Hebrews 11–12

11¹Est autem fides sperandarum substantia rerum, argumentum non apparentium. ²In hac enim testimonium consecuti sunt senes. ³Fide intelligimus aptata esse sæcula verbo Dei: ut ex invisibilibus visibilia fierent.

⁴Fide plurimam hostiam Abel, quam Cain, obtulit Deo, per quam testimonium consecutus est esse justus, testimonium perhibente muneribus ejus Deo, et per illam defunctus adhuc loquitur. ⁵Fide Henoch translatus est ne videret mortem, et non inveniebatur, quia transtulit illum Deus: ante translationem enim testimonium habuit placuisse Deo. ⁶Sine fide autem impossibile est placere Deo. Credere enim oportet accedentem ad Deum quia est, et inquirentibus se remunerator sit. ⁷Fide Noë responso accepto de iis quæ adhuc non videbantur, metuens aptavit arcam in salutem domus suæ, per quam damnavit mundum: et justitiæ, quæ per fidem est, hæres est institutus.

⁸Fide qui vocatur Abraham obedivit in locum exire, quem accepturus erat in hæreditatem: et exiit, nesciens quo iret. ⁹Fide demoratus est in terra repromissionis, tamquam in aliena, in casulis habitando cum Isaac et Jacob cohæredibus repromissionis ejusdem. ¹⁰Exspectabat enim fundamenta habentem civitatem: cujus artifex et conditor Deus. ¹¹Fide et ipsa Sara sterilis virtutem in conceptionem seminis accepit, etiam præter tempus ætatis: quoniam fidelem credidit esse eum qui repromiserat. ¹²Propter quod et ab uno orti sunt (et hoc emortuo) tamquam sidera cæli in multitudinem, et sicut arena, quæ est ad oram maris, innumerabilis. ¹³Juxta fidem defuncti sunt omnes isti, non acceptis repromissionibus, sed a longe eas aspicientes, et salutantes, et confitentes quia peregrini et hospites sunt super terram. ¹⁴Qui enim hæc dicunt, significant se patriam inquirere. ¹⁵Et si quidem ipsius meminissent de qua exierunt, habebant utique tempus revertendi: ¹⁶nunc autem meliorem appetunt, id est, cælestem. Ideo non confunditur Deus vocari Deus eorum: paravit enim illis civitatem. ¹⁷Fide obtulit Abraham Isaac, cum tentaretur, et unigenitum offerebat, qui susceperat repromissiones: ¹⁸ad quem dictum est: Quia in Isaac vocabitur tibi semen: ¹⁹arbitrans quia et a mortuis suscitare potens est Deus: unde eum et in parabolam accepit. ²⁰Fide et de futuris benedixit Isaac Jacob et Esau. ²¹Fide Jacob, moriens, singulos filiorum Joseph benedixit: et adoravit fastigium virgæ ejus. ²²Fide Joseph, moriens, de profectione filiorum Israël memoratus est, et de ossibus suis mandavit.

²³Fide Moyses, natus, occultatus est mensibus tribus a parentibus suis, eo quod vidissent elegantem infantem, et non timuerunt regis edictum. ²⁴Fide Moyses grandis factus negavit se esse filium filiæ Pharaonis, ²⁵magis eligens affligi cum populo Dei, quam temporalis peccati habere jucunditatem, ²⁶majores divitias æstimans thesauro Ægyptiorum, improperium Christi: aspiciebat enim in remunerationem. ²⁷Fide reliquit Ægyptum, non veritus animositatem regis: invisibilem enim tamquam videns sustinuit. ²⁸Fide celebravit Pascha, et sanguinis effusionem: ne qui vastabat primitiva, tangeret eos. ²⁹Fide transierunt mare Rubrum tamquam per aridam terram: quod experti Ægyptii, devorati sunt.

³⁰Fide muri Jericho corruerunt, circuitu dierum septem. ³¹Fide Rahab meretrix non periit cum incredulis, excipiens exploratores cum pace. ³²Et quid adhuc dicam? deficiet enim me tempus enarrantem de Gedeon, Barac, Samson, Jephte, David, Samuel, et prophetis: ³³qui per fidem vicerunt regna, operati sunt justitiam, adepti sunt repromissiones, obturaverunt ora leonum, ³⁴extinxerunt impetum ignis, effugerunt aciem gladii, convaluerunt de infirmitate, fortes facti sunt in bello, castra verterunt exterorum: ³⁵acceperunt mulieres de resurrectione mortuos suos: alii autem distenti sunt non suscipientes redemptionem ut meliorem invenirent resurrectionem. ³⁶Alii vero ludibria, et verbera experti, insuper et vincula, et carceres: ³⁷lapidati sunt, secti sunt, tentati sunt, in occisione gladii mortui sunt, circuierunt in melotis, in pellibus caprinis, egentes, angustiati, afflicti: ³⁸quibus dignus non erat mundus: in solitudinibus errantes, in montibus, in speluncis, et in cavernis terræ. ³⁹Et hi omnes testimonio fidei probati, non acceperunt repromissionem, ⁴⁰Deo pro nobis melius aliquid providente, ut non sine nobis consummarentur.

