Ezekiel 36:1–8

¹Tu autem, fili hominis, propheta super montes Israël, et dices:

Montes Israël, audite verbum Domini.

²Hæc dicit Dominus Deus:

Eo quod dixerit inimicus de vobis: Euge,

altitudines sempiternæ in hæreditatem datæ sunt nobis:

³propterea vaticinare, et dic:

Hæc dicit Dominus Deus:

Pro eo quod desolati estis, et conculcati per circuitum,

et facti in hæreditatem reliquis gentibus,

et ascendistis super labium linguæ et opprobrium populi,

⁴propterea, montes Israël, audite verbum Domini Dei.

Hæc dicit Dominus Deus montibus et collibus,

torrentibus, vallibusque et desertis,

parietinis et urbibus derelictis,

quæ depopulatæ sunt et subsannatæ a reliquis gentibus per circuitum.

⁵Propterea hæc dicit Dominus Deus:

Quoniam in igne zeli mei locutus sum de reliquis gentibus,

et de Idumæa universa,

quæ dederunt terram meam sibi in hæreditatem cum gaudio,

et toto corde et ex animo,

et ejecerunt eam ut vastarent:

⁶idcirco vaticinare super humum Israël,

et dices montibus et collibus, jugis et vallibus:

Hæc dicit Dominus Deus:

Ecce ego in zelo meo et in furore meo locutus sum,

eo quod confusionem gentium sustinueritis.

⁷Idcirco hæc dicit Dominus Deus:

Ego levavi manum meam,

ut gentes quæ in circuitu vestro sunt,

ipsæ confusionem suam portent.

⁸Vos autem, montes Israël, ramos vestros germinetis,

et fructum vestrum afferatis populo meo Israël:

prope enim est ut veniat.