Jeremiah 16–24

16¹Et factum est verbum Domini ad me, dicens:

²Non accipies uxorem,

et non erunt tibi filii et filiæ in loco isto.

³Quia hæc dicit Dominus

super filios et filias qui generantur in loco isto,

et super matres eorum, quæ genuerunt eos,

et super patres eorum, de quorum stirpe sunt nati in terra hac:

⁴Mortibus ægrotationum morientur:

non plangentur, et non sepelientur:

in sterquilinium super faciem terræ erunt,

et gladio et fame consumentur:

et erit cadaver eorum in escam volatilibus cæli et bestiis terræ.

⁵Hæc enim dicit Dominus:

Ne ingrediaris domum convivii,

neque vadas ad plangendum,

neque consoleris eos,

quia abstuli pacem meam a populo isto, dicit Dominus,

misericordiam et miserationes.

⁶Et morientur grandes et parvi in terra ista:

non sepelientur, neque plangentur,

et non se incident,

neque calvitium fiet pro eis.

⁷Et non frangent inter eos lugenti panem

ad consolandum super mortuo,

et non dabunt eis potum calicis

ad consolandum super patre suo et matre.

⁸Et domum convivii non ingrediaris,

ut sedeas cum eis, et comedas, et bibas.

⁹Quia hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël:

Ecce ego auferam de loco isto,

in oculis vestris, et in diebus vestris,

vocem gaudii et vocem lætitiæ,

vocem sponsi et vocem sponsæ.

¹⁰Et cum annuntiaveris populo huic omnia verba hæc,

et dixerint tibi:

Quare locutus est Dominus super nos omne malum grande istud?

quæ iniquitas nostra,

et quod peccatum nostrum,

quod peccavimus Domino Deo nostro?

¹¹dices ad eos:

Quia dereliquerunt me patres vestri, ait Dominus,

et abierunt post deos alienos,

et servierunt eis, et adoraverunt eos,

et me dereliquerunt, et legem meam non custodierunt.

¹²Sed et vos pejus operati estis quam patres vestri:

ecce enim ambulat unusquisque post pravitatem cordis sui mali,

ut me non audiat.

¹³Et ejiciam vos de terra hac

in terram quam ignoratis,

vos et patres vestri:

et servietis ibi diis alienis, die ac nocte,

qui non dabunt vobis requiem.

¹⁴Propterea ecce dies veniunt, dicit Dominus,

et non dicetur ultra:

Vivit Dominus qui eduxit filios Israël de terra Ægypti,

¹⁵sed: Vivit Dominus qui eduxit filios Israël de terra aquilonis,

et de universis terris ad quas ejeci eos:

et reducam eos in terram suam,

quam dedi patribus eorum.

¹⁶Ecce ego mittam piscatores multos, dicit Dominus,

et piscabuntur eos:

et post hæc mittam eis multos venatores,

et venabuntur eos de omni monte,

et de omni colle, et de cavernis petrarum.

¹⁷Quia oculi mei super omnes vias eorum:

non sunt absconditæ a facie mea,

et non fuit occultata iniquitas eorum ab oculis meis.

¹⁸Et reddam primum duplices iniquitates et peccata eorum,

quia contaminaverunt terram meam in morticinis idolorum suorum,

et abominationibus suis impleverunt hæreditatem meam.

¹⁹Domine, fortitudo mea, et robur meum,

et refugium meum in die tribulationis,

ad te gentes venient ab extremis terræ, et dicent:

Vere mendacium possederunt patres nostri,

vanitatem quæ eis non profuit.

²⁰Numquid faciet sibi homo deos,

et ipsi non sunt dii?

²¹Idcirco ecce ego ostendam eis per vicem hanc,

ostendam eis manum meam, et virtutem meam,

et scient quia nomen mihi Dominus.

17¹Peccatum Juda scriptum est stylo ferreo

in ungue adamantino,

exaratum super latitudinem cordis eorum,

et in cornibus ararum eorum.

²Cum recordati fuerint filii eorum ararum suarum,

et lucorum suorum,

lignorumque frondentium,

in montibus excelsis,

³sacrificantes in agro:

fortitudinem tuam, et omnes thesauros tuos in direptionem dabo;

excelsa tua propter peccata in universis finibus tuis.

⁴Et relinqueris sola ab hæreditate tua, quam dedi tibi,

et servire te faciam inimicis tuis in terra quam ignoras:

quoniam ignem succendisti in furore meo:

usque in æternum ardebit.

⁵Hæc dicit Dominus:

Maledictus homo qui confidit in homine,

et ponit carnem brachium suum,

et a Domino recedit cor ejus.

⁶Erit enim quasi myricæ in deserto,

et non videbit cum venerit bonum:

sed habitabit in siccitate in deserto,

in terra salsuginis et inhabitabili.

⁷Benedictus vir qui confidit in Domino,

et erit Dominus fiducia ejus.

⁸Et erit quasi lignum quod transplantatur super aquas,

quod ad humorem mittit radices suas,

et non timebit cum venerit æstus:

et erit folium ejus viride,

et in tempore siccitatis non erit sollicitum,

nec aliquando desinet facere fructum.

⁹Pravum est cor omnium, et inscrutabile:

quis cognoscet illud?

