Jeremiah 14–15

14¹Quod factum est verbum Domini ad Jeremiam, de sermonibus siccitatis.

²Luxit Judæa, et portæ ejus corruerunt,

et obscuratæ sunt in terra,

et clamor Jerusalem ascendit.

³Majores miserunt minores suos ad aquam:

venerunt ad hauriendum.

Non invenerunt aquam:

reportaverunt vasa sua vacua.

Confusi sunt, et afflicti,

et operuerunt capita sua.

⁴Propter terræ vastitatem,

quia non venit pluvia in terram,

confusi sunt agricolæ:

operuerunt capita sua.

⁵Nam et cerva in agro peperit, et reliquit,

quia non erat herba.

⁶Et onagri steterunt in rupibus;

traxerunt ventum quasi dracones:

defecerunt oculi eorum,

quia non erat herba.

⁷Si iniquitates nostræ responderint nobis, Domine,

fac propter nomen tuum:

quoniam multæ sunt aversiones nostræ:

tibi peccavimus.

⁸Exspectatio Israël,

salvator ejus in tempore tribulationis,

quare quasi colonus futurus es in terra,

et quasi viator declinans ad manendum?

⁹quare futurus es velut vir vagus,

ut fortis qui non potest salvare?

Tu autem in nobis es, Domine,

et nomen tuum invocatum est super nos:

ne derelinquas nos.

¹⁰Hæc dicit Dominus populo huic,

qui dilexit movere pedes suos,

et non quievit,

et Domino non placuit:

Nunc recordabitur iniquitatum eorum,

et visitabit peccata eorum.

¹¹Et dixit Dominus ad me:

Noli orare pro populo isto in bonum.

¹²Cum jejunaverint,

non exaudiam preces eorum,

et si obtulerint holocautomata et victimas,

non suscipiam ea:

quoniam gladio, et fame, et peste consumam eos.

¹³Et dixi:

A, a, a, Domine Deus:

prophetæ dicunt eis:

Non videbitis gladium,

et fames non erit in vobis:

sed pacem veram dabit vobis in loco isto.

¹⁴Et dicit Dominus ad me:

Falso prophetæ vaticinantur in nomine meo:

non misi eos, et non præcepi eis,

neque locutus sum ad eos.

Visionem mendacem, et divinationem,

et fraudulentiam, et seductionem cordis sui,

prophetant vobis.

¹⁵Idcirco hæc dicit Dominus

de prophetis qui prophetant in nomine meo,

quos ego non misi, dicentes:

Gladius et fames non erit in terra hac:

In gladio et fame consumentur prophetæ illi.

¹⁶Et populi quibus prophetant

erunt projecti in viis Jerusalem

præ fame et gladio,

et non erit qui sepeliat eos:

ipsi et uxores eorum,

filii et filiæ eorum:

et effundam super eos malum suum.

¹⁷Et dices ad eos verbum istud:

Deducant oculi mei lacrimam per noctem et diem,

et non taceant,

quoniam contritione magna

contrita est virgo filia populi mei,

plaga pessima vehementer.

¹⁸Si egressus fuero ad agros,

ecce occisi gladio:

et si introiero in civitatem,

ecce attenuati fame.

Propheta quoque et sacerdos abierunt in terram quam ignorabant.

¹⁹Numquid projiciens abjecisti Judam?

aut Sion abominata est anima tua?

quare ergo percussisti nos ita ut nulla sit sanitas?

Exspectavimus pacem,

et non est bonum:

et tempus curationis,

et ecce turbatio.

²⁰Cognovimus, Domine, impietates nostras,

iniquitates patrum nostrorum,

quia peccavimus tibi.

²¹Ne des nos in opprobrium, propter nomen tuum,

neque facias nobis contumeliam solii gloriæ tuæ:

recordare, ne irritum facias fœdus tuum nobiscum.

