam fecit,

et produxit ventum de thesauris suis.

¹⁷Stultus factus est omnis homo a scientia;

confusus est omnis conflator in sculptili:

quia mendax est conflatio eorum,

nec est spiritus in eis.

¹⁸Vana sunt opera, et risu digna:

in tempore visitationis suæ peribunt.

¹⁹Non sicut hæc, pars Jacob,

quia qui fecit omnia ipse est:

et Israël sceptrum hæreditatis ejus:

Dominus exercituum nomen ejus.

²⁰Collidis tu mihi vasa belli:

et ego collidam in te gentes,

et disperdam in te regna:

²¹et collidam in te equum et equitem ejus:

et collidam in te currum et ascensorem ejus:

²²et collidam in te virum et mulierem:

et collidam in te senem et puerum:

et collidam in te juvenem et virginem:

²³et collidam in te pastorem et gregem ejus:

et collidam in te agricolam et jugales ejus:

et collidam in te duces et magistratus:

²⁴et reddam Babyloni, et cunctis habitatoribus Chaldææ,

omne malum suum quod fecerunt in Sion,

in oculis vestris, ait Dominus.

²⁵Ecce ego ad te, mons pestifer, ait Dominus,

qui corrumpis universam terram:

et extendam manum meam super te,

et evolvam te de petris,

et dabo te in montem combustionis:

²⁶et non tollent de te lapidem in angulum,

et lapidem in fundamenta:

sed perditus in æternum eris, ait Dominus.

²⁷Levate signum in terra,

clangite buccina in gentibus,

sanctificate super eam gentes,

annuntiate…