Jeremiah 30–33

30¹Hoc verbum quod factum est ad Jeremiam a Domino, dicens: ²Hæc dicit Dominus Deus Israël, dicens: Scribe tibi omnia verba quæ locutus sum ad te, in libro. ³Ecce enim dies veniunt, dicit Dominus, et convertam conversionem populi mei Israël et Juda, ait Dominus: et convertam eos ad terram quam dedi patribus eorum, et possidebunt eam. ⁴Et hæc verba quæ locutus est Dominus ad Israël et ad Judam:

⁵Quoniam hæc dicit Dominus:

Vocem terroris audivimus:

formido, et non est pax.

⁶Interrogate, et videte si generat masculus:

quare ergo vidi omnis viri manum

super lumbum suum, quasi parturientis,

et conversæ sunt universæ facies in auruginem?

⁷Væ! quia magna dies illa,

nec est similis ejus:

tempusque tribulationis est Jacob,

et ex ipso salvabitur.

⁸Et erit in die illa, ait Dominus exercituum:

conteram jugum ejus de collo tuo,

et vincula ejus dirumpam,

et non dominabuntur ei amplius alieni:

⁹sed servient Domino Deo suo,

et David regi suo,

quem suscitabo eis.

¹⁰Tu ergo ne timeas, serve meus Jacob, ait Dominus,

neque paveas, Israël:

quia ecce ego salvabo te de terra longinqua,

et semen tuum de terra captivitatis eorum:

et revertetur Jacob, et quiescet,

et cunctis affluet bonis, et non erit quem formidet:

¹¹quoniam tecum ego sum, ait Dominus, ut salvem te.

Faciam enim consummationem in cunctis gentibus

in quibus dispersi te:

te autem non faciam in consummationem:

sed castigabo te in judicio,

ut non videaris tibi innoxius.

¹²Quia hæc dicit Dominus:

Insanabilis fractura tua;

pessima plaga tua:

¹³non est qui judicet judicium tuum ad alligandum:

curationum utilitas non est tibi.

¹⁴Omnes amatores tui obliti sunt tui,

teque non quærent:

plaga enim inimici percussi te castigatione crudeli:

propter multitudinem iniquitatis tuæ dura facta sunt peccata tua.

¹⁵Quid clamas super contritione tua?

insanabilis est dolor tuus:

propter multitudinem iniquitatis tuæ,

et propter dura peccata tua,

feci hæc tibi.

¹⁶Propterea omnes qui comedunt te devorabuntur,

et universi hostes tui in captivitatem ducentur:

et qui te vastant vastabuntur,

cunctosque prædatores tuos dabo in prædam.

¹⁷Obducam enim cicatricem tibi,

et a vulneribus tuis sanabo te, dicit Dominus.

Quia ejectam vocaverunt te, Sion:

hæc est, quæ non habebat requirentem.

¹⁸Hæc dicit Dominus:

Ecce ego convertam conversionem tabernaculorum Jacob,

et tectis ejus miserebor:

et ædificabitur civitas in excelso suo,

et templum juxta ordinem suum fundabitur:

¹⁹et egredietur de eis laus,

voxque ludentium.

Et multiplicabo eos, et non minuentur:

et glorificabo eos, et non attenuabuntur.

²⁰Et erunt filii ejus sicut a principio,

et cœtus ejus coram me permanebit,

et visitabo adversum omnes qui tribulant eum.

²¹Et erit dux ejus ex eo,

et princeps de medio ejus producetur:

et applicabo eum, et accedet ad me.

Quis enim iste est qui applicet cor suum

ut appropinquet mihi? ait Dominus:

²²et eritis mihi in populum, et ego ero vobis in Deum.

²³Ecce turbo Domini, furor egrediens, procella ruens:

in capite impiorum conquiescet.

²⁴Non avertet iram indignationis Dominus,

donec faciat et compleat cogitationem cordis sui:

in novissimo dierum intelligetis ea.

31¹In tempore illo, dicit Dominus,

ero Deus universis cognationibus Israël,

et ipsi erunt mihi in populum.

²Hæc dicit Dominus:

Invenit gratiam in deserto populus qui remanserat a gladio:

vadet ad requiem suam Israël.

