Isaiah 62–64

62¹Propter Sion non tacebo,

et propter Jerusalem non quiescam,

donec egrediatur ut splendor justus ejus,

et salvator ejus ut lampas accendatur.

²Et videbunt gentes justum tuum,

et cuncti reges inclytum tuum;

et vocabitur tibi nomen novum,

quod os Domini nominabit.

³Et eris corona gloriæ in manu Domini,

et diadema regni in manu Dei tui.

⁴Non vocaberis ultra Derelicta,

et terra tua non vocabitur amplius Desolata;

sed vocaberis, Voluntas mea in ea,

et terra tua Inhabitata,

quia complacuit Domino in te,

et terra tua inhabitabitur.

⁵Habitabit enim juvenis cum virgine,

et habitabunt in te filii tui;

et gaudebit sponsus super sponsam,

et gaudebit super te Deus tuus.

⁶Super muros tuos, Jerusalem, constitui custodes;

tota die et tota nocte

in perpetuum non tacebunt.

Qui reminiscimini Domini, ne taceatis,

⁷et ne detis silentium ei,

donec stabiliat et donec ponat Jerusalem

laudem in terra.

⁸Juravit Dominus in dextera sua,

et in brachio fortitudinis suæ:

Si dedero triticum tuum ultra

cibum inimicis tuis;

et si biberint filii alieni vinum tuum

in quo laborasti.

⁹Quia qui congregant illud, comedent,

et laudabunt Dominum;

et qui comportant illud, bibent

in atriis sanctis meis.

¹⁰Transite, transite per portas,

præparate viam populo:

planum facite iter, eligite lapides,

et elevate signum ad populos.

¹¹Ecce Dominus auditum fecit

in extremis terræ:

Dicite filiæ Sion:

Ecce Salvator tuus venit;

ecce merces ejus cum eo,

et opus ejus coram illo.

¹²Et vocabunt eos, Populus sanctus,

redempti a Domino;

tu autem vocaberis, Quæsita civitas,

et non Derelicta.

63¹Quis est iste, qui venit de Edom,

tinctis vestibus de Bosra?

iste formosus in stola sua,

gradiens in multitudine fortitudinis suæ?

Ego qui loquor justitiam,

et propugnator sum ad salvandum.

²Quare ergo rubrum est indumentum tuum,

et vestimenta tua sicut calcantium in torculari?

³Torcular calcavi solus,

et de gentibus non est vir mecum;

calcavi eos in furore meo,

et conculcavi eos in ira mea:

et aspersus est sanguis eorum super vestimenta mea,

et omnia indumenta mea inquinavi.

⁴Dies enim ultionis in corde meo;

annus redemptionis meæ venit.

⁵Circumspexi, et non erat auxiliator;

quæsivi, et non fuit qui adjuvaret:

et salvavit mihi brachium meum,

et indignatio mea ipsa auxiliata est mihi.

⁶Et conculcavi populos in furore meo,

et inebriavi eos in indignatione mea,

et detraxi in terram virtutem eorum.

⁷Miserationum Domini recordabor;

laudem Domini

super omnibus quæ reddidit nobis Dominus,

et super multitudinem bonorum domui Israël,

quæ largitus est eis secundum indulgentiam suam,

et secundum multitudinem misericordiarum suarum.

⁸Et dixit: Verumtamen populus meus est,

filii non negantes;

et factus est eis salvator.

⁹In omni tribulatione eorum non est tribulatus,

et angelus faciei ejus salvavit eos:

in dilectione sua et in indulgentia sua

ipse redemit eos,

et portavit eos, et elevavit eos

cunctis diebus sæculi.

¹⁰Ipsi autem ad iracundiam provocaverunt,

et afflixerunt spiritum Sancti ejus:

et conversus est eis in inimicum,

et ipse debellavit eos.

¹¹Et recordatus est dierum sæculi Moysi, et populi sui.

Ubi est qui eduxit eos de mari

cum pastoribus gregis sui?

Ubi est qui posuit in medio ejus

spiritum Sancti sui;

¹²qui eduxit ad dexteram Moysen,

brachio majestatis suæ;

qui scidit aquas ante eos,

ut faceret sibi nomen sempiternum;

¹³qui eduxit eos per abyssos,

quasi equum in deserto

non impingentem?

¹⁴Quasi animal in campo descendens,

spiritus Domini ductor ejus fuit.

Sic adduxisti populum tuum,

ut faceres tibi nomen gloriæ.

¹⁵Attende de cælo, et vide

de habitaculo sancto tuo, et gloriæ tuæ.

Ubi est zelus tuus, et fortitudo tua,

multitudo viscerum tuorum et miserationum tuarum?

Super me continuerunt se.

¹⁶Tu enim pater noster:

et Abraham nescivit nos,

et Israël ignoravit nos:

tu, Domine, pater noster,

redemptor noster, a sæculo nomen tuum.

¹⁷Quare errare nos fecisti, Domine, de viis tuis;

indurasti cor nostrum ne timeremus te?

Convertere propter servos tuos,

tribus hæreditatis tuæ.

¹⁸Quasi nihilum possederunt populum sanctum tuum:

hostes nostri conculcaverunt sanctificationem tuam.

¹⁹Facti sumus quasi in principio, cum non dominareris nostri,

neque invocaretur nomen tuum super nos.

64¹Utinam dirumperes cælos, et descenderes;

a facie tua montes defluerent;

²sicut exustio ignis tabescerent,

aquæ arderent igni:

ut notum fieret nomen tuum inimicis tuis;

a facie tua gentes turbarentur.

³Cum feceris mirabilia, non sustinebimus;

descendisti, et a facie tua montes defluxerunt.

⁴A sæculo non audierunt, neque auribus perceperunt;

oculus non vidit, Deus, absque te,

quæ præparasti exspectantibus te.

⁵Occurristi lætanti, et facienti justitiam;

in viis tuis recordabuntur tui.

Ecce tu iratus es, et peccavimus;

in ipsis fuimus semper, et salvabimur.

⁶Et facti sumus ut immundus omnes nos,

et quasi pannus menstruatæ universæ justitiæ nostræ;

et cecidimus quasi folium universi,

et iniquitates nostræ quasi ventus abstulerunt nos.

⁷Non est qui invocet nomen tuum;

qui consurgat, et teneat te.

Abscondisti faciem tuam a nobis,

et allisisti nos in manu iniquitatis nostræ.

⁸Et nunc, Domine, pater noster es tu,

nos vero lutum;

et fictor noster tu,

et opera manuum tuarum omnes nos.

⁹Ne irascaris, Domine, satis,

et ne ultra memineris iniquitatis nostræ;

ecce, respice, populus tuus omnes nos.

¹⁰Civitas Sancti tui facta est deserta,

Sion deserta facta est,

Jerusalem desolata est.

¹¹Domus sanctificationis nostræ et gloriæ nostræ,

ubi laudaverunt te patres nostri,

facta est in exustionem ignis,

et omnia desiderabilia nostra versa sunt in ruinas.

¹²Numquid super his continebis te, Domine;

tacebis, et affliges nos vehementer?