Job 20:4–11

⁴Hoc scio a principio,

ex quo positus est homo super terram,

⁵quod laus impiorum brevis sit,

et gaudium hypocritæ ad instar puncti.

⁶Si ascenderit usque ad cælum superbia ejus,

et caput ejus nubes tetigerit,

⁷quasi sterquilinium in fine perdetur,

et qui eum viderant, dicent: Ubi est?

⁸Velut somnium avolans non invenietur:

transiet sicut visio nocturna.

⁹Oculus qui eum viderat non videbit,

neque ultra intuebitur eum locus suus.

¹⁰Filii ejus atterentur egestate,

et manus illius reddent ei dolorem suum.

¹¹Ossa ejus implebuntur vitiis adolescentiæ ejus,

et cum eo in pulvere dormient.