Deuteronomy 32–34

32¹Audite, cæli, quæ loquor:

audiat terra verba oris mei.

²Concrescat ut pluvia doctrina mea,

fluat ut ros eloquium meum,

quasi imber super herbam,

et quasi stillæ super gramina.

³Quia nomen Domini invocabo:

date magnificentiam Deo nostro.

⁴Dei perfecta sunt opera,

et omnes viæ ejus judicia:

Deus fidelis, et absque ulla iniquitate,

justus et rectus.

⁵Peccaverunt ei, et non filii ejus in sordibus:

generatio prava atque perversa.

⁶Hæccine reddis Domino,

popule stulte et insipiens?

numquid non ipse est pater tuus,

qui possedit te, et fecit, et creavit te?

⁷Memento dierum antiquorum, cogita generationes singulas:

interroga patrem tuum,

et annuntiabit tibi:

majores tuos, et dicent tibi.

⁸Quando dividebat Altissimus gentes,

quando separabat filios Adam,

constituit terminos populorum

juxta numerum filiorum Israël.

⁹Pars autem Domini, populus ejus:

Jacob funiculus hæreditatis ejus.

¹⁰Invenit eum in terra deserta,

in loco horroris, et vastæ solitudinis:

circumduxit eum, et docuit:

et custodivit quasi pupillam oculi sui.

¹¹Sicut aquila provocans ad volandum pullos suos,

et super eos volitans,

expandit alas suas, et assumpsit eum,

atque portavit in humeris suis.

¹²Dominus solus dux ejus fuit,

et non erat cum eo deus alienus:

¹³constituit eum super excelsam terram,

ut comederet fructus agrorum:

ut sugeret mel de petra,

oleumque de saxo durissimo;

¹⁴butyrum de armento, et lac de ovibus

cum adipe agnorum,

et arietum filiorum Basan: et hircos

cum medulla tritici,

et sanguinem uvæ biberet meracissimum.

¹⁵Incrassatus est dilectus, et recalcitravit:

incrassatus, impinguatus, dilatatus,

dereliquit Deum factorem suum,

et recessit a Deo salutari suo.

¹⁶Provocaverunt eum in diis alienis,

et in abominationibus ad iracundiam concitaverunt.

¹⁷Immolaverunt dæmoniis et non Deo,

diis quos ignorabant:

novi recentesque venerunt,

quos non coluerunt patres eorum:

¹⁸Deum qui te genuit dereliquisti,

et oblitus es Domini creatoris tui.

¹⁹Vidit Dominus, et ad iracundiam concitatus est:

quia provocaverunt eum filii sui et filiæ.

²⁰Et ait: Abscondam faciem meam ab eis,

et considerabo novissima eorum:

generatio enim perversa est,

et infideles filii.

²¹Ipsi me provocaverunt in eo qui non erat Deus,

et irritaverunt in vanitatibus suis:

et ego provocabo eos in eo qui non est populus,

et in gente stulta irritabo illos.

²²Ignis succensus est in furore meo,

et ardebit usque ad inferni novissima:

devorabitque terram cum germine suo,

et montium fundamenta comburet.

²³Congregabo super eos mala,

et sagittas meas complebo in eis.

²⁴Consumentur fame,

et devorabunt eos aves morsu amarissimo:

dentes bestiarum immittam in eos,

cum furore trahentium super terram, atque serpentium.

²⁵Foris vastabit eos gladius,

et intus pavor,

juvenem simul ac virginem,

lactentem cum homine sene.

²⁶Dixi: Ubinam sunt?

cessare faciam ex hominibus memoriam eorum.

²⁷Sed propter iram inimicorum distuli:

ne forte superbirent hostes eorum,

et dicerent: Manus nostra excelsa,

et non Dominus, fecit hæc omnia.

²⁸Gens absque consilio est,

et sine prudentia.

²⁹Utinam saperent, et intelligerent,

ac novissima providerent.

³⁰Quomodo persequatur unus mille,

et duo fugent decem millia?

nonne ideo, quia Deus suus vendidit eos,

et Dominus conclusit illos?

³¹Non enim est Deus noster ut dii eorum:

et inimici nostri sunt judices.

