Isaiah 5–6

5¹Cantabo dilecto meo

canticum patruelis mei vineæ suæ.

Vinea facta est dilecto meo

in cornu filio olei.

²Et sepivit eam, et lapides elegit ex illa,

et plantavit eam electam;

et ædificavit turrim in medio ejus,

et torcular exstruxit in ea;

et exspectavit ut faceret uvas,

et fecit labruscas.

³Nunc ergo, habitatores Jerusalem

et viri Juda,

judicate inter me

et vineam meam.

⁴Quid est quod debui ultra facere vineæ meæ,

et non feci ei?

an quod exspectavi ut faceret uvas,

et fecit labruscas?

⁵Et nunc ostendam vobis

quid ego faciam vineæ meæ:

auferam sepem ejus,

et erit in direptionem;

diruam maceriam ejus,

et erit in conculcationem.

⁶Et ponam eam desertam;

non putabitur et non fodietur:

et ascendent vepres et spinæ,

et nubibus mandabo

ne pluant super eam imbrem.

⁷Vinea enim Domini exercituum

domus Israël est;

et vir Juda

germen ejus delectabile:

et exspectavi ut faceret judicium,

et ecce iniquitas;

et justitiam, et ecce clamor.

⁸Væ qui conjungitis domum ad domum,

et agrum agro copulatis

usque ad terminum loci!

Numquid habitabitis vos soli

in medio terræ?

⁹In auribus meis sunt hæc,

dicit Dominus exercituum;

nisi domus multæ desertæ fuerint,

grandes et pulchræ, absque habitatore.

¹⁰Decem enim jugera vinearum facient lagunculam unam,

et triginta modii sementis facient modios tres.

¹¹Væ qui consurgitis mane

ad ebrietatem sectandam,

et potandum usque ad vesperam,

ut vino æstuetis!

¹²Cithara, et lyra, et tympanum,

et tibia, et vinum in conviviis vestris;

et opus Domini non respicitis,

nec opera manuum ejus consideratis.

¹³Propterea captivus ductus est populus meus,

quia non habuit scientiam,

et nobiles ejus interierunt fame,

et multitudo ejus siti exaruit.

¹⁴Propterea dilatavit infernus animam suam,

et aperuit os suum absque ullo termino;

et descendent fortes ejus,

et populus ejus, et sublimes gloriosique ejus, ad eum.

¹⁵Et incurvabitur homo, et humiliabitur vir,

et oculi sublimium deprimentur.

¹⁶Et exaltabitur Dominus exercituum in judicio;

et Deus sanctus sanctificabitur in justitia.

¹⁷Et pascentur agni juxta ordinem suum,

et deserta in ubertatem versa advenæ comedent.

¹⁸Væ qui trahitis iniquitatem

in funiculis vanitatis,

et quasi vinculum plaustri peccatum!

¹⁹qui dicitis: Festinet,

et cito veniat opus ejus, ut videamus;

et appropiet, et veniat

consilium sancti Israël,

et sciemus illud!

²⁰Væ qui dicitis malum bonum,

et bonum malum;

ponentes tenebras lucem,

et lucem tenebras;

ponentes amarum in dulce,

et dulce in amarum!

²¹Væ qui sapientes estis in oculis vestris,

et coram vobismetipsis prudentes.

²²Væ qui potentes estis ad bibendum vinum,

et viri fortes ad miscendam ebrietatem!

²³qui justificatis impium pro muneribus,

et justitiam justi aufertis ab eo!

²⁴Propter hoc, sicut devorat stipulam lingua ignis,

et calor flammæ exurit,

sic radix eorum quasi favilla erit,

et germen eorum ut pulvis ascendet;

abjecerunt enim legem Domini exercituum,

et eloquium sancti Israël blasphemaverunt.

²⁵Ideo iratus est furor Domini in populum suum,

et extendit manum suam super eum, et percussit eum:

et conturbati sunt montes,

et facta sunt morticina eorum quasi stercus in medio platearum.

In his omnibus non est aversus furor ejus,

sed adhuc manus ejus extenta.

²⁶Et elevabit signum in nationibus procul,

et sibilabit ad eum de finibus terræ:

et ecce festinus velociter veniet.

²⁷Non est deficiens neque laborans in eo;

non dormitabit, neque dormiet;

neque solvetur cingulum renum ejus,

nec rumpetur corrigia calceamenti ejus.

²⁸Sagittæ ejus acutæ, et omnes arcus ejus extenti.

Ungulæ equorum ejus ut silex,

et rotæ ejus quasi impetus tempestatis.

²⁹Rugitus ejus ut leonis;

rugiet ut catuli leonum:

et frendet, et tenebit prædam,

et amplexabitur, et non erit qui eruat.

³⁰Et sonabit super eum in die illa sicut sonitus maris:

aspiciemus in terram,

et ecce tenebræ tribulationis,

et lux obtenebrata est in caligine ejus.

6¹In anno quo mortuus est rex Ozias, vidi Dominum sedentem super solium excelsum et elevatum; et ea quæ sub ipso erant replebant templum. ²Seraphim stabant super illud: sex alæ uni, et sex alæ alteri; duabus velabant faciem ejus, et duabus velabant pedes ejus, et duabus volabant. ³Et clamabant alter ad alterum, et dicebant:

Sanctus, sanctus, sanctus Dominus, Deus exercituum;

plena est omnis terra gloria ejus.

⁴Et commota sunt superliminaria cardinum a voce clamantis, et domus repleta est fumo. ⁵Et dixi:

Væ mihi, quia tacui,

quia vir pollutus labiis ego sum,

et in medio populi polluta labia habentis ego habito,

et regem Dominum exercituum vidi oculis meis.

⁶Et volavit ad me unus de seraphim, et in manu ejus calculus, quem forcipe tulerat de altari, ⁷et tetigit os meum, et dixit:

Ecce tetigit hoc labia tua,

et auferetur iniquitas tua, et peccatum tuum mundabitur.

⁸Et audivi vocem Domini dicentis:

Quem mittam?

et quis ibit nobis?

Et dixi:

Ecce ego, mitte me.

⁹Et dixit:

Vade, et dices populo huic:

Audite audientes, et nolite intelligere;

et videte visionem, et nolite cognoscere.

¹⁰Excæca cor populi hujus,

et aures ejus aggrava,

et oculos ejus claude:

ne forte videat oculis suis,

et auribus suis audiat,

et corde suo intelligat,

et convertatur, et sanem eum.

¹¹Et dixi:

Usquequo, Domine?

Et dixit:

Donec desolentur civitates absque habitatore,

et domus sine homine,

et terra relinquetur deserta.

¹²Et longe faciet Dominus homines,

et multiplicabitur quæ derelicta fuerat in medio terræ.

¹³Et adhuc in ea decimatio,

et convertetur, et erit in ostensionem

sicut terebinthus, et sicut quercus quæ expandit ramos suos;

semen sanctum erit id quod steterit in ea.