Psalm 36:1–38:14

¹Psalmus ipsi David.

Noli æmulari in malignantibus,

neque zelaveris facientes iniquitatem:

²quoniam tamquam fœnum velociter arescent,

et quemadmodum olera herbarum cito decident.

³Spera in Domino, et fac bonitatem;

et inhabita terram, et pasceris in divitiis ejus.

⁴Delectare in Domino,

et dabit tibi petitiones cordis tui.

⁵Revela Domino viam tuam,

et spera in eo, et ipse faciet.

⁶Et educet quasi lumen justitiam tuam,

et judicium tuum tamquam meridiem.

⁷Subditus esto Domino, et ora eum.

Noli æmulari in eo qui prosperatur in via sua;

in homine faciente injustitias.

⁸Desine ab ira, et derelinque furorem;

noli æmulari ut maligneris.

⁹Quoniam qui malignantur exterminabuntur;

sustinentes autem Dominum, ipsi hæreditabunt terram.

¹⁰Et adhuc pusillum, et non erit peccator;

et quæres locum ejus, et non invenies.

¹¹Mansueti autem hæreditabunt terram,

et delectabuntur in multitudine pacis.

¹²Observabit peccator justum,

et stridebit super eum dentibus suis.

¹³Dominus autem irridebit eum,

quoniam prospicit quod veniet dies ejus.

¹⁴Gladium evaginaverunt peccatores;

intenderunt arcum suum:

ut dejiciant pauperem et inopem,

ut trucident rectos corde.

¹⁵Gladius eorum intret in corda ipsorum,

et arcus eorum confringatur.

¹⁶Melius est modicum justo,

super divitias peccatorum multas:

¹⁷quoniam brachia peccatorum conterentur:

confirmat autem justos Dominus.

¹⁸Novit Dominus dies immaculatorum,

et hæreditas eorum in æternum erit.

¹⁹Non confundentur in tempore malo,

et in diebus famis saturabuntur:

²⁰quia peccatores peribunt.

Inimici vero Domini mox ut honorificati fuerint et exaltati,

deficientes quemadmodum fumus deficient.

²¹Mutuabitur peccator, et non solvet;

justus autem miseretur et tribuet:

²²quia benedicentes ei hæreditabunt terram;

maledicentes autem ei disperibunt.

²³Apud Dominum gressus hominis dirigentur,

et viam ejus volet.

²⁴Cum ceciderit, non collidetur,

quia Dominus supponit manum suam.

²⁵Junior fui, etenim senui;

et non vidi justum derelictum,

nec semen ejus quærens panem.

²⁶Tota die miseretur et commodat;

et semen illius in benedictione erit.

²⁷Declina a malo, et fac bonum,

et inhabita in sæculum sæculi:

²⁸quia Dominus amat judicium,

et non derelinquet sanctos suos:

in æternum conservabuntur.

Injusti punientur,

et semen impiorum peribit.

²⁹Justi autem hæreditabunt terram,

et inhabitabunt in sæculum sæculi super eam.

³⁰Os justi meditabitur sapientiam,

et lingua ejus loquetur judicium.

³¹Lex Dei ejus in corde ipsius,

et non supplantabuntur gressus ejus.

³²Considerat peccator justum,

et quærit mortificare eum.

³³Dominus autem non derelinquet eum in manibus ejus,

nec damnabit eum cum judicabitur illi.

³⁴Exspecta Dominum, et custodi viam ejus,

et exaltabit te ut hæreditate capias terram:

cum perierint peccatores, videbis.

³⁵Vidi impium superexaltatum,

et elevatum sicut cedros Libani:

³⁶et transivi, et ecce non erat;

et quæsivi eum, et non est inventus locus ejus.

³⁷Custodi innocentiam, et vide æquitatem,

quoniam sunt reliquiæ homini pacifico.

³⁸Injusti autem disperibunt simul;

reliquiæ impiorum interibunt.

³⁹Salus autem justorum a Domino;

et protector eorum in tempore tribulationis.

⁴⁰Et adjuvabit eos Dominus, et liberabit eos;

et eruet eos a peccatoribus, et salvabit eos,

quia speraverunt in eo.

