Isaiah 40

40¹Consolamini, consolamini, popule meus,

dicit Deus vester.

²Loquimini ad cor Jerusalem,

et advocate eam,

quoniam completa est malitia ejus,

dimissa est iniquitas illius:

suscepit de manu Domini duplicia

pro omnibus peccatis suis.

³Vox clamantis in deserto:

Parate viam Domini,

rectas facite in solitudine semitas Dei nostri.

⁴Omnis vallis exaltabitur,

et omnis mons et collis humiliabitur,

et erunt prava in directa,

et aspera in vias planas:

⁵et revelabitur gloria Domini,

et videbit omnis caro pariter

quod os Domini locutum est.

⁶Vox dicentis: Clama.

Et dixi: Quid clamabo?

Omnis caro fœnum,

et omnis gloria ejus quasi flos agri.

⁷Exsiccatum est fœnum, et cecidit flos,

quia spiritus Domini sufflavit in eo.

Vere fœnum est populus:

⁸exsiccatum est fœnum, et cecidit flos;

verbum autem Domini nostri manet in æternum.

⁹Super montem excelsum ascende,

tu qui evangelizas Sion;

exalta in fortitudine vocem tuam,

qui evangelizas Jerusalem:

exalta, noli timere.

Dic civitatibus Juda:

Ecce Deus vester:

¹⁰ecce Dominus Deus in fortitudine veniet,

et brachium ejus dominabitur:

ecce merces ejus cum eo,

et opus illius coram illo.

¹¹Sicut pastor gregem suum pascet,

in brachio suo congregabit agnos,

et in sinu suo levabit;

fœtas ipse portabit.

¹²Quis mensus est pugillo aquas,

et cælos palmo ponderavit?

quis appendit tribus digitis molem terræ,

et libravit in pondere montes,

et colles in statera?

¹³Quis adjuvit spiritum Domini?

aut quis consiliarius ejus fuit, et ostendit illi?

¹⁴cum quo iniit consilium, et instruxit eum,

et docuit eum semitam justitiæ,

et erudivit eum scientiam,

et viam prudentiæ ostendit illi?

¹⁵Ecce gentes quasi stilla situlæ,

et quasi momentum stateræ reputatæ sunt;

ecce insulæ quasi pulvis exiguus.

¹⁶Et Libanus non sufficiet ad succendendum,

et animalia ejus non sufficient ad holocaustum.

¹⁷Omnes gentes quasi non sint, sic sunt coram eo,

et quasi nihilum et inane reputatæ sunt ei.

¹⁸Cui ergo similem fecisti Deum?

aut quam imaginem ponetis ei?

¹⁹Numquid sculptile conflavit faber?

aut aurifex auro figuravit illud,

et laminis argenteis argentarius?

²⁰Forte lignum et imputribile elegit;

artifex sapiens quærit

quomodo statuat simulacrum, quod non moveatur.

²¹Numquid non scitis? numquid non audistis?

numquid non annuntiatum est vobis ab initio?

numquid non intellexistis fundamenta terræ?

²²Qui sedet super gyrum terræ,

et habitatores ejus sunt quasi locustæ;

qui extendit velut nihilum cælos,

et expandit eos sicut tabernaculum ad inhabitandum;

²³qui dat secretorum scrutatores quasi non sint,

judices terræ velut inane fecit.

²⁴Et quidem neque plantatus, neque satus,

neque radicatus in terra truncus eorum;

repente flavit in eos, et aruerunt,

et turbo quasi stipulam auferet eos.

²⁵Et cui assimilastis me, et adæquastis?

dicit Sanctus.

²⁶Levate in excelsum oculos vestros, et videte

quis creavit hæc:

qui educit in numero militiam eorum,

et omnes ex nomine vocat;

præ multitudine fortitudinis et roboris, virtutisque ejus,

neque unum reliquum fuit.

²⁷Quare dicis, Jacob,

et loqueris, Israël:

Abscondita est via mea a Domino,

et a Deo meo judicium meum transivit?

²⁸Numquid nescis, aut non audisti?

Deus sempiternus Dominus,

qui creavit terminos terræ:

non deficiet, neque laborabit,

nec est investigatio sapientiæ ejus.

²⁹Qui dat lasso virtutem,

et his qui non sunt, fortitudinem et robur multiplicat.

³⁰Deficient pueri, et laborabunt,

et juvenes in infirmitate cadent;

³¹qui autem sperant in Domino mutabunt fortitudinem,

assument pennas sicut aquilæ:

current et non laborabunt,

ambulabunt et non deficient.