Romans 13–15

13¹Omnis anima potestatibus sublimioribus subdita sit: non est enim potestas nisi a Deo: quæ autem sunt, a Deo ordinatæ sunt. ²Itaque qui resistit potestati, Dei ordinationi resistit. Qui autem resistunt, ipsi sibi damnationem acquirunt: ³nam principes non sunt timori boni operis, sed mali. Vis autem non timere potestatem? Bonum fac: et habebis laudem ex illa: ⁴Dei enim minister est tibi in bonum. Si autem malum feceris, time: non enim sine causa gladium portat. Dei enim minister est: vindex in iram ei qui malum agit. ⁵Ideo necessitate subditi estote non solum propter iram, sed etiam propter conscientiam. ⁶Ideo enim et tributa præstatis: ministri enim Dei sunt, in hoc ipsum servientes. ⁷Reddite ergo omnibus debita: cui tributum, tributum: cui vectigal, vectigal: cui timorem, timorem: cui honorem, honorem.

⁸Nemini quidquam debeatis, nisi ut invicem diligatis: qui enim diligit proximum, legem implevit. ⁹Nam: non adulterabis: non occides: non furaberis: non falsum testimonium dices: non concupisces: et si quod est aliud mandatum, in hoc verbo instauratur: diliges proximum tuum sicut teipsum. ¹⁰Dilectio proximi malum non operatur. Plenitudo ergo legis est dilectio.

¹¹Et hoc scientes tempus: quia hora est jam nos de somno surgere. Nunc enim propior est nostra salus, quam cum credidimus. ¹²Nox præcessit, dies autem appropinquavit. Abjiciamus ergo opera tenebrarum, et induamur arma lucis. ¹³Sicut in die honeste ambulemus: non in comessationibus, et ebrietatibus, non in cubilibus, et impudicitiis, non in contentione, et æmulatione: ¹⁴sed induamini Dominum Jesum Christum, et carnis curam ne feceritis in desideriis.

14¹Infirmum autem in fide assumite, non in disceptationibus cogitationum. ²Alius enim credit se manducare omnia: qui autem infirmus est, olus manducet. ³Is qui manducat, non manducantem non spernat: et qui non manducat, manducantem non judicet: Deus enim illum assumpsit. ⁴Tu quis es, qui judicas alienum servum? domino suo stat, aut cadit: stabit autem: potens est enim Deus statuere illum. ⁵Nam alius judicat diem inter diem: alius autem judicat omnem diem: unusquisque in suo sensu abundet. ⁶Qui sapit diem, Domino sapit, et qui manducat, Domino manducat: gratias enim agit Deo. Et qui non manducat, Domino non manducat, et gratias agit Deo. ⁷Nemo enim nostrum sibi vivit, et nemo sibi moritur. ⁸Sive enim vivimus, Domino vivimus: sive morimur, Domino morimur. Sive ergo vivimus, sive morimur, Domini sumus. ⁹In hoc enim Christus mortuus est, et resurrexit: ut et mortuorum et vivorum dominetur. ¹⁰Tu autem quid judicas fratrem tuum? aut tu quare spernis fratrem tuum? omnes enim stabimus ante tribunal Christi. ¹¹Scriptum est enim: Vivo ego, dicit Dominus, quoniam mihi flectetur omne genu: et omnis lingua confitebitur Deo. ¹²Itaque unusquisque nostrum pro se rationem reddet Deo.

¹³Non ergo amplius invicem judicemus: sed hoc judicate magis, ne ponatis offendiculum fratri, vel scandalum. ¹⁴Scio, et confido in Domino Jesu, quia nihil commune per ipsum, nisi ei qui existimat quid commune esse, illi commune est. ¹⁵Si enim propter cibum frater tuus contristatur, jam non secundum caritatem ambulas. Noli cibo tuo illum perdere, pro quo Christus mortuus est. ¹⁶Non ergo blasphemetur bonum nostrum. ¹⁷Non est enim regnum Dei esca et potus: sed justitia, et pax, et gaudium in Spiritu Sancto: ¹⁸qui enim in hoc servit Christo, placet Deo, et probatus est hominibus. ¹⁹Itaque quæ pacis sunt, sectemur: et quæ ædificationis sunt, in invicem custodiamus. ²⁰Noli propter escam destruere opus Dei, omnia quidem sunt munda: sed malum est homini, qui per offendiculum manducat. ²¹Bonum est non manducare carnem, et non bibere vinum, neque in quo frater tuus offenditur, aut scandalizatur, aut infirmatur. ²²Tu fidem habes? penes temetipsum habe coram Deo. Beatus qui non judicat semetipsum in eo quod probat. ²³Qui autem discernit, si manducaverit, damnatus est: quia non ex fide. Omne autem, quod non est ex fide, peccatum est.