¹Psalmus David, in rememorationem de sabbato.

²Domine, ne in furore tuo arguas me,

neque in ira tua corripias me:

³quoniam sagittæ tuæ infixæ sunt mihi,

et confirmasti super me manum tuam.

⁴Non est sanitas in carne mea, a facie iræ tuæ;

non est pax ossibus meis, a facie peccatorum meorum:

⁵quoniam iniquitates meæ supergressæ sunt caput meum,

et sicut onus grave gravatæ sunt super me.

⁶Putruerunt et corruptæ sunt cicatrices meæ,

a facie insipientiæ meæ.

⁷Miser factus sum et curvatus sum usque in finem;

tota die contristatus ingrediebar.

⁸Quoniam lumbi mei impleti sunt illusionibus,

et non est sanitas in carne mea.

⁹Afflictus sum, et humiliatus sum nimis;

rugiebam a gemitu cordis mei.

¹⁰Domine, ante te omne desiderium meum,

et gemitus meus a te non est absconditus.

¹¹Cor meum conturbatum est;

dereliquit me virtus mea, et lumen oculorum meorum,

et ipsum non est mecum.

¹²Amici mei et proximi mei adversum me appropinquaverunt, et steterunt;

et qui juxta me erant, de longe steterunt:

et vim faciebant qui quærebant animam meam.

¹³Et qui inquirebant mala mihi, locuti sunt vanitates,

et dolos tota die meditabantur.

¹⁴Ego autem, tamquam surdus, non audiebam;

et sicut mutus non aperiens os suum.

¹⁵Et factus sum sicut homo non audiens,

et non habens in ore suo redargutiones.

¹⁶Quoniam in te, Domine, speravi;

tu exaudies me, Domine Deus meus.

¹⁷Quia dixi: Nequando supergaudeant mihi inimici mei;

et dum commoventur pedes mei, super me magna locuti sunt.

¹⁸Quoniam ego in flagella paratus sum,

et dolor meus in conspectu meo semper.

¹⁹Quoniam iniquitatem meam annuntiabo,

et cogitabo pro peccato meo.

²⁰Inimici autem mei vivunt, et confirmati sunt super me:

et multiplicati sunt qui oderunt me inique.

²¹Qui retribuunt mala pro bonis detrahebant mihi,

quoniam sequebar bonitatem.

²²Ne derelinquas me, Domine Deus meus;

ne discesseris a me.

²³Intende in adjutorium meum,

Domine Deus salutis meæ.

¹In finem, ipsi Idithun. Canticum David.

²Dixi: Custodiam vias meas:

ut non delinquam in lingua mea.

Posui ori meo custodiam,

cum consisteret peccator adversum me.

³Obmutui, et humiliatus sum, et silui a bonis;

et dolor meus renovatus est.

⁴Concaluit cor meum intra me;

et in meditatione mea exardescet ignis.

⁵Locutus sum in lingua mea:

Notum fac mihi, Domine, finem meum,

et numerum dierum meorum quis est,

ut sciam quid desit mihi.

⁶Ecce mensurabiles posuisti dies meos,

et substantia mea tamquam nihilum ante te.

Verumtamen universa vanitas, omnis homo vivens.

⁷Verumtamen in imagine pertransit homo;

sed et frustra conturbatur:

thesaurizat, et ignorat cui congregabit ea.

⁸Et nunc quæ est exspectatio mea: nonne Dominus?

et substantia mea apud te est.

⁹Ab omnibus iniquitatibus meis erue me:

opprobrium insipienti dedisti me.

¹⁰Obmutui, et non aperui os meum,

quoniam tu fecisti;

¹¹amove a me plagas tuas.

¹²A fortitudine manus tuæ ego defeci in increpationibus:

propter iniquitatem corripuisti hominem.

Et tabescere fecisti sicut araneam animam ejus:

verumtamen vane conturbatur omnis homo.

¹³Exaudi orationem meam, Domine, et deprecationem meam;

auribus percipe lacrimas meas.

Ne sileas, quoniam advena ego sum apud te,

et peregrinus sicut omnes patres mei.

¹⁴Remitte mihi, ut refrigerer

priusquam abeam et amplius non ero.