Zechariah 10–14

10¹Petite a Domino pluviam in tempore serotino,

et Dominus faciet nives:

et pluviam imbris dabit eis,

singulis herbam in agro.

²Quia simulacra locuta sunt inutile,

et divini viderunt mendacium:

et somniatores locuti sunt frustra,

vane consolabantur:

idcirco abducti sunt quasi grex:

affligentur, quia non est eis pastor.

³Super pastores iratus est furor meus,

et super hircos visitabo:

quia visitavit Dominus exercituum gregem suum, domum Juda,

et posuit eos quasi equum gloriæ suæ in bello.

⁴Ex ipso angulus, ex ipso paxillus,

ex ipso arcus prælii,

ex ipso egredietur omnis exactor simul.

⁵Et erunt quasi fortes conculcantes lutum viarum in prælio,

et bellabunt, quia Dominus cum eis:

et confundentur ascensores equorum.

⁶Et confortabo domum Juda,

et domum Joseph salvabo:

et convertam eos, quia miserebor eorum:

et erunt sicut fuerunt quando non projeceram eos:

ego enim Dominus Deus eorum, et exaudiam eos.

⁷Et erunt quasi fortes Ephraim,

et lætabitur cor eorum quasi a vino:

et filii eorum videbunt, et lætabuntur,

et exsultabit cor eorum in Domino.

⁸Sibilabo eis, et congregabo illos,

quia redemi eos:

et multiplicabo eos sicut ante fuerant multiplicati.

⁹Et seminabo eos in populis,

et de longe recordabuntur mei:

et vivent cum filiis suis, et revertentur.

¹⁰Et reducam eos de terra Ægypti,

et de Assyriis congregabo eos,

et ad terram Galaad et Libani adducam eos,

et non invenietur eis locus:

¹¹et transibit in maris freto,

et percutiet in mari fluctus,

et confundentur omnia profunda fluminis:

et humiliabitur superbia Assur,

et sceptrum Ægypti recedet.

¹²Confortabo eos in Domino,

et in nomine ejus ambulabunt, dicit Dominus.

11¹Aperi, Libane, portas tuas,

et comedat ignis cedros tuas.

²Ulula, abies, quia cecidit cedrus,

quoniam magnifici vastati sunt:

ululate, quercus Basan,

quoniam succisus est saltus munitus.

³Vox ululatus pastorum,

quia vastata est magnificentia eorum:

vox rugitus leonum,

quoniam vastata est superbia Jordanis.

⁴Hæc dicit Dominus Deus meus: Pasce pecora occisionis, ⁵quæ qui possederant occidebant, et non dolebant, et vendebant ea, dicentes: Benedictus Dominus! divites facti sumus: et pastores eorum non parcebant eis. ⁶Et ego non parcam ultra super habitantes terram, dicit Dominus: ecce ego tradam homines, unumquemque in manu proximi sui, et in manu regis sui: et concident terram, et non eruam de manu eorum. ⁷Et pascam pecus occisionis propter hoc, o pauperes gregis! et assumpsi mihi duas virgas: unam vocavi Decorem, et alteram vocavi Funiculum: et pavi gregem. ⁸Et succidi tres pastores in mense uno, et contracta est anima mea in eis, siquidem et anima eorum variavit in me. ⁹Et dixi: Non pascam vos: quod moritur, moriatur, et quod succiditur, succidatur: et reliqui devorent unusquisque carnem proximi sui. ¹⁰Et tuli virgam meam quæ vocabatur Decus, et abscidi eam, ut irritum facerem fœdus meum quod percussi cum omnibus populis. ¹¹Et in irritum deductum est in die illa: et cognoverunt sic pauperes gregis, qui custodiunt mihi, quia verbum Domini est. ¹²Et dixi ad eos: Si bonum est in oculis vestris, afferte mercedem meam: et si non, quiescite. Et appenderunt mercedem meam triginta argenteos. ¹³Et dixit Dominus ad me: Projice illud ad statuarium, decorum pretium quo appretiatus sum ab eis. Et tuli triginta argenteos, et projeci illos in domum Domini, ad statuarium. ¹⁴Et præcidi virgam meam secundam, quæ appellabatur Funiculus, ut dissolverem germanitatem inter Judam et Israël. ¹⁵Et dixit Dominus ad me: Adhuc sunt tibi vasa pastoris stulti. ¹⁶Quia ecce ego suscitabo pastorem in terra, qui derelicta non visitabit, dispersum non quæret, et contritum non sanabit, et id quod stat non enutriet, et carnes pinguium comedet, et ungulas eorum dissolvet. ¹⁷O pastor, et idolum derelinquens gregem: gladius super brachium ejus, et super oculum dextrum ejus: brachium ejus ariditate siccabitur, et oculus dexter ejus tenebrescens obscurabitur.

