Ezekiel 13–28

13¹Et factus est sermo Domini ad me, dicens: ²Fili hominis, vaticinare ad prophetas Israël qui prophetant, et dices prophetantibus de corde suo:

Audite verbum Domini.

³Hæc dicit Dominus Deus:

Væ prophetis insipientibus,

qui sequuntur spiritum suum,

et nihil vident!

⁴Quasi vulpes in desertis prophetæ tui, Israël, erant.

⁵Non ascendistis ex adverso,

neque opposuistis murum pro domo Israël,

ut staretis in prælio in die Domini.

⁶Vident vana, et divinant mendacium,

dicentes: Ait Dominus,

cum Dominus non miserit eos:

et perseveraverunt confirmare sermonem.

⁷Numquid non visionem cassam vidistis,

et divinationem mendacem locuti estis,

et dicitis: Ait Dominus,

cum ego non sim locutus?

⁸Propterea hæc dicit Dominus Deus:

Quia locuti estis vana, et vidistis mendacium,

ideo ecce ego ad vos, dicit Dominus Deus.

⁹Et erit manus mea super prophetas

qui vident vana, et divinant mendacium:

in consilio populi mei non erunt,

et in scriptura domus Israël non scribentur,

nec in terram Israël ingredientur,

et scietis quia ego Dominus Deus:

¹⁰eo quod deceperint populum meum,

dicentes: Pax, et non est pax:

et ipse ædificabat parietem,

illi autem liniebant eum luto absque paleis.

¹¹Dic ad eos qui liniunt absque temperatura, quod casurus sit:

erit enim imber inundans,

et dabo lapides prægrandes desuper irruentes,

et ventum procellæ dissipantem.

¹²Siquidem ecce cecidit paries:

numquid non dicetur vobis:

Ubi est litura quam linistis?

¹³Propterea hæc dicit Dominus Deus:

Et erumpere faciam spiritum tempestatum in indignatione mea,

et imber inundans in furore meo erit,

et lapides grandes in ira in consumptionem.

¹⁴Et destruam parietem quem linistis absque temperamento,

et adæquabo eum terræ,

et revelabitur fundamentum ejus:

et cadet, et consumetur in medio ejus,

et scietis quia ego sum Dominus.

¹⁵Et complebo indignationem meam in pariete,

et in his qui liniunt eum absque temperamento:

dicamque vobis: Non est paries,

et non sunt qui liniunt eum:

¹⁶prophetæ Israël, qui prophetant ad Jerusalem,

et vident ei visionem pacis, et non est pax,

ait Dominus Deus.

¹⁷Et tu, fili hominis, pone faciem tuam contra filias populi tui quæ prophetant de corde suo: et vaticinare super eas, ¹⁸et dic:

Hæc dicit Dominus Deus:

Væ quæ consuunt pulvillos sub omni cubito manus,

et faciunt cervicalia sub capite universæ ætatis

ad capiendas animas:

et cum caperent animas populi mei,

vivificabant animas eorum!

¹⁹Et violabant me ad populum meum

propter pugillum hordei, et fragmen panis,

ut interficerent animas quæ non moriuntur,

et vivificarent animas quæ non vivunt,

mentientes populo meo credenti mendaciis.

²⁰Propter hoc hæc dicit Dominus Deus:

Ecce ego ad pulvillos vestros,

quibus vos capitis animas volantes:

et dirumpam eos de brachiis vestris,

et dimittam animas quas vos capitis,

animas ad volandum.

²¹Et dirumpam cervicalia vestra,

et liberabo populum meum de manu vestra,

neque erunt ultra in manibus vestris ad prædandum:

et scietis quia ego Dominus.

²²Pro eo quod mœrere fecistis cor justi mendaciter,

quem ego non contristavi,

et confortastis manus impii,

ut non reverteretur a via sua mala, et viveret:

²³propterea vana non videbitis,

et divinationes non divinabitis amplius,

et eruam populum meum de manu vestra:

et scietis quia ego Dominus.

