Joel 1–2

1¹Verbum Domini, quod factum est ad Joël, filium Phatuel.

²Audite hoc, senes,

et auribus percipite, omnes habitatores terræ:

si factum est istud in diebus vestris,

aut in diebus patrum vestrorum?

³Super hoc filiis vestris narrate,

et filii vestri filiis suis,

et filii eorum generationi alteræ.

⁴Residuum erucæ comedit locusta,

et residuum locustæ comedit bruchus,

et residuum bruchi comedit rubigo.

⁵Expergiscimini, ebrii,

et flete et ululate, omnes qui bibitis vinum in dulcedine,

quoniam periit ab ore vestro.

⁶Gens enim ascendit super terram meam,

fortis et innumerabilis:

dentes ejus ut dentes leonis,

et molares ejus ut catuli leonis.

⁷Posuit vineam meam in desertum,

et ficum meam decorticavit;

nudans spoliavit eam, et projecit:

albi facti sunt rami ejus.

⁸Plange quasi virgo accincta sacco super virum pubertatis suæ.

⁹Periit sacrificium et libatio de domo Domini;

luxerunt sacerdotes, ministri Domini.

¹⁰Depopulata est regio,

luxit humus,

quoniam devastatum est triticum,

confusum est vinum,

elanguit oleum.

¹¹Confusi sunt agricolæ,

ululaverunt vinitores

super frumento et hordeo,

quia periit messis agri.

¹²Vinea confusa est,

et ficus elanguit;

malogranatum, et palma, et malum,

et omnia ligna agri aruerunt,

quia confusum est gaudium a filiis hominum.

¹³Accingite vos, et plangite, sacerdotes:

ululate, ministri altaris;

ingredimini, cubate in sacco, ministri Dei mei,

quoniam interiit de domo Dei vestri sacrificium et libatio.

¹⁴Sanctificate jejunium, vocate cœtum,

congregate senes, omnes habitatores terræ

in domum Dei vestri,

et clamate ad Dominum:

¹⁵A, a, a, diei!

quia prope est dies Domini,

et quasi vastitas a potente veniet.

¹⁶Numquid non coram oculis vestris alimenta perierunt

de domo Dei nostri, lætitia et exsultatio?

¹⁷Computruerunt jumenta in stercore suo,

demolita sunt horrea,

dissipatæ sunt apothecæ,

quoniam confusum est triticum.

¹⁸Quid ingemuit animal,

mugierunt greges armenti?

quia non est pascua eis;

sed et greges pecorum disperierunt.

¹⁹Ad te, Domine, clamabo,

quia ignis comedit speciosa deserti,

et flamma succendit omnia ligna regionis.

²⁰Sed et bestiæ agri, quasi area sitiens imbrem, suspexerunt ad te,

quoniam exsiccati sunt fontes aquarum,

et ignis devoravit speciosa deserti.

2¹Canite tuba in Sion,

ululate in monte sancto meo,

conturbentur omnes habitatores terræ:

quia venit dies Domini, quia prope est.

²Dies tenebrarum et caliginis,

dies nubis et turbinis;

quasi mane expansum super montes

populus multus et fortis:

similis ei non fuit a principio,

et post eum non erit

usque in annos generationis et generationis.

³Ante faciem ejus ignis vorans,

et post eum exurens flamma.

Quasi hortus voluptatis terra coram eo,

et post eum solitudo deserti,

neque est qui effugiat eum.

⁴Quasi aspectus equorum, aspectus eorum;

et quasi equites, sic current.

⁵Sicut sonitus quadrigarum super capita montium exilient,

sicut sonitus flammæ ignis devorantis stipulam,

velut populus fortis præparatus ad prælium.

⁶A facie ejus cruciabuntur populi;

omnes vultus redigentur in ollam.

⁷Sicut fortes current;

quasi viri bellatores ascendent murum:

viri in viis suis gradientur,

et non declinabunt a semitis suis.

⁸Unusquisque fratrem suum non coarctabit,

singuli in calle suo ambulabunt;

sed et per fenestras cadent, et non demolientur.

