Isaiah 52:1–10

¹Consurge, consurge, induere fortitudine tua, Sion!

induere vestimentis gloriæ tuæ,

Jerusalem, civitas Sancti,

quia non adjiciet ultra ut pertranseat per te

incircumcisus et immundus.

²Excutere de pulvere, consurge;

sede, Jerusalem!

solve vincula colli tui,

captiva filia Sion.

³Quia hæc dicit Dominus:

Gratis venundati estis,

et sine argento redimemini.

⁴Quia hæc dicit Dominus Deus:

In Ægyptum descendit populus meus in principio, ut colonus esset ibi,

et Assur absque ulla causa calumniatus est eum.

⁵Et nunc quid mihi est hic, dicit Dominus,

quoniam ablatus est populus meus gratis?

Dominatores ejus inique agunt, dicit Dominus,

et jugiter tota die nomen meum blasphematur.

⁶Propter hoc sciet populus meus nomen meum

in die illa:

quia ego ipse qui loquebar, ecce adsum.

⁷Quam pulchri super montes pedes annuntiantis

et prædicantis pacem;

annuntiantis bonum,

prædicantis salutem,

dicentis Sion:

Regnabit Deus tuus!

⁸Vox speculatorum tuorum: levaverunt vocem,

simul laudabunt,

quia oculo ad oculum videbunt

cum converterit Dominus Sion.

⁹Gaudete, et laudate simul,

deserta Jerusalem,

quia consolatus est Dominus populum suum;

redemit Jerusalem.

¹⁰Paravit Dominus brachium sanctum suum

in oculis omnium gentium;

et videbunt omnes fines terræ

salutare Dei nostri.