Matthew 16–18

16¹Et accesserunt ad eum pharisæi et sadducæi tentantes: et rogaverunt eum ut signum de cælo ostenderet eis. ²At ille respondens, ait illis: Facto vespere dicitis: Serenum erit, rubicundum est enim cælum. ³Et mane: Hodie tempestas, rutilat enim triste cælum. ⁴Faciem ergo cæli dijudicare nostis: signa autem temporum non potestis scire? Generatio mala et adultera signum quærit: et signum non dabitur ei, nisi signum Jonæ prophetæ. Et relictis illis, abiit.

⁵Et cum venissent discipuli ejus trans fretum, obliti sunt panes accipere. ⁶Qui dixit illis: Intuemini, et cavete a fermento pharisæorum et sadducæorum. ⁷At illi cogitabant intra se dicentes: Quia panes non accepimus. ⁸Sciens autem Jesus, dixit: Quid cogitatis intra vos modicæ fidei, quia panes non habetis? ⁹Nondum intelligitis, neque recordamini quinque panum in quinque millia hominum, et quot cophinos sumpsistis? ¹⁰neque septem panum in quatuor millia hominum, et quot sportas sumpsistis? ¹¹Quare non intelligitis, quia non de pane dixi vobis: Cavete a fermento pharisæorum et sadducæorum? ¹²Tunc intellexerunt quia non dixerit cavendum a fermento panum, sed a doctrina pharisæorum et sadducæorum.

¹³Venit autem Jesus in partes Cæsareæ Philippi: et interrogabat discipulos suos, dicens: Quem dicunt homines esse Filium hominis? ¹⁴At illi dixerunt: Alii Joannem Baptistam, alii autem Eliam, alii vero Jeremiam, aut unum ex prophetis. ¹⁵Dicit illis Jesus: Vos autem, quem me esse dicitis? ¹⁶Respondens Simon Petrus dixit: Tu es Christus, Filius Dei vivi. ¹⁷Respondens autem Jesus, dixit ei: Beatus es Simon Bar Jona: quia caro et sanguis non revelavit tibi, sed Pater meus, qui in cælis est. ¹⁸Et ego dico tibi, quia tu es Petrus, et super hanc petram ædificabo Ecclesiam meam, et portæ inferi non prævalebunt adversus eam. ¹⁹Et tibi dabo claves regni cælorum. Et quodcumque ligaveris super terram, erit ligatum et in cælis: et quodcumque solveris super terram, erit solutum et in cælis. ²⁰Tunc præcepit discipulis suis ut nemini dicerent quia ipse esset Jesus Christus.

²¹Exinde cœpit Jesus ostendere discipulis suis, quia oporteret eum ire Jerosolymam, et multa pati a senioribus, et scribis, et principibus sacerdotum, et occidi, et tertia die resurgere. ²²Et assumens eum Petrus, cœpit increpare illum dicens: Absit a te, Domine: non erit tibi hoc. ²³Qui conversus, dixit Petro: Vade post me Satana, scandalum es mihi: quia non sapis ea quæ Dei sunt, sed ea quæ hominum. ²⁴Tunc Jesus dixit discipulis suis: Si quis vult post me venire, abneget semetipsum, et tollat crucem suam, et sequatur me. ²⁵Qui enim voluerit animam suam salvam facere, perdet eam: qui autem perdiderit animam suam propter me, inveniet eam. ²⁶Quid enim prodest homini, si mundum universum lucretur, animæ vero suæ detrimentum patiatur? aut quam dabit homo commutationem pro anima sua? ²⁷Filius enim hominis venturus est in gloria Patris sui cum angelis suis: et tunc reddet unicuique secundum opera ejus. ²⁸Amen dico vobis, sunt quidam de hic stantibus, qui non gustabunt mortem, donec videant Filium hominis venientem in regno suo.