⁹Urbem ingredientur, in muro current,

domos conscendent, per fenestras intrabunt quasi fur.

¹⁰A facie ejus contremuit terra,

moti sunt cæli,

sol et luna obtenebrati sunt,

et stellæ retraxerunt splendorem suum.

¹¹Et Dominus dedit vocem suam ante faciem exercitus sui,

quia multa sunt nimis castra ejus,

quia fortia et facientia verbum ejus:

magnus enim dies Domini, et terribilis valde,

et quis sustinebit eum?

¹²Nunc ergo, dicit Dominus,

convertimini ad me in toto corde vestro,

in jejunio, et in fletu, et in planctu.

¹³Et scindite corda vestra, et non vestimenta vestra;

et convertimini ad Dominum Deum vestrum,

quia benignus et misericors est,

patiens et multæ misericordiæ,

et præstabilis super malitia.

¹⁴Quis scit si convertatur, et ignoscat,

et relinquat post se benedictionem, sacrificium et libamen Domino Deo vestro?

¹⁵Canite tuba in Sion,

sanctificate jejunium, vocate cœtum:

¹⁶congregate populum, sanctificate ecclesiam,

coadunate senes, congregate parvulos, et sugentes ubera;

egrediatur sponsus de cubili suo,

et sponsa de thalamo suo.

¹⁷Inter vestibulum et altare plorabunt sacerdotes, ministri Domini,

et dicent: Parce, Domine, parce populo tuo;

et ne des hæreditatem tuam in opprobrium,

ut dominentur eis nationes.

Quare dicunt in populis: Ubi est Deus eorum?

¹⁸Zelatus est Dominus terram suam,

et pepercit populo suo.

¹⁹Et respondit Dominus, et dixit populo suo:

Ecce ego mittam vobis frumentum, et vinum, et oleum,

et replebimini eis;

et non dabo vos ultra opprobrium in gentibus.

²⁰Et eum qui ab aquilone est procul faciam a vobis,

et expellam eum in terram inviam et desertam:

faciem ejus contra mare orientale,

et extremum ejus ad mare novissimum:

et ascendet fœtor ejus,

et ascendet putredo ejus,

quia superbe egit.

²¹Noli timere, terra:

exsulta, et lætare,

quoniam magnificavit Dominus ut faceret.

²²Nolite timere, animalia regionis,

quia germinaverunt speciosa deserti;

quia lignum attulit fructum suum,

ficus et vinea dederunt virtutem suam.

²³Et, filii Sion, exsultate,

et lætamini in Domino Deo vestro,

quia dedit vobis doctorem justitiæ,

et descendere faciet ad vos imbrem matutinum et serotinum,

sicut in principio.

²⁴Et implebuntur areæ frumento,

et redundabunt torcularia vino et oleo.

²⁵Et reddam vobis annos, quos comedit locusta,

bruchus, et rubigo, et eruca:

fortitudo mea magna quam misi in vos.

²⁶Et comedetis vescentes, et saturabimini;

et laudabitis nomen Domini Dei vestri,

qui fecit mirabilia vobiscum;

et non confundetur populus meus in sempiternum.

²⁷Et scietis quia in medio Israël ego sum,

et ego Dominus Deus vester, et non est amplius;

et non confundetur populus meus in æternum.

²⁸Et erit post hæc:

effundam spiritum meum super omnem carnem,

et prophetabunt filii vestri et filiæ vestræ:

senes vestri somnia somniabunt,

et juvenes vestri visiones videbunt.

²⁹Sed et super servos meos et ancillas

in diebus illis effundam spiritum meum.

³⁰Et dabo prodigia in cælo et in terra,

sanguinem, et ignem, et vaporem fumi.

³¹Sol convertetur in tenebras,

et luna in sanguinem,

antequam veniat dies Domini magnus et horribilis.

³²Et erit: omnis qui invocaverit nomen Domini, salvus erit:

quia in monte Sion et in Jerusalem

erit salvatio, sicut dixit Dominus,

et in residuis quos Dominus vocaverit.