²²Numquid sunt in sculptilibus gentium qui pluant?

aut cæli possunt dare imbres?

nonne tu es Dominus Deus noster, quem exspectavimus?

tu enim fecisti omnia hæc.

15¹Et dixit Dominus ad me:

Si steterit Moyses et Samuel coram me,

non est anima mea ad populum istum:

ejice illos a facie mea, et egrediantur.

²Quod si dixerint ad te: Quo egrediemur?

dices ad eos: Hæc dicit Dominus:

Qui ad mortem, ad mortem,

et qui ad gladium, ad gladium,

et qui ad famem, ad famem,

et qui ad captivitatem, ad captivitatem.

³Et visitabo super eos quatuor species, dicit Dominus:

gladium ad occisionem,

et canes ad lacerandum,

et volatilia cæli et bestias terræ

ad devorandum et dissipandum.

⁴Et dabo eos in fervorem universis regnis terræ,

propter Manassen filium Ezechiæ regis Juda,

super omnibus quæ fecit in Jerusalem.

⁵Quis enim miserebitur tui, Jerusalem,

aut quis contristabitur pro te?

aut quis ibit ad rogandum pro pace tua?

⁶Tu reliquisti me, dicit Dominus;

retrorsum abiisti:

et extendam manum meam super te, et interficiam te:

laboravi rogans.

⁷Et dispergam eos ventilabro in portis terræ:

interfeci et disperdidi populum meum,

et tamen a viis suis non sunt reversi.

⁸Multiplicatæ sunt mihi viduæ ejus super arenam maris:

induxi eis super matrem adolescentis vastatorem meridie:

misi super civitates repente terrorem.

⁹Infirmata est quæ peperit septem;

defecit anima ejus:

occidit ei sol cum adhuc esset dies:

confusa est, et erubuit:

et residuos ejus in gladium dabo

in conspectu inimicorum eorum, ait Dominus.

¹⁰Væ mihi, mater mea! quare genuisti me,

virum rixæ, virum discordiæ in universa terra?

Non fœneravi, nec fœneravit mihi quisquam:

omnes maledicunt mihi.

¹¹Dicit Dominus: Si non reliquiæ tuæ in bonum,

si non occurri tibi in tempore afflictionis,

et in tempore tribulationis adversus inimicum.

¹²Numquid fœderabitur ferrum ferro ab aquilone, et æs?

¹³Divitias tuas et thesauros tuos in direptionem dabo gratis,

in omnibus peccatis tuis, et in omnibus terminis tuis.

¹⁴Et adducam inimicos tuos de terra quam nescis,

quia ignis succensus est in furore meo:

super vos ardebit.

¹⁵Tu scis, Domine: recordare mei, et visita me,

et tuere me ab his qui persequuntur me.

Noli in patientia tua suscipere me:

scito quoniam sustinui propter te opprobrium.

¹⁶Inventi sunt sermones tui, et comedi eos:

et factum est mihi verbum tuum in gaudium

et in lætitiam cordis mei,

quoniam invocatum est nomen tuum super me,

Domine Deus exercituum.

¹⁷Non sedi in concilio ludentium,

et gloriatus sum a facie manus tuæ:

solus sedebam, quoniam comminatione replesti me.

¹⁸Quare factus est dolor meus perpetuus,

et plaga mea desperabilis renuit curari?

facta est mihi quasi mendacium aquarum infidelium.

¹⁹Propter hoc hæc dicit Dominus:

Si converteris, convertam te,

et ante faciem meam stabis:

et si separaveris pretiosum a vili,

quasi os meum eris:

convertentur ipsi ad te,

et tu non converteris ad eos.

²⁰Et dabo te populo huic in murum æreum fortem:

et bellabunt adversum te, et non prævalebunt,

quia ego tecum sum ut salvem te, et eruam te, dicit Dominus:

²¹et liberabo te de manu pessimorum,

et redimam te de manu fortium.