Isaiah 41

41¹Taceant ad me insulæ,

et gentes mutent fortitudinem:

accedant, et tunc loquantur;

simul ad judicium propinquemus.

²Quis suscitavit ab oriente Justum,

vocavit eum ut sequeretur se?

Dabit in conspectu ejus gentes,

et reges obtinebit:

dabit quasi pulverem gladio ejus,

sicut stipulam vento raptam arcui ejus.

³Persequetur eos, transibit in pace:

semita in pedibus ejus non apparebit.

⁴Quis hæc operatus est, et fecit,

vocans generationes ab exordio?

Ego Dominus:

primus et novissimus ego sum.

⁵Viderunt insulæ, et timuerunt;

extrema terræ obstupuerunt:

appropinquaverunt, et accesserunt.

⁶Unusquisque proximo suo auxiliabitur,

et fratri suo dicet: Confortare.

⁷Confortavit faber ærarius

percutiens malleo

eum, qui cudebat tunc temporis,

dicens: Glutino bonum est;

et confortavit eum clavis, ut non moveretur.

⁸Et tu, Israël, serve meus,

Jacob quem elegi,

semen Abraham amici mei:

⁹in quo apprehendi te ab extremis terræ,

et a longinquis ejus vocavi te,

et dixi tibi: Servus meus es tu:

elegi te, et non abjeci te.

¹⁰Ne timeas, quia ego tecum sum;

ne declines, quia ego Deus tuus:

confortavi te, et auxiliatus sum tibi,

et suscepit te dextera Justi mei.

¹¹Ecce confundentur et erubescent

omnes qui pugnant adversum te;

erunt quasi non sint, et peribunt

viri qui contradicunt tibi.

¹²Quæres eos, et non invenies,

viros rebelles tuos;

erunt quasi non sint, et veluti consumptio

homines bellantes adversum te.

¹³Quia ego Dominus Deus tuus,

apprehendens manum tuam,

dicensque tibi: Ne timeas:

ego adjuvi te.

¹⁴Noli timere, vermis Jacob,

qui mortui estis ex Israël:

ego auxiliatus sum tibi, dicit Dominus,

et redemptor tuus Sanctus Israël.

¹⁵Ego posui te quasi plaustrum triturans novum,

habens rostra serrantia;

triturabis montes, et comminues,

et colles quasi pulverem pones.

¹⁶Ventilabis eos, et ventus tollet,

et turbo disperget eos;

et tu exsultabis in Domino,

in Sancto Israël lætaberis.

¹⁷Egeni et pauperes

quærunt aquas, et non sunt;

lingua eorum siti aruit.

Ego Dominus exaudiam eos,

Deus Israël, non derelinquam eos.

¹⁸Aperiam in supinis collibus flumina,

et in medio camporum fontes:

ponam desertum in stagna aquarum,

et terram inviam in rivos aquarum.

¹⁹Dabo in solitudinem cedrum,

et spinam, et myrtum, et lignum olivæ;

ponam in deserto abietem,

ulmum, et buxum simul:

²⁰ut videant, et sciant,

et recogitent, et intelligant pariter,

quia manus Domini fecit hoc,

et Sanctus Israël creavit illud.

²¹Prope facite judicium vestrum,

dicit Dominus;

Afferte, si quid forte habetis,

dicit rex Jacob.

²²Accedant, et nuntient nobis

quæcumque ventura sunt;

priora quæ fuerunt, nuntiate,

et ponemus cor nostrum,

et sciemus novissima eorum;

et quæ ventura sunt, indicate nobis.

²³Annuntiate quæ ventura sunt in futurum,

et sciemus quia dii estis vos;

bene quoque aut male, si potestis, facite,

et loquamur et videamus simul.

²⁴Ecce vos estis ex nihilo,

et opus vestrum ex eo quod non est:

abominatio est qui elegit vos.

²⁵Suscitavi ab aquilone, et veniet ab ortu solis:

vocabit nomen meum,

et adducet magistratus quasi lutum,

et velut plastes conculcans humum.

²⁶Quis annuntiavit ab exordio ut sciamus,

et a principio ut dicamus: Justus es?

Non est neque annuntians, neque prædicens,

neque audiens sermones vestros.

²⁷Primus ad Sion dicet: Ecce adsunt,

et Jerusalem evangelistam dabo.

²⁸Et vidi,

et non erat neque ex istis quisquam

qui iniret consilium,

et interrogatus responderet verbum.

²⁹Ecce omnes injusti,

et vana opera eorum;

ventus et inane simulacra eorum.