Luke 16:19–31

¹⁹Homo quidam erat dives, qui induebatur purpura et bysso, et epulabatur quotidie splendide. ²⁰Et erat quidam mendicus, nomine Lazarus, qui jacebat ad januam ejus, ulceribus plenus, ²¹cupiens saturari de micis quæ cadebant de mensa divitis, et nemo illi dabat: sed et canes veniebant, et lingebant ulcera ejus. ²²Factum est autem ut moreretur mendicus, et portaretur ab angelis in sinum Abrahæ. Mortuus est autem et dives, et sepultus est in inferno. ²³Elevans autem oculos suos, cum esset in tormentis, vidit Abraham a longe, et Lazarum in sinu ejus: ²⁴et ipse clamans dixit: Pater Abraham, miserere mei, et mitte Lazarum ut intingat extremum digiti sui in aquam, ut refrigeret linguam meam, quia crucior in hac flamma. ²⁵Et dixit illi Abraham: Fili, recordare quia recepisti bona in vita tua, et Lazarus similiter mala: nunc autem hic consolatur, tu vero cruciaris: ²⁶et in his omnibus inter nos et vos chaos magnum firmatum est: ut hi qui volunt hinc transire ad vos, non possint, neque inde huc transmeare. ²⁷Et ait: Rogo ergo te, pater, ut mittas eum in domum patris mei: ²⁸habeo enim quinque fratres: ut testetur illis, ne et ipsi veniant in hunc locum tormentorum. ²⁹Et ait illi Abraham: Habent Moysen et prophetas: audiant illos. ³⁰At ille dixit: Non, pater Abraham: sed si quis ex mortuis ierit ad eos, pœnitentiam agent. ³¹Ait autem illi: Si Moysen et prophetas non audiunt, neque si quis ex mortuis resurrexerit, credent.