Obadiah 1–10

¹Visio Abdiæ.

Hæc dicit Dominus Deus ad Edom:

Auditum audivimus a Domino,

et legatum ad gentes misit:

surgite, et consurgamus adversus eum in prælium.

²Ecce parvulum dedi te in gentibus:

contemptibilis tu es valde.

³Superbia cordis tui extulit te,

habitantem in scissuris petrarum,

exaltantem solium tuum;

qui dicis in corde tuo:

Quis detrahet me in terram?

⁴Si exaltatus fueris ut aquila,

et si inter sidera posueris nidum tuum,

inde detraham te, dicit Dominus.

⁵Si fures introissent ad te,

si latrones per noctem,

quomodo conticuisses?

nonne furati essent sufficientia sibi?

Si vindemiatores introissent ad te,

numquid saltem racemum reliquissent tibi?

⁶Quomodo scrutati sunt Esau;

investigaverunt abscondita ejus?

⁷Usque ad terminum emiserunt te:

omnes viri fœderis tui illuserunt tibi:

invaluerunt adversum te viri pacis tuæ,

qui comedunt tecum, ponent insidias subter te;

non est prudentia in eo.

⁸Numquid non in die illa, dicit Dominus,

perdam sapientes de Idumæa,

et prudentiam de monte Esau?

⁹Et timebunt fortes tui a meridie,

ut intereat vir de monte Esau.

¹⁰Propter interfectionem,

et propter iniquitatem in fratrem tuum Jacob,

operiet te confusio, et peribis in æternum.