Micah 7

7¹Væ mihi, quia factus sum sicut qui colligit in autumno racemos vindemiæ!

non est botrus ad comedendum,

præcoquas ficus desideravit anima mea.

²Periit sanctus de terra,

et rectus in hominibus non est:

omnes in sanguine insidiantur;

vir fratrem suum ad mortem venatur.

³Malum manuum suarum dicunt bonum:

princeps postulat, et judex in reddendo est;

et magnus locutus est desiderium animæ suæ,

et conturbaverunt eam.

⁴Qui optimus in eis est, quasi paliurus,

et qui rectus, quasi spina de sepe.

Dies speculationis tuæ, visitatio tua venit:

nunc erit vastitas eorum.

⁵Nolite credere amico,

et nolite confidere in duce:

ab ea quæ dormit in sinu tuo custodi claustra oris tui.

⁶Quia filius contumeliam facit patri,

et filia consurgit adversus matrem suam:

nurus adversus socrum suam,

et inimici hominis domestici ejus.

⁷Ego autem ad Dominum aspiciam;

exspectabo Deum, salvatorem meum:

audiet me Deus meus.

⁸Ne læteris, inimica mea, super me, quia cecidi:

consurgam cum sedero in tenebris:

Dominus lux mea est.

⁹Iram Domini portabo,

quoniam peccavi ei,

donec causam meam judicet,

et faciat judicium meum.

Educet me in lucem:

videbo justitiam ejus.

¹⁰Et aspiciet inimica mea,

et operietur confusione,

quæ dicit ad me: Ubi est Dominus Deus tuus?

Oculi mei videbunt in eam:

nunc erit in conculcationem ut lutum platearum.

¹¹Dies, ut ædificentur maceriæ tuæ;

in die illa longe fiet lex.

¹²In die illa et usque ad te veniet de Assur,

et usque ad civitates munitas,

et a civitatibus munitis usque ad flumen,

et ad mare de mari,

et ad montem de monte.

¹³Et terra erit in desolationem propter habitatores suos,

et propter fructum cogitationum eorum.

¹⁴Pasce populum tuum in virga tua,

gregem hæreditatis tuæ, habitantes solos, in saltu, in medio Carmeli.

Pascentur Basan et Galaad juxta dies antiquos.

¹⁵Secundum dies egressionis tuæ de terra Ægypti,

ostendam ei mirabilia.

¹⁶Videbunt gentes,

et confundentur super omni fortitudine sua.

Ponent manum super os,

aures eorum surdæ erunt.

¹⁷Lingent pulverem sicut serpentes;

velut reptilia terræ perturbabuntur in ædibus suis.

Dominum Deum nostrum formidabunt,

et timebunt te.

¹⁸Quis, Deus, similis tui,

qui aufers iniquitatem,

et transis peccatum reliquiarum hæreditatis tuæ?

Non immittet ultra furorem suum,

quoniam volens misericordiam est.

¹⁹Revertetur, et miserebitur nostri;

deponet iniquitates nostras,

et projiciet in profundum maris omnia peccata nostra.

²⁰Dabis veritatem Jacob,

misericordiam Abraham,

quæ jurasti patribus nostris a diebus antiquis.