Luke 22–24

22¹Appropinquat autem dies festus azymorum, qui dicitur Pascha: ²et quærebant principes sacerdotum, et scribæ, quomodo Jesum interficerent: timebant vero plebem. ³Intravit autem Satanas in Judam, qui cognominabatur Iscariotes, unum de duodecim: ⁴et abiit, et locutus est cum principibus sacerdotum, et magistratibus, quemadmodum illum traderet eis. ⁵Et gavisi sunt, et pacti sunt pecuniam illi dare. ⁶Et spopondit, et quærebat opportunitatem ut traderet illum sine turbis.

⁷Venit autem dies azymorum, in qua necesse erat occidi pascha. ⁸Et misit Petrum et Joannem, dicens: Euntes parate nobis pascha, ut manducemus. ⁹At illi dixerunt: Ubi vis paremus? ¹⁰Et dixit ad eos: Ecce introëuntibus vobis in civitatem occurret vobis homo quidam amphoram aquæ portans: sequimini eum in domum, in quam intrat, ¹¹et dicetis patrifamilias domus: Dicit tibi Magister: Ubi est diversorium, ubi pascha cum discipulis meis manducem? ¹²Et ipse ostendet vobis cœnaculum magnum stratum, et ibi parate. ¹³Euntes autem invenerunt sicut dixit illis, et paraverunt pascha. ¹⁴Et cum facta esset hora, discubuit, et duodecim apostoli cum eo. ¹⁵Et ait illis: Desiderio desideravi hoc pascha manducare vobiscum, antequam patiar. ¹⁶Dico enim vobis, quia ex hoc non manducabo illud, donec impleatur in regno Dei. ¹⁷Et accepto calice gratias egit, et dixit: Accipite, et dividite inter vos. ¹⁸Dico enim vobis quod non bibam de generatione vitis donec regnum Dei veniat.

¹⁹Et accepto pane gratias egit, et fregit, et dedit eis, dicens: Hoc est corpus meum, quod pro vobis datur: hoc facite in meam commemorationem. ²⁰Similiter et calicem, postquam cœnavit, dicens: Hic est calix novum testamentum in sanguine meo, qui pro vobis fundetur. ²¹Verumtamen ecce manus tradentis me, mecum est in mensa. ²²Et quidem Filius hominis, secundum quod definitum est, vadit: verumtamen væ homini illi per quem tradetur. ²³Et ipsi cœperunt quærere inter se quis esset ex eis qui hoc facturus esset.

²⁴Facta est autem et contentio inter eos, quis eorum videretur esse major. ²⁵Dixit autem eis: Reges gentium dominantur eorum: et qui potestatem habent super eos, benefici vocantur. ²⁶Vos autem non sic: sed qui major est in vobis, fiat sicut minor: et qui præcessor est, sicut ministrator. ²⁷Nam quis major est, qui recumbit, an qui ministrat? nonne qui recumbit? Ego autem in medio vestrum sum, sicut qui ministrat: ²⁸vos autem estis, qui permansistis mecum in tentationibus meis. ²⁹Et ego dispono vobis sicut disposuit mihi Pater meus regnum, ³⁰ut edatis et bibatis super mensam meam in regno meo, et sedeatis super thronos judicantes duodecim tribus Israël.

³¹Ait autem Dominus: Simon, Simon, ecce Satanas expetivit vos ut cribraret sicut triticum: ³²ego autem rogavi pro te ut non deficiat fides tua: et tu aliquando conversus, confirma fratres tuos. ³³Qui dixit ei: Domine, tecum paratus sum et in carcerem et in mortem ire. ³⁴At ille dixit: Dico tibi, Petre, non cantabit hodie gallus, donec ter abneges nosse me. Et dixit eis: ³⁵Quando misi vos sine sacculo, et pera, et calceamentis, numquid aliquid defuit vobis? ³⁶At illi dixerunt: Nihil. Dixit ergo eis: Sed nunc qui habet sacculum, tollat; similiter et peram: et qui non habet, vendat tunicam suam et emat gladium. ³⁷Dico enim vobis, quoniam adhuc hoc quod scriptum est, oportet impleri in me: Et cum iniquis deputatus est. Etenim ea quæ sunt de me finem habent. ³⁸At illi dixerunt: Domine, ecce duo gladii hic. At ille dixit eis: Satis est.