17¹Et post dies sex assumit Jesus Petrum, et Jacobum, et Joannem fratrem ejus, et ducit illos in montem excelsum seorsum: ²et transfiguratus est ante eos. Et resplenduit facies ejus sicut sol: vestimenta autem ejus facta sunt alba sicut nix. ³Et ecce apparuerunt illis Moyses et Elias cum eo loquentes. ⁴Respondens autem Petrus, dixit ad Jesum: Domine, bonum est nos hic esse: si vis, faciamus hic tria tabernacula, tibi unum, Moysi unum, et Eliæ unum. ⁵Adhuc eo loquente, ecce nubes lucida obumbravit eos. Et ecce vox de nube, dicens: Hic est Filius meus dilectus, in quo mihi bene complacui: ipsum audite. ⁶Et audientes discipuli ceciderunt in faciem suam, et timuerunt valde. ⁷Et accessit Jesus, et tetigit eos: dixitque eis: Surgite, et nolite timere. ⁸Levantes autem oculos suos, neminem viderunt, nisi solum Jesum. ⁹Et descendentibus illis de monte, præcepit eis Jesus, dicens: Nemini dixeritis visionem, donec Filius hominis a mortuis resurgat. ¹⁰Et interrogaverunt eum discipuli, dicentes: Quid ergo scribæ dicunt, quod Eliam oporteat primum venire? ¹¹At ille respondens, ait eis: Elias quidem venturus est, et restituet omnia. ¹²Dico autem vobis, quia Elias jam venit, et non cognoverunt eum, sed fecerunt in eo quæcumque voluerunt. Sic et Filius hominis passurus est ab eis. ¹³Tunc intellexerunt discipuli, quia de Joanne Baptista dixisset eis.

¹⁴Et cum venisset ad turbam, accessit ad eum homo genibus provolutus ante eum, dicens: Domine, miserere filio meo, quia lunaticus est, et male patitur: nam sæpe cadit in ignem, et crebro in aquam. ¹⁵Et obtuli eum discipulis tuis, et non potuerunt curare eum. ¹⁶Respondens autem Jesus, ait: O generatio incredula, et perversa, quousque ero vobiscum? usquequo patiar vos? Afferte huc illum ad me. ¹⁷Et increpavit illum Jesus, et exiit ab eo dæmonium, et curatus est puer ex illa hora. ¹⁸Tunc accesserunt discipuli ad Jesum secreto, et dixerunt: Quare nos non potuimus ejicere illum? ¹⁹Dixit illis Jesus: Propter incredulitatem vestram. Amen quippe dico vobis, si habueritis fidem sicut granum sinapis, dicetis monti huic: Transi hinc illuc, et transibit, et nihil impossibile erit vobis. ²⁰Hoc autem genus non ejicitur nisi per orationem et jejunium.

²¹Conversantibus autem eis in Galilæa, dixit illis Jesus: Filius hominis tradendus est in manus hominum: ²²et occident eum, et tertia die resurget. Et contristati sunt vehementer.

²³Et cum venissent Capharnaum, accesserunt qui didrachma accipiebant ad Petrum, et dixerunt ei: Magister vester non solvit didrachma? ²⁴Ait: Etiam. Et cum intrasset in domum, prævenit eum Jesus, dicens: Quid tibi videtur Simon? reges terræ a quibus accipiunt tributum vel censum? a filiis suis, an ab alienis? ²⁵Et ille dixit: Ab alienis. Dixit illi Jesus: Ergo liberi sunt filii. ²⁶Ut autem non scandalizemus eos, vade ad mare, et mitte hamum: et eum piscem, qui primus ascenderit, tolle: et aperto ore ejus, invenies staterem: illum sumens, da eis pro me et te.