12¹Ideoque et nos tantam habentes impositam nubem testium, deponentes omne pondus, et circumstans nos peccatum, per patientiam curramus ad propositum nobis certamen: ²aspicientes in auctorem fidei, et consummatorem Jesum, qui proposito sibi gaudio sustinuit crucem, confusione contempta, atque in dextera sedis Dei sedet. ³Recogitate enim eum qui talem sustinuit a peccatoribus adversum semetipsum contradictionem: ut ne fatigemini, animis vestris deficientes. ⁴Nondum enim usque ad sanguinem restitistis, adversus peccatum repugnantes: ⁵et obliti estis consolationis, quæ vobis tamquam filiis loquitur, dicens: Fili mi, noli negligere disciplinam Domini: neque fatigeris dum ab eo argueris. ⁶Quem enim diligit Dominus, castigat: flagellat autem omnem filium, quem recipit. ⁷In disciplina perseverate. Tamquam filiis vobis offert se Deus: quis enim filius, quem non corripit pater? ⁸quod si extra disciplinam estis, cujus participes facti sunt omnes: ergo adulteri, et non filii estis. ⁹Deinde patres quidem carnis nostræ, eruditores habuimus, et reverebamur eos, non multo magis obtemperabimus Patri spirituum, et vivemus? ¹⁰Et illi quidem in tempore paucorum dierum, secundum voluntatem suam erudiebant nos: hic autem ad id quod utile est in recipiendo sanctificationem ejus. ¹¹Omnis autem disciplina in præsenti quidem videtur non esse gaudii, sed mœroris: postea autem fructum pacatissimum exercitatis per eam, reddet justitiæ. ¹²Propter quod remissas manus, et soluta genua erigite, ¹³et gressus rectos facite pedibus vestris: ut non claudicans quis erret, magis autem sanetur.

¹⁴Pacem sequimini cum omnibus, et sanctimoniam, sine qua nemo videbit Deum: ¹⁵contemplantes nequis desit gratiæ Dei: ne qua radix amaritudinis sursum germinans impediat, et per illam inquinentur multi. ¹⁶Ne quis fornicator, aut profanus ut Esau: qui propter unam escam vendidit primitiva sua: ¹⁷scitote enim quoniam et postea cupiens hæreditare benedictionem, reprobatus est: non enim invenit pœnitentiæ locum, quamquam cum lacrimis inquisisset eam. ¹⁸Non enim accessistis ad tractabilem montem, et accensibilem ignem, et turbinem, et caliginem, et procellam, ¹⁹et tubæ sonum, et vocem verborum, quam qui audierunt, excusaverunt se, ne eis fieret verbum. ²⁰Non enim portabant quod dicebatur: Et si bestia tetigerit montem, lapidabitur. ²¹Et ita terribile erat quod videbatur. Moyses dixit: Exterritus sum, et tremebundus. ²²Sed accessistis ad Sion montem, et civitatem Dei viventis, Jerusalem cælestem, et multorum millium angelorum frequentiam, ²³et ecclesiam primitivorum, qui conscripti sunt in cælis, et judicem omnium Deum, et spiritus justorum perfectorum, ²⁴et testamenti novi mediatorem Jesum, et sanguinis aspersionem melius loquentem quam Abel. ²⁵Videte ne recusetis loquentem. Si enim illi non effugerunt, recusantes eum, qui super terram loquebatur: multo magis nos, qui de cælis loquentem nobis avertimus. ²⁶Cujus vox movit terram tunc: nunc autem repromittit, dicens: Adhuc semel, et ego movebo non solum terram, sed et cælum. ²⁷Quod autem, Adhuc semel, dicit: declarat mobilium translationem tamquam factorum, ut maneant ea quæ sunt immobilia. ²⁸Itaque regnum immobile suscipientes, habemus gratiam: per quam serviamus placentes Deo, cum metu et reverentia. ²⁹Etenim Deus noster ignis consumens est.