Isaiah 34–35

34¹Accedite, gentes, et audite;

et populi, attendite:

audiat terra, et plenitudo ejus;

orbis, et omne germen ejus.

²Quia indignatio Domini super omnes gentes,

et furor super universam militiam eorum:

interfecit eos, et dedit eos in occisionem.

³Interfecti eorum projicientur,

et de cadaveribus eorum ascendet fœtor;

tabescent montes a sanguine eorum.

⁴Et tabescet omnis militia cælorum,

et complicabuntur sicut liber cæli:

et omnis militia eorum defluet,

sicut defluit folium de vinea et de ficu.

⁵Quoniam inebriatus est in cælo gladius meus;

ecce super Idumæam descendet,

et super populum interfectionis meæ, ad judicium.

⁶Gladius Domini repletus est sanguine,

incrassatus est adipe,

de sanguine agnorum et hircorum,

de sanguine medullatorum arietum:

victima enim Domini in Bosra,

et interfectio magna in terra Edom.

⁷Et descendent unicornes cum eis,

et tauri cum potentibus;

inebriabitur terra eorum sanguine,

et humus eorum adipe pinguium.

⁸Quia dies ultionis Domini,

annus retributionum judicii Sion.

⁹Et convertentur torrentes ejus in picem,

et humus ejus in sulphur;

et erit terra ejus in picem ardentem.

¹⁰Nocte et die non extinguetur,

in sempiternum ascendet fumus ejus,

a generatione in generationem desolabitur,

in sæcula sæculorum non erit transiens per eam.

¹¹Et possidebunt illam onocrotalus et ericius;

ibis et corvus habitabunt in ea:

et extendetur super eam mensura, ut redigatur ad nihilum,

et perpendiculum in desolationem.

¹²Nobiles ejus non erunt ibi; regem potius invocabunt,

et omnes principes ejus erunt in nihilum.

¹³Et orientur in domibus ejus spinæ et urticæ,

et paliurus in munitionibus ejus;

et erit cubile draconum,

et pascua struthionum.

¹⁴Et occurrent dæmonia onocentauris,

et pilosus clamabit alter ad alterum;

ibi cubavit lamia,

et invenit sibi requiem.

¹⁵Ibi habuit foveam ericius, et enutrivit catulos,

et circumfodit, et fovit in umbra ejus;

illuc congregati sunt milvi, alter ad alterum.

¹⁶Requirite diligenter in libro Domini, et legite:

Unum ex eis non defuit,

alter alterum non quæsivit;

quia quod ex ore meo procedit, ille mandavit,

et spiritus ejus ipse congregavit ea.

¹⁷Et ipse misit eis sortem,

et manus ejus divisit eam illis in mensuram:

usque in æternum possidebunt eam;

in generationem et generationem habitabunt in ea.

35¹Lætabitur deserta et invia,

et exsultabit solitudo,

et florebit quasi lilium.

²Germinans germinabit, et exsultabit

lætabunda et laudans:

gloria Libani data est ei,

decor Carmeli et Saron;

ipsi videbunt gloriam Domini,

et decorem Dei nostri.

³Confortate manus dissolutas,

et genua debilia roborate.

⁴Dicite pusillanimis:

Confortamini, et nolite timere:

ecce Deus vester ultionem adducet retributionis;

Deus ipse veniet, et salvabit vos.

⁵Tunc aperientur oculi cæcorum,

et aures surdorum patebunt;

⁶tunc saliet sicut cervus claudus,

et aperta erit lingua mutorum:

quia scissæ sunt in deserto aquæ,

et torrentes in solitudine;

⁷et quæ erat arida, erit in stagnum,

et sitiens in fontes aquarum.

In cubilibus, in quibus prius dracones habitabant,

orietur viror calami et junci.

⁸Et erit ibi semita et via,

et via sancta vocabitur:

non transibit per eam pollutus,

et hæc erit vobis directa via,

ita ut stulti non errent per eam.

⁹Non erit ibi leo,

et mala bestia non ascendet per eam,

nec invenietur ibi;

et ambulabunt qui liberati fuerint.

¹⁰Et redempti a Domino convertentur,

et venient in Sion cum laude,

et lætitia sempiterna super caput eorum:

gaudium et lætitiam obtinebunt,

et fugiet dolor et gemitus.