14¹Et venerunt ad me viri seniorum Israël, et sederunt coram me. ²Et factus est sermo Domini ad me, dicens: ³Fili hominis, viri isti posuerunt immunditias suas in cordibus suis, et scandalum iniquitatis suæ statuerunt contra faciem suam: numquid interrogatus respondebo eis? ⁴Propter hoc loquere eis, et dices ad eos: Hæc dicit Dominus Deus: Homo, homo de domo Israël, qui posuerit immunditias suas in corde suo, et scandalum iniquitatis suæ statuerit contra faciem suam, et venerit ad prophetam interrogans per eum me: ego Dominus respondebo ei in multitudine immunditiarum suarum, ⁵ut capiatur domus Israël in corde suo, quo recesserunt a me in cunctis idolis suis. ⁶Propterea dic ad domum Israël: Hæc dicit Dominus Deus: Convertimini, et recedite ab idolis vestris, et ab universis contaminationibus vestris avertite facies vestras. ⁷Quia homo, homo de domo Israël, et de proselytis quicumque advena fuerit in Israël, si alienatus fuerit a me, et posuerit idola sua in corde suo, et scandalum iniquitatis suæ statuerit contra faciem suam, et venerit ad prophetam ut interroget per eum me: ego Dominus respondebo ei per me: ⁸et ponam faciem meam super hominem illum, et faciam eum in exemplum et in proverbium, et disperdam eum de medio populi mei: et scietis quia ego Dominus. ⁹Et propheta cum erraverit, et locutus fuerit verbum, ego Dominus decepi prophetam illum, et extendam manum meam super illum, et delebo eum de medio populi mei Israël. ¹⁰Et portabunt iniquitatem suam: juxta iniquitatem interrogantis, sic iniquitas prophetæ erit: ¹¹ut non erret ultra domus Israël a me, neque polluatur in universis prævaricationibus suis: sed sint mihi in populum, et ego sim eis in Deum, ait Dominus exercituum.

¹²Et factus est sermo Domini ad me, dicens:

¹³Fili hominis, terra cum peccaverit mihi,

ut prævaricetur prævaricans,

extendam manum meam super eam,

et conteram virgam panis ejus,

et immittam in eam famem,

et interficiam de ea hominem et jumentum.

¹⁴Et si fuerint tres viri isti in medio ejus,

Noë, Daniel, et Job,

ipsi justitia sua liberabunt animas suas,

ait Dominus exercituum.

¹⁵Quod si et bestias pessimas induxero super terram

ut vastem eam, et fuerit invia,

eo quod non sit pertransiens propter bestias:

¹⁶tres viri isti si fuerint in ea,

vivo ego, dicit Dominus Deus,

quia nec filios nec filias liberabunt,

sed ipsi soli liberabuntur,

terra autem desolabitur.

¹⁷Vel si gladium induxero super terram illam,

et dixero gladio: Transi per terram:

et interfecero de ea hominem et jumentum,

¹⁸et tres viri isti fuerint in medio ejus:

vivo ego, dicit Dominus Deus,

non liberabunt filios neque filias,

sed ipsi soli liberabuntur.

¹⁹Si autem et pestilentiam immisero super terram illam,

et effudero indignationem meam super eam in sanguine,

ut auferam ex ea hominem et jumentum,

²⁰et Noë, et Daniel, et Job fuerint in medio ejus:

vivo ego, dicit Dominus Deus,

quia filium et filiam non liberabunt,

sed ipsi justitia sua liberabunt animas suas.

²¹Quoniam hæc dicit Dominus Deus:

Quod etsi quatuor judicia mea pessima,

gladium, et famem, ac bestias malas, et pestilentiam,

immisero in Jerusalem,

ut interficiam de ea hominem et pecus,

²²tamen relinquetur in ea salvatio educentium filios et filias:

ecce ipsi ingredientur ad vos,

et videbitis viam eorum et adinventiones eorum,

et consolabimini super malo quod induxi in Jerusalem,

in omnibus quæ importavi super eam.