³²De vinea Sodomorum, vinea eorum,

et de suburbanis Gomorrhæ:

uva eorum, uva fellis,

et botri amarissimi.

³³Fel draconum vinum eorum,

et venenum aspidum insanabile.

³⁴Nonne hæc condita sunt apud me,

et signata in thesauris meis?

³⁵Mea est ultio, et ego retribuam in tempore,

ut labatur pes eorum:

juxta est dies perditionis,

et adesse festinant tempora.

³⁶Judicabit Dominus populum suum,

et in servis suis miserebitur:

videbit quod infirmata sit manus,

et clausi quoque defecerunt,

residuique consumpti sunt.

³⁷Et dicet: Ubi sunt dii eorum,

in quibus habebant fiduciam?

³⁸de quorum victimis comedebant adipes,

et bibebant vinum libaminum:

surgant, et opitulentur vobis,

et in necessitate vos protegant.

³⁹Videte quod ego sim solus,

et non sit alius deus præter me:

ego occidam, et ego vivere faciam:

percutiam, et ego sanabo,

et non est qui de manu mea possit eruere.

⁴⁰Levabo ad cælum manum meam,

et dicam: Vivo ego in æternum.

⁴¹Si acuero ut fulgur gladium meum,

et arripuerit judicium manus mea:

reddam ultionem hostibus meis,

et his qui oderunt me retribuam.

⁴²Inebriabo sagittas meas sanguine,

et gladius meus devorabit carnes;

de cruore occisorum, de captivitate,

nudati inimicorum capitis.

⁴³Laudate, gentes, populum ejus,

quia sanguinem servorum suorum ulciscetur:

et vindictam retribuet in hostes eorum,

et propitius erit terræ populi sui.

⁴⁴Venit ergo Moyses, et locutus est omnia verba cantici hujus in auribus populi, ipse et Josue filius Nun. ⁴⁵Complevitque omnes sermones istos, loquens ad universum Israël, ⁴⁶et dixit ad eos: Ponite corda vestra in omnia verba, quæ ego testificor vobis hodie: ut mandetis ea filiis vestris custodire et facere, et implere universa quæ scripta sunt legis hujus: ⁴⁷quia non incassum præcepta sunt vobis, sed ut singuli in eis viverent: quæ facientes longo perseveretis tempore in terra, ad quam, Jordane transmisso, ingredimini possidendam. ⁴⁸Locutusque est Dominus ad Moysen in eadem die, dicens: ⁴⁹Ascende in montem istum Abarim, id est, transitum, in montem Nebo, qui est in terra Moab contra Jericho: et vide terram Chanaan, quam ego tradam filiis Israël obtinendam, et morere in monte. ⁵⁰Quem conscendens jungeris populis tuis, sicut mortuus est Aaron frater tuus in monte Hor, et appositus populis suis: ⁵¹quia prævaricati estis contra me in medio filiorum Israël ad aquas contradictionis in Cades deserti Sin: et non sanctificastis me inter filios Israël. ⁵²E contra videbis terram, et non ingredieris in eam, quam ego dabo filiis Israël.

33¹Hæc est benedictio, qua benedixit Moyses, homo Dei, filiis Israël ante mortem suam. ²Et ait:

Dominus de Sinai venit,

et de Seir ortus est nobis:

apparuit de monte Pharan,

et cum eo sanctorum millia.

In dextera ejus ignea lex.

³Dilexit populos,

omnes sancti in manu illius sunt:

et qui appropinquant pedibus ejus,

accipient de doctrina illius.

⁴Legem præcepit nobis Moyses,

hæreditatem multitudinis Jacob.

⁵Erit apud rectissimum rex,

congregatis principibus populi cum tribubus Israël.

⁶Vivat Ruben, et non moriatur,

et sit parvus in numero.

⁷Hæc est Judæ benedictio:

Audi, Domine, vocem Judæ,

et ad populum suum introduc eum:

manus ejus pugnabunt pro eo,

et adjutor illius contra adversarios ejus erit.

⁸Levi quoque ait:

Perfectio tua, et doctrina tua viro sancto tuo,

quem probasti in tentatione,

et judicasti ad aquas contradictionis.