12¹Onus verbi Domini super Israël.

Dicit Dominus extendens cælum, et fundans terram,

et fingens spiritum hominis in eo:

²Ecce ego ponam Jerusalem superliminare crapulæ

omnibus populis in circuitu:

sed et Juda erit in obsidione contra Jerusalem.

³Et erit: in die illa ponam Jerusalem lapidem oneris cunctis populis:

omnes qui levabunt eam concisione lacerabuntur,

et colligentur adversus eam omnia regna terræ.

⁴In die illa, dicit Dominus,

percutiam omnem equum in stuporem,

et ascensorem ejus in amentiam:

et super domum Juda aperiam oculos meos,

et omnem equum populorum percutiam cæcitate.

⁵Et dicent duces Juda in corde suo:

Confortentur mihi habitatores Jerusalem

in Domino exercituum, Deo eorum!

⁶In die illa ponam duces Juda

sicut caminum ignis in lignis,

et sicut facem ignis in fœno:

et devorabunt ad dexteram et ad sinistram omnes populos in circuitu,

et habitabitur Jerusalem rursus in loco suo in Jerusalem.

⁷Et salvabit Dominus tabernacula Juda, sicut in principio,

ut non magnifice glorietur domus David,

et gloria habitantium Jerusalem contra Judam.

⁸In die illa proteget Dominus habitatores Jerusalem:

et erit qui offenderit ex eis in die illa quasi David,

et domus David quasi Dei,

sicut angelus Domini in conspectu eorum.

⁹Et erit in die illa:

quæram conterere omnes gentes quæ veniunt contra Jerusalem.

¹⁰Et effundam super domum David

et super habitatores Jerusalem

spiritum gratiæ et precum:

et aspicient ad me quem confixerunt,

et plangent eum planctu quasi super unigenitum,

et dolebunt super eum,

ut doleri solet in morte primogeniti.

¹¹In die illa, magnus erit planctus in Jerusalem,

sicut planctus Adadremmon in campo Mageddon.

¹²Et planget terra: familiæ et familiæ seorsum:

familiæ domus David seorsum, et mulieres eorum seorsum:

¹³familiæ domus Nathan seorsum, et mulieres eorum seorsum:

familiæ domus Levi seorsum, et mulieres eorum seorsum:

familiæ Semei seorsum, et mulieres eorum seorsum:

¹⁴omnes familiæ reliquæ,

familiæ et familiæ seorsum, et mulieres eorum seorsum.

13¹In die illa erit fons patens domui David et habitantibus Jerusalem,

in ablutionem peccatoris et menstruatæ.

²Et erit in die illa, dicit Dominus exercituum:

disperdam nomina idolorum de terra,

et non memorabuntur ultra:

et pseudoprophetas, et spiritum immundum auferam de terra.

³Et erit: cum prophetaverit quispiam ultra,

dicent ei pater ejus et mater ejus, qui genuerunt eum:

Non vives, quia mendacium locutus es in nomine Domini:

et configent eum pater ejus et mater ejus, genitores ejus,

cum prophetaverit.

⁴Et erit: in die illa confundentur prophetæ,

unusquisque ex visione sua cum prophetaverit:

nec operientur pallio saccino, ut mentiantur:

⁵sed dicet: Non sum propheta:

homo agricola ego sum,

quoniam Adam exemplum meum ab adolescentia mea.

