Jeremiah 17–19

17¹Peccatum Juda scriptum est stylo ferreo

in ungue adamantino,

exaratum super latitudinem cordis eorum,

et in cornibus ararum eorum.

²Cum recordati fuerint filii eorum ararum suarum,

et lucorum suorum,

lignorumque frondentium,

in montibus excelsis,

³sacrificantes in agro:

fortitudinem tuam, et omnes thesauros tuos in direptionem dabo;

excelsa tua propter peccata in universis finibus tuis.

⁴Et relinqueris sola ab hæreditate tua, quam dedi tibi,

et servire te faciam inimicis tuis in terra quam ignoras:

quoniam ignem succendisti in furore meo:

usque in æternum ardebit.

⁵Hæc dicit Dominus:

Maledictus homo qui confidit in homine,

et ponit carnem brachium suum,

et a Domino recedit cor ejus.

⁶Erit enim quasi myricæ in deserto,

et non videbit cum venerit bonum:

sed habitabit in siccitate in deserto,

in terra salsuginis et inhabitabili.

⁷Benedictus vir qui confidit in Domino,

et erit Dominus fiducia ejus.

⁸Et erit quasi lignum quod transplantatur super aquas,

quod ad humorem mittit radices suas,

et non timebit cum venerit æstus:

et erit folium ejus viride,

et in tempore siccitatis non erit sollicitum,

nec aliquando desinet facere fructum.

⁹Pravum est cor omnium, et inscrutabile:

quis cognoscet illud?

¹⁰Ego Dominus scrutans cor,

et probans renes:

qui do unicuique juxta viam suam,

et juxta fructum adinventionum suarum.

¹¹Perdix fovit quæ non peperit:

fecit divitias, et non in judicio:

in dimidio dierum suorum derelinquet eas,

et in novissimo suo erit insipiens.

¹²Solium gloriæ altitudinis a principio,

locus sanctificationis nostræ.

¹³Exspectatio Israël, Domine,

omnes qui te derelinquunt confundentur:

recedentes a te, in terra scribentur,

quoniam dereliquerunt venam aquarum viventium Dominum.

¹⁴Sana me, Domine, et sanabor:

salvum me fac, et salvus ero:

quoniam laus mea tu es.

¹⁵Ecce ipsi dicunt ad me:

Ubi est verbum Domini? veniat:

¹⁶et ego non sum turbatus, te pastorem sequens:

et diem hominis non desideravi, tu scis:

quod egressum est de labiis meis, rectum in conspectu tuo fuit.

¹⁷Non sis tu mihi formidini:

spes mea tu in die afflictionis.

¹⁸Confundantur qui me persequuntur,

et non confundar ego:

paveant illi,

et non paveam ego:

induc super eos diem afflictionis,

et duplici contritione contere eos.

¹⁹Hæc dicit Dominus ad me: Vade, et sta in porta filiorum populi, per quam ingrediuntur reges Juda, et egrediuntur, et in cunctis portis Jerusalem: ²⁰et dices ad eos:

Audite verbum Domini,

reges Juda, et omnis Juda,

cunctique habitatores Jerusalem,

qui ingredimini per portas istas.

²¹Hæc dicit Dominus:

Custodite animas vestras,

et nolite portare pondera in die sabbati,

nec inferatis per portas Jerusalem:

²²et nolite ejicere onera de domibus vestris in die sabbati,

et omne opus non facietis:

sanctificate diem sabbati,

sicut præcepi patribus vestris.

²³Et non audierunt, nec inclinaverunt aurem suam:

sed induraverunt cervicem suam, ne audirent me,

et ne acciperent disciplinam.

²⁴Et erit: si audieritis me, dicit Dominus,

ut non inferatis onera per portas civitatis hujus in die sabbati:

et si sanctificaveritis diem sabbati,

ne faciatis in eo omne opus:

²⁵ingredientur per portas civitatis hujus reges et principes,

sedentes super solium David,

et ascendentes in curribus et equis,

ipsi et principes eorum,

viri Juda, et habitatores Jerusalem:

et habitabitur civitas hæc in sempiternum.

²⁶Et venient de civitatibus Juda,

et de circuitu Jerusalem,

et de terra Benjamin,

et de campestribus, et de montuosis, et ab austro,

portantes holocaustum, et victimam,

et sacrificium, et thus,

et inferent oblationem in domum Domini.

²⁷Si autem non audieritis me

ut sanctificetis diem sabbati,

et ne portetis onus,

et ne inferatis per portas Jerusalem in die sabbati,

succendam ignem in portis ejus,

et devorabit domos Jerusalem,

et non extinguetur.

18¹Verbum quod factum est ad Jeremiam a Domino, dicens: ²Surge, et descende in domum figuli, et ibi audies verba mea. ³Et descendi in domum figuli, et ecce ipse faciebat opus super rotam. ⁴Et dissipatum est vas quod ipse faciebat e luto manibus suis: conversusque fecit illud vas alterum, sicut placuerat in oculis ejus ut faceret. ⁵Et factum est verbum Domini ad me, dicens:

⁶Numquid sicut figulus iste,

non potero vobis facere, domus Israël? ait Dominus:

ecce sicut lutum in manu figuli,

sic vos in manu mea, domus Israël.

⁷Repente loquar adversum gentem et adversus regnum,

ut eradicem, et destruam, et disperdam illud:

⁸si pœnitentiam egerit gens illa a malo suo

quod locutus sum adversus eam,

agam et ego pœnitentiam super malo

quod cogitavi ut facerem ei.