⁹Qui dixit patri suo et matri suæ: Nescio vos:

et fratribus suis: Ignoro vos:

et nescierunt filios suos.

Hi custodierunt eloquium tuum,

et pactum tuum servaverunt.

¹⁰Judicia tua, o Jacob,

et legem tuam, o Israël:

ponent thymiama in furore tuo,

et holocaustum super altare tuum.

¹¹Benedic, Domine, fortitudini ejus:

et opera manuum illius suscipe.

Percute dorsa inimicorum ejus:

et qui oderunt eum, non consurgant.

¹²Et Benjamin ait:

Amantissimus Domini habitabit confidenter in eo:

quasi in thalamo tota die morabitur,

et inter humeros illius requiescet.

¹³Joseph quoque ait:

De benedictione Domini terra ejus,

de pomis cæli, et rore, atque abysso subjacente.

¹⁴De pomis fructuum solis ac lunæ,

¹⁵de vertice antiquorum montium,

de pomis collium æternorum:

¹⁶et de frugibus terræ, et de plenitudine ejus.

Benedictio illius qui apparuit in rubo,

veniat super caput Joseph,

et super verticem nazaræi inter fratres suos.

¹⁷Quasi primogeniti tauri pulchritudo ejus,

cornua rhinocerotis cornua illius:

in ipsis ventilabit gentes usque ad terminos terræ.

Hæ sunt multitudines Ephraim:

et hæc millia Manasse.

¹⁸Et Zabulon ait:

Lætare, Zabulon, in exitu tuo,

et Issachar in tabernaculis tuis.

¹⁹Populos vocabunt ad montem:

ibi immolabunt victimas justitiæ.

Qui inundationem maris quasi lac sugent,

et thesauros absconditos arenarum.

²⁰Et Gad ait:

Benedictus in latitudine Gad:

quasi leo requievit,

cepitque brachium et verticem.

²¹Et vidit principatum suum,

quod in parte sua doctor esset repositus:

qui fuit cum principibus populi,

et fecit justitias Domini,

et judicium suum cum Israël.

²²Dan quoque ait:

Dan catulus leonis, fluet largiter de Basan.

²³Et Nephthali dixit:

Nephthali abundantia perfruetur,

et plenus erit benedictionibus Domini:

mare et meridiem possidebit.

²⁴Aser quoque ait:

Benedictus in filiis Aser,

sit placens fratribus suis,

et tingat in oleo pedem suum:

²⁵ferrum et æs calceamentum ejus.

Sicut dies juventutis tuæ, ita et senectus tua.

²⁶Non est deus alius ut Deus rectissimi,

ascensor cæli, auxiliator tuus.

Magnificentia ejus discurrunt nubes,

²⁷habitaculum ejus sursum,

et subter brachia sempiterna

ejiciet a facie tua inimicum,

dicetque: Conterere.

²⁸Habitabit Israël confidenter, et solus.

Oculus Jacob in terra frumenti et vini,

cælique caligabunt rore.

²⁹Beatus es tu, Israël:

quis similis tui, popule, qui salvaris in Domino?

Scutum auxilii tui,

et gladius gloriæ tuæ:

negabunt te inimici tui,

et tu eorum colla calcabis.

34¹Ascendit ergo Moyses de campestribus Moab super montem Nebo, in verticem Phasga contra Jericho: ostenditque ei Dominus omnem terram Galaad usque Dan, ²et universum Nephthali, terramque Ephraim et Manasse, et omnem terram Juda usque ad mare novissimum, ³et australem partem, et latitudinem campi Jericho civitatis palmarum usque Segor. ⁴Dixitque Dominus ad eum: Hæc est terra, pro qua juravi Abraham, Isaac, et Jacob, dicens: Semini tuo dabo eam. Vidisti eam oculis tuis, et non transibis ad illam. ⁵Mortuusque est ibi Moyses servus Domini, in terra Moab, jubente Domino: ⁶et sepelivit eum in valle terræ Moab contra Phogor: et non cognovit homo sepulchrum ejus usque in præsentem diem. ⁷Moyses centum et viginti annorum erat quando mortuus est: non caligavit oculus ejus, nec dentes illius moti sunt. ⁸Fleveruntque eum filii Israël…