18¹In illa hora accesserunt discipuli ad Jesum, dicentes: Quis, putas, major est in regno cælorum? ²Et advocans Jesus parvulum, statuit eum in medio eorum, ³et dixit: Amen dico vobis, nisi conversi fueritis, et efficiamini sicut parvuli, non intrabitis in regnum cælorum. ⁴Quicumque ergo humiliaverit se sicut parvulus iste, hic est major in regno cælorum. ⁵Et qui susceperit unum parvulum talem in nomine meo, me suscipit: ⁶qui autem scandalizaverit unum de pusillis istis, qui in me credunt, expedit ei ut suspendatur mola asinaria in collo ejus, et demergatur in profundum maris. ⁷Væ mundo a scandalis! Necesse est enim ut veniant scandala: verumtamen væ homini illi, per quem scandalum venit. ⁸Si autem manus tua, vel pes tuus scandalizat te, abscide eum, et projice abs te: bonum tibi est ad vitam ingredi debilem, vel claudum, quam duas manus vel duos pedes habentem mitti in ignem æternum. ⁹Et si oculus tuus scandalizat te, erue eum, et projice abs te: bonum tibi est cum uno oculo in vitam intrare, quam duos oculos habentem mitti in gehennam ignis. ¹⁰Videte ne contemnatis unum ex his pusillis: dico enim vobis, quia angeli eorum in cælis semper vident faciem Patris mei, qui in cælis est. ¹¹Venit enim Filius hominis salvare quod perierat. ¹²Quid vobis videtur? si fuerint alicui centum oves, et erraverit una ex eis: nonne relinquit nonaginta novem in montibus, et vadit quærere eam quæ erravit? ¹³Et si contigerit ut inveniat eam: amen dico vobis, quia gaudet super eam magis quam super nonaginta novem, quæ non erraverunt. ¹⁴Sic non est voluntas ante Patrem vestrum, qui in cælis est, ut pereat unus de pusillis istis.

¹⁵Si autem peccaverit in te frater tuus, vade, et corripe eum inter te, et ipsum solum: si te audierit, lucratus eris fratrem tuum. ¹⁶Si autem te non audierit, adhibe tecum adhuc unum, vel duos, ut in ore duorum, vel trium testium stet omne verbum. ¹⁷Quod si non audierit eos: dic ecclesiæ. Si autem ecclesiam non audierit, sit tibi sicut ethnicus et publicanus. ¹⁸Amen dico vobis, quæcumque alligaveritis super terram, erunt ligata et in cælo: et quæcumque solveritis super terram, erunt soluta et in cælo. ¹⁹Iterum dico vobis, quia si duo ex vobis consenserint super terram, de omni re quamcumque petierint, fiet illis a Patre meo, qui in cælis est. ²⁰Ubi enim sunt duo vel tres congregati in nomine meo, ibi sum in medio eorum.

²¹Tunc accedens Petrus ad eum, dixit: Domine, quoties peccabit in me frater meus, et dimittam ei? usque septies? ²²Dicit illi Jesus: Non dico tibi usque septies: sed usque septuagies septies. ²³Ideo assimilatum est regnum cælorum homini regi, qui voluit rationem ponere cum servis suis. ²⁴Et cum cœpisset rationem ponere, oblatus est ei unus, qui debebat ei decem millia talenta. ²⁵Cum autem non haberet unde redderet, jussit eum dominus ejus venundari, et uxorem ejus, et filios, et omnia quæ habebat, et reddi. ²⁶Procidens autem servus ille, orabat eum, dicens: Patientiam habe in me, et omnia reddam tibi. ²⁷Misertus autem dominus servi illius, dimisit eum, et debitum dimisit ei. ²⁸Egressus autem servus ille invenit unum de conservis suis, qui debebat ei centum denarios: et tenens suffocavit eum, dicens: Redde quod debes. ²⁹Et procidens conservus ejus, rogabat eum, dicens: Patientiam habe in me, et omnia reddam tibi. ³⁰Ille autem noluit: sed abiit, et misit eum in carcerem donec redderet debitum. ³¹Videntes autem conservi ejus quæ fiebant, contristati sunt valde: et venerunt, et narraverunt domino suo omnia quæ facta fuerant. ³²Tunc vocavit illum dominus suus: et ait illi: Serve nequam, omne debitum dimisi tibi quoniam rogasti me: ³³nonne ergo oportuit et te misereri conservi tui, sicut et ego tui misertus sum? ³⁴Et iratus dominus ejus tradidit eum tortoribus, quoadusque redderet universum debitum. ³⁵Sic et Pater meus cælestis faciet vobis, si non remiseritis unusquisque fratri suo de cordibus vestris.