John 12:20–33

²⁰Erant autem quidam gentiles, ex his qui ascenderant ut adorarent in die festo. ²¹Hi ergo accesserunt ad Philippum, qui erat a Bethsaida Galilææ, et rogabant eum, dicentes: Domine, volumus Jesum videre. ²²Venit Philippus, et dicit Andreæ; Andreas rursum et Philippus dixerunt Jesu. ²³Jesus autem respondit eis, dicens: Venit hora, ut clarificetur Filius hominis. ²⁴Amen, amen dico vobis, nisi granum frumenti cadens in terram, mortuum fuerit, ²⁵ipsum solum manet: si autem mortuum fuerit, multum fructum affert. Qui amat animam suam, perdet eam; et qui odit animam suam in hoc mundo, in vitam æternam custodit eam. ²⁶Si quis mihi ministrat, me sequatur, et ubi sum ego, illic et minister meus erit. Si quis mihi ministraverit, honorificabit eum Pater meus. ²⁷Nunc anima mea turbata est. Et quid dicam? Pater, salvifica me ex hac hora. Sed propterea veni in horam hanc: ²⁸Pater, clarifica nomen tuum. Venit ergo vox de cælo: Et clarificavi, et iterum clarificabo. ²⁹Turba ergo, quæ stabat, et audierat, dicebat tonitruum esse factum. Alii dicebant: Angelus ei locutus est. ³⁰Respondit Jesus, et dixit: Non propter me hæc vox venit, sed propter vos. ³¹Nunc judicium est mundi: nunc princeps hujus mundi ejicietur foras. ³²Et ego, si exaltatus fuero a terra, omnia traham ad meipsum. ³³(Hoc autem dicebat, significans qua morte esset moriturus.)