James 3–5

3¹Nolite plures magistri fieri fratres mei, scientes quoniam majus judicium sumitis. ²In multis enim offendimus omnes. Si quis in verbo non offendit, hic perfectus est vir: potest etiam freno circumducere totum corpus. ³Si autem equis frena in ora mittimus ad consentiendum nobis, et omne corpus illorum circumferimus. ⁴Ecce et naves, cum magnæ sint, et a ventis validis minentur, circumferuntur a modico gubernaculo ubi impetus dirigentis voluerit. ⁵Ita et lingua modicum quidem membrum est, et magna exaltat. Ecce quantus ignis quam magnam silvam incendit! ⁶Et lingua ignis est, universitas iniquitatis. Lingua constituitur in membris nostris, quæ maculat totum corpus, et inflammat rotam nativitatis nostræ inflammata a gehenna. ⁷Omnis enim natura bestiarum, et volucrum, et serpentium, et ceterorum domantur, et domita sunt a natura humana: ⁸linguam autem nullus hominum domare potest: inquietum malum, plena veneno mortifero. ⁹In ipsa benedicimus Deum et Patrem: et in ipsa maledicimus homines, qui ad similitudinem Dei facti sunt. ¹⁰Ex ipso ore procedit benedictio et maledictio. Non oportet, fratres mei, hæc ita fieri. ¹¹Numquid fons de eodem foramine emanat dulcem et amaram aquam? ¹²Numquid potest, fratres mei, ficus uvas facere, aut vitis ficus? Sic neque salsa dulcem potest facere aquam.

¹³Quis sapiens et disciplinatus inter vos? Ostendat ex bona conversatione operationem suam in mansuetudine sapientiæ. ¹⁴Quod si zelum amarum habetis, et contentiones sint in cordibus vestris: nolite gloriari, et mendaces esse adversus veritatem: ¹⁵non est enim ista sapientia desursum descendens: sed terrena, animalis, diabolica. ¹⁶Ubi enim zelus et contentio, ibi inconstantia et omne opus pravum. ¹⁷Quæ autem desursum est sapientia, primum quidem pudica est, deinde pacifica, modesta, suadibilis, bonis consentiens, plena misericordia et fructibus bonis, non judicans, sine simulatione. ¹⁸Fructus autem justitiæ, in pace seminatur, facientibus pacem.

4¹Unde bella et lites in vobis? nonne hinc: ex concupiscentiis vestris, quæ militant in membris vestris? ²concupiscitis, et non habetis: occiditis, et zelatis: et non potestis adipisci: litigatis, et belligeratis, et non habetis, propter quod non postulatis. ³Petitis, et non accipitis: eo quod male petatis: ut in concupiscentiis vestris insumatis. ⁴Adulteri, nescitis quia amicitia hujus mundi inimica est Dei? quicumque ergo voluerit amicus esse sæculi hujus, inimicus Dei constituitur. ⁵An putatis quia inaniter Scriptura dicat: Ad invidiam concupiscit spiritus qui habitat in vobis? ⁶majorem autem dat gratiam. Propter quod dicit: Deus superbis resistit, humilibus autem dat gratiam. ⁷Subditi ergo estote Deo, resistite autem diabolo, et fugiet a vobis. ⁸Appropinquate Deo, et appropinquabit vobis. Emundate manus, peccatores: et purificate corda, duplices animo. ⁹Miseri estote, et lugete, et plorate: risus vester in luctum convertatur, et gaudium in mœrorem. ¹⁰Humiliamini in conspectu Domini, et exaltabit vos. ¹¹Nolite detrahere alterutrum fratres. Qui detrahit fratri, aut qui judicat fratrem suum, detrahit legi, et judicat legem. Si autem judicas legem, non es factor legis, sed judex. ¹²Unus est legislator et judex, qui potest perdere et liberare.

¹³Tu autem quis es, qui judicas proximum? Ecce nunc qui dicitis: Hodie, aut crastino ibimus in illam civitatem, et faciemus ibi quidem annum, et mercabimur, et lucrum faciemus: ¹⁴qui ignoratis quid erit in crastino. ¹⁵Quæ est enim vita vestra? vapor est ad modicum parens, et deinceps exterminabitur; pro eo ut dicatis: Si Dominus voluerit. Et: Si vixerimus, faciemus hoc, aut illud. ¹⁶Nunc autem exsultatis in superbiis vestris. Omnis exsultatio talis, maligna est. ¹⁷Scienti igitur bonum facere, et non facienti, peccatum est illi.

5¹Agite nunc divites, plorate ululantes in miseriis vestris, quæ advenient vobis. ²Divitiæ vestræ putrefactæ sunt, et vestimenta vestra a tineis comesta sunt. ³Aurum et argentum vestrum æruginavit: et ærugo eorum in testimonium vobis erit, et manducabit carnes vestras sicut ignis. Thesaurizastis vobis iram in novissimis diebus. ⁴Ecce merces operariorum, qui messuerunt regiones vestras, quæ fraudata est a vobis, clamat: et clamor eorum in aures Domini Sabaoth introivit. ⁵Epulati estis super terram, et in luxuriis enutristis corda vestra in die occisionis. ⁶Addixistis, et occidistis justum, et non restitit vobis.

⁷Patientes igitur estote, fratres, usque ad adventum Domini. Ecce agricola exspectat pretiosum fructum terræ, patienter ferens donec accipiat temporaneum et serotinum. ⁸Patientes igitur estote et vos, et confirmate corda vestra: quoniam adventus Domini appropinquavit. ⁹Nolite ingemiscere, fratres, in alterutrum, ut non judicemini. Ecce judex ante januam assistit. ¹⁰Exemplum accipite, fratres, exitus mali, laboris, et patientiæ, prophetas qui locuti sunt in nomine Domini. ¹¹Ecce beatificamus eos qui sustinuerunt. Sufferentiam Job audistis, et finem Domini vidistis, quoniam misericors Dominus est, et miserator.

¹²Ante omnia autem, fratres mei, nolite jurare, neque per cælum, neque per terram, neque aliud quodcumque juramentum. Sit autem sermo vester: Est, est: Non, non: ut non sub judicio decidatis.

¹³Tristatur aliquis vestrum? oret. Æquo animo est? psallat. ¹⁴Infirmatur quis in vobis? inducat presbyteros ecclesiæ, et orent super eum, ungentes eum oleo in nomine Domini: ¹⁵et oratio fidei salvabit infirmum, et alleviabit eum Dominus: et si in peccatis sit, remittentur ei. ¹⁶Confitemini ergo alterutrum peccata vestra, et orate pro invicem ut salvemini: multum enim valet deprecatio justi assidua. ¹⁷Elias homo erat similis nobis passibilis: et oratione oravit ut non plueret super terram, et non pluit annos tres, et menses sex. ¹⁸Et rursum oravit: et cælum dedit pluviam, et terra dedit fructum suum.

¹⁹Fratres mei, si quis ex vobis erraverit a veritate, et converterit quis eum: ²⁰scire debet quoniam qui converti fecerit peccatorem ab errore viæ suæ, salvabit animam ejus a morte, et operiet multitudinem peccatorum.