⁹Et subito loquar de gente et de regno,

ut ædificem et plantem illud.

¹⁰Si fecerit malum in oculis meis,

ut non audiat vocem meam,

pœnitentiam agam super bono quod locutus sum ut facerem ei.

¹¹Nunc ergo dic viro Juda, et habitatoribus Jerusalem, dicens:

Hæc dicit Dominus:

Ecce ego fingo contra vos malum,

et cogito contra vos cogitationem:

revertatur unusquisque a via sua mala,

et dirigite vias vestras et studia vestra.

¹²Qui dixerunt: Desperavimus:

post cogitationes enim nostras ibimus,

et unusquisque pravitatem cordis sui mali faciemus.

¹³Ideo hæc dicit Dominus:

Interrogate gentes:

Quis audivit talia horribilia,

quæ fecit nimis virgo Israël?

¹⁴Numquid deficiet de petra agri nix Libani?

aut evelli possunt aquæ erumpentes frigidæ, et defluentes?

¹⁵Quia oblitus est mei populus meus,

frustra libantes,

et impingentes in viis suis,

in semitis sæculi,

ut ambularent per eas in itinere non trito,

¹⁶ut fieret terra eorum in desolationem,

et in sibilum sempiternum:

omnis qui præterierit per eam obstupescet,

et movebit caput suum.

¹⁷Sicut ventus urens dispergam eos coram inimico:

dorsum, et non faciem, ostendam eis in die perditionis eorum.

¹⁸Et dixerunt:

Venite, et cogitemus contra Jeremiam cogitationes:

non enim peribit lex a sacerdote,

neque consilium a sapiente,

nec sermo a propheta:

venite, et percutiamus eum lingua,

et non attendamus ad universos sermones ejus.

¹⁹Attende, Domine, ad me,

et audi vocem adversariorum meorum.

²⁰Numquid redditur pro bono malum,

quia foderunt foveam animæ meæ?

Recordare quod steterim in conspectu tuo

ut loquerer pro eis bonum,

et averterem indignationem tuam ab eis.

²¹Propterea da filios eorum in famem,

et deduc eos in manus gladii:

fiant uxores eorum absque liberis, et viduæ:

et viri earum interficiantur morte:

juvenes eorum confodiantur gladio in prælio:

²²audiatur clamor de domibus eorum:

adduces enim super eos latronem repente,

quia foderunt foveam ut caperent me,

et laqueos absconderunt pedibus meis.

²³Tu autem, Domine, scis omne consilium eorum

adversum me in mortem:

ne propitieris iniquitati eorum,

et peccatum eorum a facie tua non deleatur:

fiant corruentes in conspectu tuo;

in tempore furoris tui abutere eis.

19¹Hæc dicit Dominus: Vade, et accipe lagunculam figuli testeam a senioribus populi et a senioribus sacerdotum, ²et egredere ad vallem filii Ennom, quæ est juxta introitum portæ fictilis: et prædicabis ibi verba quæ ego loquar ad te. ³Et dices:

Audite verbum Domini,

reges Juda, et habitatores Jerusalem.

Hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël:

Ecce ego inducam afflictionem super locum istum,

ita ut omnis qui audierit illam, tinniant aures ejus,

⁴eo quod dereliquerint me,

et alienum fecerint locum istum,

et libaverunt in eo diis alienis quos nescierunt,

ipsi et patres eorum, et reges Juda:

et repleverunt locum istum sanguine innocentum,

⁵et ædificaverunt excelsa Baalim,

ad comburendos filios suos igni in holocaustum Baalim:

quæ non præcepi, nec locutus sum,

nec ascenderunt in cor meum.

⁶Propterea ecce dies veniunt, dicit Dominus,

et non vocabitur amplius locus iste Topheth,

et vallis filii Ennom,

sed vallis occisionis.

⁷Et dissipabo consilium Juda et Jerusalem in loco isto,

et subvertam eos gladio in conspectu inimicorum suorum,

et in manu quærentium animas eorum:

et dabo cadavera eorum escam volatilibus cæli et bestiis terræ.

⁸Et ponam civitatem hanc in stuporem, et in sibilum:

omnis qui præterierit per eam obstupescet,

et sibilabit super universa plaga ejus.

⁹Et cibabo eos carnibus filiorum suorum et carnibus filiarum suarum:

et unusquisque carnem amici sui comedet in obsidione,

et in angustia in qua concludent eos inimici eorum,

et qui quærunt animas eorum.

¹⁰Et conteres lagunculam in oculis virorum qui ibunt tecum, ¹¹et dices ad eos:

Hæc dicit Dominus exercituum:

Sic conteram populum istum, et civitatem istam,

sicut conteritur vas figuli,

quod non potest ultra instaurari:

et in Topheth sepelientur,

eo quod non sit alius locus ad sepeliendum.

¹²Sic faciam loco huic, ait Dominus,

et habitatoribus ejus,

et ponam civitatem istam sicut Topheth.

¹³Et erunt domus Jerusalem,

et domus regum Juda,

sicut locus Topheth, immundæ,

omnes domus in quarum domatibus sacrificaverunt omni militiæ cæli,

et libaverunt libamina diis alienis.

¹⁴Venit autem Jeremias de Topheth, quo miserat eum Dominus ad prophetandum, et stetit in atrio domus Domini, et dixit ad omnem populum: ¹⁵Hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël: Ecce ego inducam super civitatem hanc, et super omnes urbes ejus, universa mala quæ locutus sum adversum eam, quoniam induraverunt cervicem suam ut non audirent sermones meos.