⁶Et dicetur ei: Quid sunt plagæ istæ in medio manuum tuarum?

Et dicet: His plagatus sum in domo eorum qui diligebant me.

⁷Framea, suscitare super pastorem meum, et super virum cohærentem mihi, dicit Dominus exercituum: percute pastorem, et dispergentur oves: et convertam manum meam ad parvulos. ⁸Et erunt in omni terra, dicit Dominus: partes duæ in ea dispergentur, et deficient: et tertia pars relinquetur in ea. ⁹Et ducam tertiam partem per ignem, et uram eos sicut uritur argentum, et probabo eos sicut probatur aurum. Ipse vocabit nomen meum, et ego exaudiam eum. Dicam: Populus meus es: et ipse dicet: Dominus Deus meus.

14¹Ecce venient dies Domini, et dividentur spolia tua in medio tui. ²Et congregabo omnes gentes ad Jerusalem in prælium: et capietur civitas, et vastabuntur domus, et mulieres violabuntur: et egredietur media pars civitatis in captivitatem, et reliquum populi non auferetur ex urbe. ³Et egredietur Dominus, et præliabitur contra gentes illas, sicut præliatus est in die certaminis. ⁴Et stabunt pedes ejus in die illa super montem Olivarum, qui est contra Jerusalem ad orientem: et scindetur mons Olivarum ex media parte sui ad orientem et ad occidentem, prærupto grandi valde: et separabitur medium montis ad aquilonem, et medium ejus ad meridiem. ⁵Et fugietis ad vallem montium eorum, quoniam conjungetur vallis montium usque ad proximum: et fugietis sicut fugistis a facie terræmotus in diebus Oziæ regis Juda: et veniet Dominus Deus meus, omnesque sancti cum eo. ⁶Et erit in die illa: non erit lux, sed frigus et gelu. ⁷Et erit dies una quæ nota est Domino, non dies neque nox: et in tempore vesperi erit lux. ⁸Et erit in die illa: exibunt aquæ vivæ de Jerusalem: medium earum ad mare orientale, et medium earum ad mare novissimum: in æstate et in hieme erunt. ⁹Et erit Dominus rex super omnem terram: in die illa erit Dominus unus, et erit nomen ejus unum. ¹⁰Et revertetur omnis terra usque ad desertum, de colle Remmon ad austrum Jerusalem: et exaltabitur, et habitabit in loco suo, a porta Benjamin usque ad locum portæ prioris, et usque ad portam angulorum, et a turre Hananeel usque ad torcularia regis. ¹¹Et habitabunt in ea, et anathema non erit amplius, sed sedebit Jerusalem secura.

¹²Et hæc erit plaga qua percutiet Dominus omnes gentes quæ pugnaverunt adversus Jerusalem: tabescet caro uniuscujusque stantis super pedes suos: et oculi ejus contabescent in foraminibus suis, et lingua eorum contabescet in ore suo. ¹³In die illa erit tumultus Domini magnus in eis: et apprehendet vir manum proximi sui, et conseretur manus ejus super manum proximi sui. ¹⁴Sed et Judas pugnabit adversus Jerusalem: et congregabuntur divitiæ omnium gentium in circuitu, aurum, et argentum, et vestes multæ satis. ¹⁵Et sic erit ruina equi, et muli, et cameli, et asini, et omnium jumentorum quæ fuerint in castris illis, sicut ruina hæc. ¹⁶Et omnes qui reliqui fuerint de universis gentibus quæ venerunt contra Jerusalem, ascendent ab anno in annum ut adorent regem, Dominum exercituum, et celebrent festivitatem tabernaculorum. ¹⁷Et erit: qui non ascenderit de familiis terræ ad Jerusalem ut adoret regem, Dominum exercituum, non erit super eos imber. ¹⁸Quod etsi familia Ægypti non ascenderit et non venerit, nec super eos erit: sed erit ruina, qua percutiet…