³⁹Et egressus ibat secundum consuetudinem in montem Olivarum. Secuti sunt autem illum et discipuli. ⁴⁰Et cum pervenisset ad locum, dixit illis: Orate ne intretis in tentationem. ⁴¹Et ipse avulsus est ab eis quantum jactus est lapidis: et positis genibus orabat, ⁴²dicens: Pater, si vis, transfer calicem istum a me: verumtamen non mea voluntas, sed tua fiat. ⁴³Apparuit autem illi angelus de cælo, confortans eum. Et factus in agonia, prolixius orabat. ⁴⁴Et factus est sudor ejus sicut guttæ sanguinis decurrentis in terram. ⁴⁵Et cum surrexisset ab oratione et venisset ad discipulos suos, invenit eos dormientes præ tristitia. ⁴⁶Et ait illis: Quid dormitis? surgite, orate, ne intretis in tentationem.

⁴⁷Adhuc eo loquente, ecce turba: et qui vocabatur Judas, unus de duodecim, antecedebat eos, et appropinquavit Jesu ut oscularetur eum. ⁴⁸Jesus autem dixit illi: Juda, osculo Filium hominis tradis? ⁴⁹Videntes autem hi qui circa ipsum erant, quod futurum erat, dixerunt ei: Domine, si percutimus in gladio? ⁵⁰Et percussit unus ex illis servum principis sacerdotum, et amputavit auriculam ejus dexteram. ⁵¹Respondens autem Jesus, ait: Sinite usque huc. Et cum tetigisset auriculam ejus, sanavit eum. ⁵²Dixit autem Jesus ad eos qui venerant ad se principes sacerdotum, et magistratus templi, et seniores: Quasi ad latronem existis cum gladiis et fustibus? ⁵³Cum quotidie vobiscum fuerim in templo, non extendistis manus in me: sed hæc est hora vestra, et potestas tenebrarum. ⁵⁴Comprehendentes autem eum, duxerunt ad domum principis sacerdotum: Petrus vero sequebatur a longe.

⁵⁵Accenso autem igne in medio atrii et circumsedentibus illis, erat Petrus in medio eorum. ⁵⁶Quem cum vidisset ancilla quædam sedentem ad lumen, et eum fuisset intuita, dixit: Et hic cum illo erat. ⁵⁷At ille negavit eum, dicens: Mulier, non novi illum. ⁵⁸Et post pusillum alius videns eum, dixit: Et tu de illis es. Petrus vero ait: O homo, non sum. ⁵⁹Et intervallo facto quasi horæ unius, alius quidam affirmabat, dicens: Vere et hic cum illo erat: nam et Galilæus est. ⁶⁰Et ait Petrus: Homo, nescio quid dicis. Et continuo, adhuc illo loquente, cantavit gallus. ⁶¹Et conversus Dominus respexit Petrum, et recordatus est Petrus verbi Domini, sicut dixerat: Quia priusquam gallus cantet, ter me negabis. ⁶²Et egressus foras Petrus flevit amare.

⁶³Et viri qui tenebant illum, illudebant ei, cædentes. ⁶⁴Et velaverunt eum, et percutiebant faciem ejus: et interrogabant eum, dicentes: Prophetiza, quis est, qui te percussit? ⁶⁵Et alia multa blasphemantes dicebant in eum.

⁶⁶Et ut factus est dies, convenerunt seniores plebis, et principes sacerdotum, et scribæ, et duxerunt illum in concilium suum, dicentes: Si tu es Christus, dic nobis. ⁶⁷Et ait illis: Si vobis dixero, non credetis mihi: ⁶⁸si autem et interrogavero, non respondebitis mihi, neque dimittetis. ⁶⁹Ex hoc autem erit Filius hominis sedens a dextris virtutis Dei. ⁷⁰Dixerunt autem omnes: Tu ergo es Filius Dei? Qui ait: Vos dicitis, quia ego sum. ⁷¹At illi dixerunt: Quid adhuc desideramus testimonium? ipsi enim audivimus de ore ejus.

