Isaiah 42

42¹Ecce servus meus, suscipiam eum;

electus meus, complacuit sibi in illo anima mea:

dedi spiritum meum super eum:

judicium gentibus proferet.

²Non clamabit, neque accipiet personam,

nec audietur vox ejus foris.

³Calamum quassatum non conteret,

et linum fumigans non extinguet:

in veritate educet judicium.

⁴Non erit tristis, neque turbulentus,

donec ponat in terra judicium;

et legem ejus insulæ exspectabunt.

⁵Hæc dicit Dominus Deus,

creans cælos, et extendens eos;

firmans terram, et quæ germinant ex ea;

dans flatum populo qui est super eam,

et spiritum calcantibus eam:

⁶Ego Dominus vocavi te in justitia,

et apprehendi manum tuam,

et servavi te:

et dedi te in fœdus populi,

in lucem gentium,

⁷ut aperires oculos cæcorum,

et educeres de conclusione vinctum,

de domo carceris sedentes in tenebris.

⁸Ego Dominus,

hoc est nomen meum;

gloriam meam alteri non dabo,

et laudem meam sculptilibus.

⁹Quæ prima fuerunt, ecce venerunt;

nova quoque ego annuntio:

antequam oriantur,

audita vobis faciam.

¹⁰Cantate Domino canticum novum,

laus ejus ab extremis terræ,

qui descenditis in mare, et plenitudo ejus;

insulæ, et habitatores earum.

¹¹Sublevetur desertum et civitates ejus.

In domibus habitabit Cedar:

laudate, habitatores petræ;

de vertice montium clamabunt.

¹²Ponent Domino gloriam,

et laudem ejus in insulis nuntiabunt.

¹³Dominus sicut fortis egredietur,

sicut vir præliator suscitabit zelum;

vociferabitur, et clamabit:

super inimicos suos confortabitur.

¹⁴Tacui semper,

silui, patiens fui:

sicut parturiens loquar;

dissipabo, et absorbebo simul.

¹⁵Desertos faciam montes et colles,

et omne gramen eorum exsiccabo;

et ponam flumina in insulas,

et stagna arefaciam.

¹⁶Et ducam cæcos in viam quam nesciunt,

et in semitis quas ignoraverunt ambulare eos faciam;

ponam tenebras coram eis in lucem,

et prava in recta;

hæc verba feci eis,

et non dereliqui eos.

¹⁷Conversi sunt retrorsum, confundantur confusione,

qui confidunt in sculptili;

qui dicunt conflatili:

Vos dii nostri.

¹⁸Surdi, audite,

et cæci, intuemini ad videndum.

¹⁹Quis cæcus, nisi servus meus;

et surdus, nisi ad quem nuntios meos misi?

quis cæcus, nisi qui venundatus est?

et quis cæcus, nisi servus Domini?

²⁰Qui vides multa, nonne custodies?

qui apertas habes aures, nonne audies?

²¹Et Dominus voluit ut sanctificaret eum,

et magnificaret legem, et extolleret.

²²Ipse autem populus direptus, et vastatus;

laqueus juvenum omnes,

et in domibus carcerum absconditi sunt;

facti sunt in rapinam, nec est qui eruat;

in direptionem, nec est qui dicat: Redde.

²³Quis est in vobis qui audiat hoc,

attendat, et auscultet futura?

²⁴Quis dedit in direptionem Jacob,

et Israël vastantibus?

nonne Dominus ipse, cui peccavimus?

Et noluerunt in viis ejus ambulare,

et non audierunt legem ejus.

²⁵Et effudit super eum indignationem furoris sui,

et forte bellum;

et combussit eum in circuitu, et non cognovit;

et succendit eum, et non intellexit.