Luke 16

16¹Dicebat autem et ad discipulos suos: Homo quidam erat dives, qui habebat villicum: et hic diffamatus est apud illum quasi dissipasset bona ipsius. ²Et vocavit illum, et ait illi: Quid hoc audio de te? redde rationem villicationis tuæ: jam enim non poteris villicare. ³Ait autem villicus intra se: Quid faciam? quia dominus meus aufert a me villicationem. Fodere non valeo, mendicare erubesco. ⁴Scio quid faciam, ut, cum amotus fuero a villicatione, recipiant me in domos suas. ⁵Convocatis itaque singulis debitoribus domini sui, dicebat primo: Quantum debes domino meo? ⁶At ille dixit: Centum cados olei. Dixitque illi: Accipe cautionem tuam: et sede cito, scribe quinquaginta. ⁷Deinde alii dixit: Tu vero quantum debes? Qui ait: Centum coros tritici. Ait illi: Accipe litteras tuas, et scribe octoginta. ⁸Et laudavit dominus villicum iniquitatis, quia prudenter fecisset: quia filii hujus sæculi prudentiores filiis lucis in generatione sua sunt. ⁹Et ego vobis dico: facite vobis amicos de mammona iniquitatis: ut, cum defeceritis, recipiant vos in æterna tabernacula. ¹⁰Qui fidelis est in minimo, et in majori fidelis est: et qui in modico iniquus est, et in majori iniquus est. ¹¹Si ergo in iniquo mammona fideles non fuistis quod verum est, quis credet vobis? ¹²Et si in alieno fideles non fuistis, quod vestrum est, quis dabit vobis? ¹³Nemo servus potest duobus dominis servire: aut enim unum odiet, et alterum diliget: aut uni adhærebit, et alterum contemnet. Non potestis Deo servire et mammonæ.

¹⁴Audiebant autem omnia hæc pharisæi, qui erant avari: et deridebant illum. ¹⁵Et ait illis: Vos estis qui justificatis vos coram hominibus: Deus autem novit corda vestra: quia quod hominibus altum est, abominatio est ante Deum. ¹⁶Lex et prophetæ usque ad Joannem: ex eo regnum Dei evangelizatur, et omnis in illud vim facit. ¹⁷Facilius est autem cælum et terram præterire, quam de lege unum apicem cadere. ¹⁸Omnis qui dimittit uxorem suam et alteram ducit, mœchatur: et qui dimissam a viro ducit, mœchatur.

¹⁹Homo quidam erat dives, qui induebatur purpura et bysso, et epulabatur quotidie splendide. ²⁰Et erat quidam mendicus, nomine Lazarus, qui jacebat ad januam ejus, ulceribus plenus, ²¹cupiens saturari de micis quæ cadebant de mensa divitis, et nemo illi dabat: sed et canes veniebant, et lingebant ulcera ejus. ²²Factum est autem ut moreretur mendicus, et portaretur ab angelis in sinum Abrahæ. Mortuus est autem et dives, et sepultus est in inferno. ²³Elevans autem oculos suos, cum esset in tormentis, vidit Abraham a longe, et Lazarum in sinu ejus: ²⁴et ipse clamans dixit: Pater Abraham, miserere mei, et mitte Lazarum ut intingat extremum digiti sui in aquam, ut refrigeret linguam meam, quia crucior in hac flamma. ²⁵Et dixit illi Abraham: Fili, recordare quia recepisti bona in vita tua, et Lazarus similiter mala: nunc autem hic consolatur, tu vero cruciaris: ²⁶et in his omnibus inter nos et vos chaos magnum firmatum est: ut hi qui volunt hinc transire ad vos, non possint, neque inde huc transmeare. ²⁷Et ait: Rogo ergo te, pater, ut mittas eum in domum patris mei: ²⁸habeo enim quinque fratres: ut testetur illis, ne et ipsi veniant in hunc locum tormentorum. ²⁹Et ait illi Abraham: Habent Moysen et prophetas: audiant illos. ³⁰At ille dixit: Non, pater Abraham: sed si quis ex mortuis ierit ad eos, pœnitentiam agent. ³¹Ait autem illi: Si Moysen et prophetas non audiunt, neque si quis ex mortuis resurrexerit, credent.