23¹Et surgens omnis multitudo eorum, duxerunt illum ad Pilatum. ²Cœperunt autem illum accusare, dicentes: Hunc invenimus subvertentem gentem nostram, et prohibentem tributa dare Cæsari, et dicentem se Christum regem esse. ³Pilatus autem interrogavit eum, dicens: Tu es rex Judæorum? At ille respondens ait: Tu dicis. ⁴Ait autem Pilatus ad principes sacerdotum et turbas: Nihil invenio causæ in hoc homine. ⁵At illi invalescebant, dicentes: Commovet populum docens per universam Judæam, incipiens a Galilæa usque huc. ⁶Pilatus autem audiens Galilæam, interrogavit si homo Galilæus esset. ⁷Et ut cognovit quod de Herodis potestate esset, remisit eum ad Herodem, qui et ipse Jerosolymis erat illis diebus.

⁸Herodes autem viso Jesu, gavisus est valde. Erat enim cupiens ex multo tempore videre eum, eo quod audierat multa de eo, et sperabat signum aliquod videre ab eo fieri. ⁹Interrogabat autem eum multis sermonibus. At ipse nihil illi respondebat. ¹⁰Stabant autem principes sacerdotum et scribæ constanter accusantes eum. ¹¹Sprevit autem illum Herodes cum exercitu suo: et illusit indutum veste alba, et remisit ad Pilatum. ¹²Et facti sunt amici Herodes et Pilatus in ipsa die: nam antea inimici erant ad invicem.

¹³Pilatus autem, convocatis principibus sacerdotum, et magistratibus, et plebe, ¹⁴dixit ad illos: Obtulistis mihi hunc hominem, quasi avertentem populum, et ecce ego coram vobis interrogans, nullam causam inveni in homine isto ex his in quibus eum accusatis. ¹⁵Sed neque Herodes: nam remisi vos ad illum, et ecce nihil dignum morte actum est ei. ¹⁶Emendatum ergo illum dimittam. ¹⁷Necesse autem habebat dimittere eis per diem festum unum. ¹⁸Exclamavit autem simul universa turba, dicens: Tolle hunc, et dimitte nobis Barabbam: ¹⁹qui erat propter seditionem quamdam factam in civitate et homicidium missus in carcerem. ²⁰Iterum autem Pilatus locutus est ad eos, volens dimittere Jesum. ²¹At illi succlamabant, dicentes: Crucifige, crucifige eum. ²²Ille autem tertio dixit ad illos: Quid enim mali fecit iste? nullam causam mortis invenio in eo: corripiam ergo illum et dimittam. ²³At illi instabant vocibus magnis postulantes ut crucifigeretur: et invalescebant voces eorum.

²⁴Et Pilatus adjudicavit fieri petitionem eorum. ²⁵Dimisit autem illis eum qui propter homicidium et seditionem missus fuerat in carcerem, quem petebant: Jesum vero tradidit voluntati eorum. ²⁶Et cum ducerent eum, apprehenderunt Simonem quemdam Cyrenensem venientem de villa: et imposuerunt illi crucem portare post Jesum. ²⁷Sequebatur autem illum multa turba populi et mulierum, quæ plangebant et lamentabantur eum. ²⁸Conversus autem ad illas Jesus, dixit: Filiæ Jerusalem, nolite flere super me, sed super vos ipsas flete et super filios vestros. ²⁹Quoniam ecce venient dies in quibus dicent: Beatæ steriles, et ventres qui non genuerunt, et ubera quæ non lactaverunt. ³⁰Tunc incipient dicere montibus: Cadite super nos; et collibus: Operite nos. ³¹Quia si in viridi ligno hæc faciunt, in arido quid fiet? ³²Ducebantur autem et alii duo nequam cum eo, ut interficerentur.

³³Et postquam venerunt in locum qui vocatur Calvariæ, ibi crucifixerunt eum: et latrones, unum a dextris, et alterum a sinistris. ³⁴Jesus autem dicebat: Pater, dimitte illis: non enim sciunt quid faciunt. Dividentes vero vestimenta ejus, miserunt sortes. ³⁵Et stabat populus spectans, et deridebant eum…