15¹Debemus autem nos firmiores imbecillitates infirmorum sustinere, et non nobis placere. ²Unusquisque vestrum proximo suo placeat in bonum, ad ædificationem. ³Etenim Christus non sibi placuit, sed sicut scriptum est: Improperia improperantium tibi ceciderunt super me. ⁴Quæcumque enim scripta sunt, ad nostram doctrinam scripta sunt: ut per patientiam, et consolationem Scripturarum, spem habeamus. ⁵Deus autem patientiæ et solatii det vobis idipsum sapere in alterutrum secundum Jesum Christum: ⁶ut unanimes, uno ore honorificetis Deum et patrem Domini nostri Jesu Christi. ⁷Propter quod suscipite invicem, sicut et Christus suscepit vos in honorem Dei. ⁸Dico enim Christum Jesum ministrum fuisse circumcisionis propter veritatem Dei, ad confirmandas promissiones patrum: ⁹gentes autem super misericordia honorare Deum, sicut scriptum est: Propterea confitebor tibi in gentibus, Domine, et nomini tuo cantabo. ¹⁰Et iterum dicit: Lætamini gentes cum plebe ejus. ¹¹Et iterum: Laudate omnes gentes Dominum: et magnificate eum omnes populi. ¹²Et rursus Isaias ait: Erit radix Jesse, et qui exsurget regere gentes, in eum gentes sperabunt. ¹³Deus autem spei repleat vos omni gaudio, et pace in credendo: ut abundetis in spe, et virtute Spiritus Sancti.

¹⁴Certus sum autem fratres mei et ego ipse de vobis, quoniam et ipsi pleni estis dilectione, repleti omni scientia, ita ut possitis alterutrum monere. ¹⁵Audacius autem scripsi vobis fratres ex parte, tamquam in memoriam vos reducens: propter gratiam, quæ data est mihi a Deo, ¹⁶ut sim minister Christi Jesu in gentibus: sanctificans Evangelium Dei, ut fiat oblatio gentium accepta, et sanctificata in Spiritu Sancto. ¹⁷Habeo igitur gloriam in Christo Jesu ad Deum. ¹⁸Non enim audeo aliquid loqui eorum, quæ per me non efficit Christus in obedientiam gentium, verbo et factis: ¹⁹in virtute signorum, et prodigiorum, in virtute Spiritus Sancti: ita ut ab Jerusalem per circuitum usque ad Illyricum repleverim Evangelium Christi. ²⁰Sic autem prædicavi Evangelium hoc, non ubi nominatus est Christus, ne super alienum fundamentum ædificarem: ²¹sed sicut scriptum est: Quibus non est annuntiatum de eo, videbunt: et qui non audierunt, intelligent.

²²Propter quod et impediebar plurimum venire ad vos, et prohibitus sum usque adhuc. ²³Nunc vero ulterius locum non habens in his regionibus, cupiditatem autem habens veniendi ad vos ex multis jam præcedentibus annis: ²⁴cum in Hispaniam proficisci cœpero, spero quod præteriens videam vos, et a vobis deducar illuc, si vobis primum ex parte fruitus fuero. ²⁵Nunc igitur proficiscar in Jerusalem ministrare sanctis. ²⁶Probaverunt enim Macedonia et Achaia collationem aliquam facere in pauperes sanctorum, qui sunt in Jerusalem. ²⁷Placuit enim eis: et debitores sunt eorum. Nam si spiritualium eorum participes facti sunt gentiles, debent et in carnalibus ministrare illis. ²⁸Hoc igitur cum consummavero, et assignavero eis fructum hunc, per vos proficiscar in Hispaniam. ²⁹Scio autem quoniam veniens ad vos, in abundantia benedictionis Evangelii Christi veniam. ³⁰Obsecro ergo vos fratres per Dominum nostrum Jesum Christum, et per caritatem Sancti Spiritus, ut adjuvetis me in orationibus vestris pro me ad Deum, ³¹ut liberer ab infidelibus, qui sunt in Judæa, et obsequii mei oblatio accepta fiat in Jerusalem sanctis, ³²ut veniam ad vos in gaudio per voluntatem Dei, et refrigerer vobiscum. ³³Deus autem pacis sit cum omnibus vobis. Amen.