Job 30

30¹Nunc autem derident me juniores tempore,

quorum non dignabar patres ponere cum canibus gregis mei:

²quorum virtus manuum mihi erat pro nihilo,

et vita ipsa putabantur indigni:

³egestate et fame steriles, qui rodebant in solitudine,

squallentes calamitate et miseria.

⁴Et mandebant herbas, et arborum cortices,

et radix juniperorum erat cibus eorum:

⁵qui de convallibus ista rapientes,

cum singula reperissent, ad ea cum clamore currebant.

⁶In desertis habitabant torrentium,

et in cavernis terræ, vel super glaream:

⁷qui inter hujuscemodi lætabantur,

et esse sub sentibus delicias computabant:

⁸filii stultorum et ignobilium,

et in terra penitus non parentes.

⁹Nunc in eorum canticum versus sum,

et factus sum eis in proverbium.

¹⁰Abominantur me, et longe fugiunt a me,

et faciem meam conspuere non verentur.

¹¹Pharetram enim suam aperuit, et afflixit me,

et frenum posuit in os meum.

¹²Ad dexteram orientis calamitates meæ illico surrexerunt:

pedes meos subverterunt,

et oppresserunt quasi fluctibus semitis suis.

¹³Dissipaverunt itinera mea;

insidiati sunt mihi, et prævaluerunt:

et non fuit qui ferret auxilium.

¹⁴Quasi rupto muro, et aperta janua, irruerunt super me,

et ad meas miserias devoluti sunt.

¹⁵Redactus sum in nihilum:

abstulisti quasi ventus desiderium meum,

et velut nubes pertransiit salus mea.

¹⁶Nunc autem in memetipso marcescit anima mea,

et possident me dies afflictionis.

¹⁷Nocte os meum perforatur doloribus,

et qui me comedunt, non dormiunt.

¹⁸In multitudine eorum consumitur vestimentum meum,

et quasi capitio tunicæ succinxerunt me.

¹⁹Comparatus sum luto,

et assimilatus sum favillæ et cineri.

²⁰Clamo ad te, et non exaudis me:

sto, et non respicis me.

²¹Mutatus es mihi in crudelem,

et in duritia manus tuæ adversaris mihi.

²²Elevasti me, et quasi super ventum ponens;

elisisti me valide.

²³Scio quia morti trades me,

ubi constituta est domus omni viventi.

²⁴Verumtamen non ad consumptionem eorum emittis manum tuam:

et si corruerint, ipse salvabis.

²⁵Flebam quondam super eo qui afflictus erat,

et compatiebatur anima mea pauperi.

²⁶Expectabam bona, et venerunt mihi mala:

præstolabar lucem, et eruperunt tenebræ.

²⁷Interiora mea efferbuerunt absque ulla requie:

prævenerunt me dies afflictionis.

²⁸Mœrens incedebam sine furore;

consurgens, in turba clamabam.

²⁹Frater fui draconum,

et socius struthionum.

³⁰Cutis mea denigrata est super me,

et ossa mea aruerunt præ caumate.

³¹Versa est in luctum cithara mea,

et organum meum in vocem flentium.