²³Et consolabuntur vos,

cum videritis viam eorum

et adinventiones eorum:

et cognoscetis quod non frustra fecerim omnia quæ feci in ea,

ait Dominus Deus.

15¹Et factus est sermo Domini ad me, dicens:

²Fili hominis, quid fiet de ligno vitis,

ex omnibus lignis nemorum

quæ sunt inter ligna silvarum?

³numquid tolletur de ea lignum ut fiat opus,

aut fabricabitur de ea paxillus

ut dependeat in eo quodcumque vas?

⁴Ecce igni datum est in escam:

utramque partem ejus consumpsit ignis,

et medietas ejus redacta est in favillam:

numquid utile erit ad opus?

⁵Etiam cum esset integrum,

non erat aptum ad opus:

quanto magis cum illud ignis devoraverit et combusserit,

nihil ex eo fiet operis?

⁶Propterea hæc dicit Dominus Deus:

Quomodo lignum vitis inter ligna silvarum,

quod dedi igni ad devorandum,

sic tradam habitatores Jerusalem.

⁷Et ponam faciem meam in eos:

de igne egredientur,

et ignis consumet eos:

et scietis quia ego Dominus,

cum posuero faciem meam in eos,

⁸et dedero terram inviam et desolatam,

eo quod prævaricatores extiterint,

dicit Dominus Deus.

16¹Et factus est sermo Domini ad me, dicens: ²Fili hominis, notas fac Jerusalem abominationes suas, ³et dices: Hæc dicit Dominus Deus Jerusalem: Radix tua et generatio tua de terra Chanaan: pater tuus Amorrhæus, et mater tua Cethæa. ⁴Et quando nata es, in die ortus tui non est præcisus umbilicus tuus, et aqua non es lota in salutem, nec sale salita, nec involuta pannis. ⁵Non pepercit super te oculus, ut faceret tibi unum de his, misertus tui: sed projecta es super faciem terræ in abjectione animæ tuæ in die qua nata es.

⁶Transiens autem per te, vidi te conculcari in sanguine tuo: et dixi tibi cum esses in sanguine tuo: Vive, dixi, inquam, tibi: in sanguine tuo vive. ⁷Multiplicatam quasi germen agri dedi te: et multiplicata es, et grandis effecta, et ingressa es, et pervenisti ad mundum muliebrem: ubera tua intumuerunt, et pilus tuus germinavit: et eras nuda, et confusione plena. ⁸Et transivi per te, et vidi te: et ecce tempus tuum, tempus amantium: et expandi amictum meum super te, et operui ignominiam tuam: et juravi tibi, et ingressus sum pactum tecum, ait Dominus Deus, et facta es mihi. ⁹Et lavi te aqua, et emundavi sanguinem tuum ex te, et unxi te oleo. ¹⁰Et vestivi te discoloribus, et calceavi te janthino, et cinxi te bysso, et indui te subtilibus: ¹¹et ornavi te ornamento, et dedi armillas in manibus tuis, et torquem circa collum tuum: ¹²et dedi inaurem super os tuum, et circulos auribus tuis, et coronam decoris in capite tuo. ¹³Et ornata es auro et argento, et vestita es bysso et polymito et multicoloribus: similam, et mel, et oleum comedisti: et decora facta es vehementer nimis, et profecisti in regnum.

¹⁴Et egressum est nomen tuum in gentes propter speciem tuam, quia perfecta eras in decore meo quem posueram super te, dicit Dominus Deus. ¹⁵Et habens fiduciam in pulchritudine tua, fornicata es in nomine tuo: et exposuisti fornicationem tuam omni transeunti, ut ejus fieres. ¹⁶Et sumens de vestimentis tuis, fecisti tibi excelsa hinc inde consuta, et fornicata es super eis sicut non est factum, neque futurum est. ¹⁷Et tulisti vasa decoris tui de auro meo atque argento meo, quæ dedi tibi, et fecisti tibi imagines masculinas, et fornicata es in eis. ¹⁸Et sumpsisti vestimenta tua multicoloria, et operuisti illas, et…