³Longe Dominus apparuit mihi.

Et in caritate perpetua dilexi te:

ideo attraxi te, miserans.

⁴Rursumque ædificabo te, et ædificaberis, virgo Israël:

adhuc ornaberis tympanis tuis,

et egredieris in choro ludentium.

⁵Adhuc plantabis vineas in montibus Samariæ:

plantabunt plantantes,

et donec tempus veniat, non vindemiabunt.

⁶Quia erit dies in qua clamabunt custodes in monte Ephraim:

Surgite, et ascendamus in Sion ad Dominum Deum nostrum.

⁷Quia hæc dicit Dominus:

Exsultate in lætitia, Jacob,

et hinnite contra caput gentium:

personate, et canite, et dicite:

Salva, Domine, populum tuum, reliquias Israël.

⁸Ecce ego adducam eos de terra aquilonis,

et congregabo eos ab extremis terræ:

inter quos erunt cæcus et claudus,

prægnans et pariens simul,

cœtus magnus revertentium huc.

⁹In fletu venient,

et in misericordia reducam eos:

et adducam eos per torrentes aquarum in via recta,

et non impingent in ea,

quia factus sum Israëli pater,

et Ephraim primogenitus meus est.

¹⁰Audite verbum Domini, gentes,

et annuntiate in insulis quæ procul sunt,

et dicite: Qui dispersit Israël congregabit eum,

et custodiet eum sicut pastor gregem suum.

¹¹Redemit enim Dominus Jacob,

et liberavit eum de manu potentioris.

¹²Et venient, et laudabunt in monte Sion:

et confluent ad bona Domini,

super frumento, et vino, et oleo,

et fœtu pecorum et armentorum:

eritque anima eorum quasi hortus irriguus,

et ultra non esurient.

¹³Tunc lætabitur virgo in choro,

juvenes et senes simul:

et convertam luctum eorum in gaudium,

et consolabor eos, et lætificabo a dolore suo.

¹⁴Et inebriabo animam sacerdotum pinguedine,

et populus meus bonis meis adimplebitur, ait Dominus.

¹⁵Hæc dicit Dominus:

Vox in excelso audita est lamentationis:

luctus, et fletus Rachel plorantis filios suos,

et nolentis consolari super eis,

quia non sunt.

¹⁶Hæc dicit Dominus:

Quiescat vox tua a ploratu,

et oculi tui a lacrimis,

quia est merces operi tuo, ait Dominus,

et revertentur de terra inimici:

¹⁷et est spes novissimis tuis, ait Dominus,

et revertentur filii ad terminos suos.

¹⁸Audiens audivi Ephraim transmigrantem:

Castigasti me, et eruditus sum,

quasi juvenculus indomitus:

converte me, et convertar,

quia tu Dominus Deus meus.

¹⁹Postquam enim convertisti me, egi pœnitentiam:

et postquam ostendisti mihi, percussi femur meum.

Confusus sum, et erubui,

quoniam sustinui opprobrium adolescentiæ meæ.

²⁰Si filius honorabilis mihi Ephraim,

si puer delicatus!

quia ex quo locutus sum de eo,

adhuc recordabor ejus.

Idcirco conturbata sunt viscera mea super eum:

miserans miserebor ejus, ait Dominus.

²¹Statue tibi speculam;

pone tibi amaritudines;

dirige cor tuum in viam rectam in qua ambulasti:

revertere, virgo Israël,

revertere ad civitates tuas istas.

²²Usquequo deliciis dissolveris, filia vaga?

quia creavit Dominus novum super terram:

femina circumdabit virum.

²³Hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël:

Adhuc dicent verbum istud

in terra Juda et in urbibus ejus,

cum convertero captivitatem eorum:

Benedicat tibi Dominus, pulchritudo justitiæ, mons sanctus:

²⁴et habitabunt in eo Judas et omnes civitates ejus simul,

agricolæ et minantes greges.

²⁵Quia inebriavi animam lassam,

et omnem animam esurientem saturavi.

²⁶Ideo quasi de somno suscitatus sum:

et vidi, et somnus meus dulcis mihi.

