Luke 1:4–22

⁴ut cognoscas eorum verborum, de quibus eruditus es, veritatem.

⁵Fuit in diebus Herodis, regis Judææ, sacerdos quidam nomine Zacharias de vice Abia, et uxor illius de filiabus Aaron, et nomen ejus Elisabeth. ⁶Erant autem justi ambo ante Deum, incedentes in omnibus mandatis et justificationibus Domini sine querela. ⁷Et non erat illis filius, eo quod esset Elisabeth sterilis, et ambo processissent in diebus suis. ⁸Factum est autem, cum sacerdotio fungeretur in ordine vicis suæ ante Deum, ⁹secundum consuetudinem sacerdotii, sorte exiit ut incensum poneret, ingressus in templum Domini: ¹⁰et omnis multitudo populi erat orans foris hora incensi. ¹¹Apparuit autem illi angelus Domini, stans a dextris altaris incensi. ¹²Et Zacharias turbatus est videns, et timor irruit super eum. ¹³Ait autem ad illum angelus: Ne timeas, Zacharia, quoniam exaudita est deprecatio tua: et uxor tua Elisabeth pariet tibi filium, et vocabis nomen ejus Joannem: ¹⁴et erit gaudium tibi, et exsultatio, et multi in nativitate ejus gaudebunt: ¹⁵erit enim magnus coram Domino: et vinum et siceram non bibet, et Spiritu Sancto replebitur adhuc ex utero matris suæ: ¹⁶et multos filiorum Israël convertet ad Dominum Deum ipsorum: ¹⁷et ipse præcedet ante illum in spiritu et virtute Eliæ: ut convertat corda patrum in filios, et incredulos ad prudentiam justorum, parare Domino plebem perfectam. ¹⁸Et dixit Zacharias ad angelum: Unde hoc sciam? ego enim sum senex, et uxor mea processit in diebus suis. ¹⁹Et respondens angelus dixit ei: Ego sum Gabriel, qui asto ante Deum: et missus sum loqui ad te, et hæc tibi evangelizare. ²⁰Et ecce eris tacens, et non poteris loqui usque in diem quo hæc fiant, pro eo quod non credidisti verbis meis, quæ implebuntur in tempore suo. ²¹Et erat plebs exspectans Zachariam: et mirabantur quod tardaret ipse in templo. ²²Egressus autem non poterat loqui ad illos, et cognoverunt quod visionem vidisset in templo. Et ipse erat innuens illis, et permansit mutus.