Hosea 13–14

13¹Loquente Ephraim, horror invasit Israël;

et deliquit in Baal, et mortuus est.

²Et nunc addiderunt ad peccandum;

feceruntque sibi conflatile de argento suo

quasi similitudinem idolorum:

factura artificum totum est:

his ipsi dicunt: Immolate homines, vitulos adorantes.

³Idcirco erunt quasi nubes matutina,

et sicut ros matutinus præteriens;

sicut pulvis turbine raptus ex area,

et sicut fumus de fumario.

⁴Ego autem Dominus Deus tuus, ex terra Ægypti;

et Deum absque me nescies,

et salvator non est præter me.

⁵Ego cognovi te in deserto,

in terra solitudinis.

⁶Juxta pascua sua adimpleti sunt et saturati sunt;

et levaverunt cor suum, et obliti sunt mei.

⁷Et ego ero eis quasi leæna,

sicut pardus in via Assyriorum.

⁸Occurram eis quasi ursa raptis catulis,

et dirumpam interiora jecoris eorum,

et consumam eos ibi quasi leo:

bestia agri scindet eos.

⁹Perditio tua, Israël: tantummodo in me auxilium tuum.

¹⁰Ubi est rex tuus?

maxime nunc salvet te in omnibus urbibus tuis;

et judices tui, de quibus dixisti:

Da mihi regem et principes.

¹¹Dabo tibi regem in furore meo,

et auferam in indignatione mea.

¹²Colligata est iniquitas Ephraim;

absconditum peccatum ejus.

¹³Dolores parturientis venient ei:

ipse filius non sapiens:

nunc enim non stabit in contritione filiorum.

¹⁴De manu mortis liberabo eos;

de morte redimam eos.

Ero mors tua, o mors!

morsus tuus ero, inferne!

consolatio abscondita est ab oculis meis.

¹⁵Quia ipse inter fratres dividet:

adducet urentem ventum Dominus de deserto ascendentem,

et siccabit venas ejus,

et desolabit fontem ejus:

et ipse diripiet thesaurum omnis vasis desiderabilis.

14¹Pereat Samaria, quoniam ad amaritudinem concitavit Deum suum!

in gladio pereant,

parvuli eorum elidantur,

et fœtæ ejus discindantur!

²Convertere, Israël, ad Dominum Deum tuum,

quoniam corruisti in iniquitate tua.

³Tollite vobiscum verba,

et convertimini ad Dominum; et dicite ei:

Omnem aufer iniquitatem, accipe bonum,

et reddemus vitulos labiorum nostrorum.

⁴Assur non salvabit nos:

super equum non ascendemus,

nec dicemus ultra, Dii nostri opera manuum nostrarum:

quia ejus, qui in te est, misereberis pupilli.

⁵Sanabo contritiones eorum;

diligam eos spontanee:

quia aversus est furor meus ab eis.

⁶Ero quasi ros;

Israël germinabit sicut lilium,

et erumpet radix ejus ut Libani.

⁷Ibunt rami ejus,

et erit quasi oliva gloria ejus,

et odor ejus ut Libani.

⁸Convertentur sedentes in umbra ejus;

vivent tritico, et germinabunt quasi vinea;

memoriale ejus sicut vinum Libani.

⁹Ephraim, quid mihi ultra idola?

Ego exaudiam, et dirigam eum ego ut abietem virentem;

ex me fructus tuus inventus est.

¹⁰Quis sapiens, et intelliget ista? intelligens, et sciet hæc?

quia rectæ viæ Domini,

et justi ambulabunt in eis;

prævaricatores vero corruent in eis.