²⁷Ecce dies veniunt, dicit Dominus,

et seminabo domum Israël et domum Juda

semine hominum et semine jumentorum.

²⁸Et sicut vigilavi super eos

ut evellerem, et demolirer, et dissiparem,

et disperderem, et affligerem,

sic vigilabo super eos

ut ædificem et plantem, ait Dominus.

²⁹In diebus illis non dicent ultra:

Patres comederunt uvam acerbam,

et dentes filiorum obstupuerunt.

³⁰Sed unusquisque in iniquitate sua morietur:

omnis homo qui comederit uvam acerbam,

obstupescent dentes ejus.

³¹Ecce dies venient, dicit Dominus,

et feriam domui Israël et domui Juda fœdus novum,

³²non secundum pactum quod pepigi cum patribus eorum

in die qua apprehendi manum eorum

ut educerem eos de terra Ægypti,

pactum quod irritum fecerunt:

et ego dominatus sum eorum, dicit Dominus.

³³Sed hoc erit pactum quod feriam cum domo Israël

post dies illos, dicit Dominus:

dabo legem meam in visceribus eorum,

et in corde eorum scribam eam,

et ero eis in Deum,

et ipsi erunt mihi in populum:

³⁴et non docebit ultra vir proximum suum

et vir fratrem suum,

dicens: Cognosce Dominum:

omnes enim cognoscent me,

a minimo eorum usque ad maximum, ait Dominus:

quia propitiabor iniquitati eorum,

et peccati eorum non memorabor amplius.

³⁵Hæc dicit Dominus qui dat solem in lumine diei,

ordinem lunæ et stellarum in lumine noctis:

qui turbat mare, et sonant fluctus ejus:

Dominus exercituum nomen illi:

³⁶Si defecerint leges istæ coram me, dicit Dominus,

tunc et semen Israël deficiet,

ut non sit gens coram me cunctis diebus.

³⁷Hæc dicit Dominus:

Si mensurari potuerint cæli sursum,

et investigari fundamenta terræ deorsum,

et ego abjiciam universum semen Israël,

propter omnia quæ fecerunt, dicit Dominus.

³⁸Ecce dies veniunt, dicit Dominus,

et ædificabitur civitas Domino,

a turre Hananeel usque ad portam anguli.

³⁹Et exibit ultra norma mensuræ

in conspectu ejus super collem Gareb,

et circuibit Goatha,

⁴⁰et omnem vallem cadaverum, et cineris,

et universam regionem mortis

usque ad torrentem Cedron,

et usque ad angulum portæ equorum orientalis,

Sanctum Domini:

non evelletur, et non destruetur ultra in perpetuum.

32¹Verbum quod factum est ad Jeremiam a Domino, in anno decimo Sedeciæ regis Juda, ipse est annus decimusoctavus Nabuchodonosor. ²Tunc exercitus regis Babylonis obsidebat Jerusalem, et Jeremias propheta erat clausus in atrio carceris qui erat in domo regis Juda. ³Clauserat enim eum Sedecias rex Juda, dicens: Quare vaticinaris, dicens: Hæc dicit Dominus: Ecce ego dabo civitatem istam in manus regis Babylonis, et capiet eam: ⁴et Sedecias rex Juda non effugiet de manu Chaldæorum, sed tradetur in manus regis Babylonis: et loquetur os ejus cum ore illius, et oculi ejus oculos illius videbunt: ⁵et in Babylonem ducet Sedeciam, et ibi erit donec visitem eum, ait Dominus: si autem dimicaveritis adversum Chaldæos, nihil prosperum habebitis? ⁶Et dixit Jeremias: Factum est verbum Domini ad me, dicens: ⁷Ecce Hanameel filius Sellum, patruelis tuus, veniet ad te, dicens: Eme tibi agrum meum qui est in Anathoth, tibi enim competit ex propinquitate ut emas. ⁸Et venit ad me Hanameel filius patrui mei, secundum verbum Domini, ad vestibulum carceris, et ait ad me: Posside agrum meum qui est in Anathoth, in terra Benjamin, quia tibi competit hæreditas, et tu propinquus es ut possideas. Intellexi autem quod verbum Domini esset: ⁹et emi agrum ab Hanameel…