¹⁰Ego Dominus scrutans cor,

et probans renes:

qui do unicuique juxta viam suam,

et juxta fructum adinventionum suarum.

¹¹Perdix fovit quæ non peperit:

fecit divitias, et non in judicio:

in dimidio dierum suorum derelinquet eas,

et in novissimo suo erit insipiens.

¹²Solium gloriæ altitudinis a principio,

locus sanctificationis nostræ.

¹³Exspectatio Israël, Domine,

omnes qui te derelinquunt confundentur:

recedentes a te, in terra scribentur,

quoniam dereliquerunt venam aquarum viventium Dominum.

¹⁴Sana me, Domine, et sanabor:

salvum me fac, et salvus ero:

quoniam laus mea tu es.

¹⁵Ecce ipsi dicunt ad me:

Ubi est verbum Domini? veniat:

¹⁶et ego non sum turbatus, te pastorem sequens:

et diem hominis non desideravi, tu scis:

quod egressum est de labiis meis, rectum in conspectu tuo fuit.

¹⁷Non sis tu mihi formidini:

spes mea tu in die afflictionis.

¹⁸Confundantur qui me persequuntur,

et non confundar ego:

paveant illi,

et non paveam ego:

induc super eos diem afflictionis,

et duplici contritione contere eos.

¹⁹Hæc dicit Dominus ad me: Vade, et sta in porta filiorum populi, per quam ingrediuntur reges Juda, et egrediuntur, et in cunctis portis Jerusalem: ²⁰et dices ad eos:

Audite verbum Domini,

reges Juda, et omnis Juda,

cunctique habitatores Jerusalem,

qui ingredimini per portas istas.

²¹Hæc dicit Dominus:

Custodite animas vestras,

et nolite portare pondera in die sabbati,

nec inferatis per portas Jerusalem:

²²et nolite ejicere onera de domibus vestris in die sabbati,

et omne opus non facietis:

sanctificate diem sabbati,

sicut præcepi patribus vestris.

²³Et non audierunt, nec inclinaverunt aurem suam:

sed induraverunt cervicem suam, ne audirent me,

et ne acciperent disciplinam.

²⁴Et erit: si audieritis me, dicit Dominus,

ut non inferatis onera per portas civitatis hujus in die sabbati:

et si sanctificaveritis diem sabbati,

ne faciatis in eo omne opus:

²⁵ingredientur per portas civitatis hujus reges et principes,

sedentes super solium David,

et ascendentes in curribus et equis,

ipsi et principes eorum,

viri Juda, et habitatores Jerusalem:

et habitabitur civitas hæc in sempiternum.

²⁶Et venient de civitatibus Juda,

et de circuitu Jerusalem,

et de terra Benjamin,

et de campestribus, et de montuosis, et ab austro,

portantes holocaustum, et victimam,

et sacrificium, et thus,

et inferent oblationem in domum Domini.

²⁷Si autem non audieritis me

ut sanctificetis diem sabbati,

et ne portetis onus,

et ne inferatis per portas Jerusalem in die sabbati,

succendam ignem in portis ejus,

et devorabit domos Jerusalem,

et non extinguetur.

18¹Verbum quod factum est ad Jeremiam a Domino, dicens: ²Surge, et descende in domum figuli, et ibi audies verba mea. ³Et descendi in domum figuli, et ecce ipse faciebat opus super rotam. ⁴Et dissipatum est vas quod ipse faciebat e luto manibus suis: conversusque fecit illud vas alterum, sicut placuerat in oculis ejus ut faceret. ⁵Et factum est verbum Domini ad me, dicens:

⁶Numquid sicut figulus iste,

non potero vobis facere, domus Israël? ait Dominus:

ecce sicut lutum in manu figuli,

sic vos in manu mea, domus Israël.

⁷Repente loquar adversum gentem et adversus regnum,

ut eradicem, et destruam, et disperdam illud:

⁸si pœnitentiam egerit gens illa a malo suo

quod locutus sum adversus eam,

agam et ego pœnitentiam super malo

quod cogitavi ut facerem ei.

⁹Et subito loquar de gente et de regno,

ut ædificem et plantem illud.

¹⁰Si fecerit malum in oculis meis,

ut non audiat vocem meam,

pœnitentiam agam super bono quod locutus sum ut facerem ei.

¹¹Nunc ergo dic viro Juda, et habitatoribus Jerusalem, dicens:

Hæc dicit Dominus:

Ecce ego fingo contra vos malum,

et cogito contra vos cogitationem:

revertatur unusquisque a via sua mala,

et dirigite vias vestras et studia vestra.

¹²Qui dixerunt: Desperavimus:

post cogitationes enim nostras ibimus,

et unusquisque pravitatem cordis sui mali faciemus.

¹³Ideo hæc dicit Dominus:

Interrogate gentes:

Quis audivit talia horribilia,

quæ fecit nimis virgo Israël?

¹⁴Numquid deficiet de petra agri nix Libani?

aut evelli possunt aquæ erumpentes frigidæ, et defluentes?

¹⁵Quia oblitus est mei populus meus,

frustra libantes,

et impingentes in viis suis,

in semitis sæculi,

ut ambularent per eas in itinere non trito,

¹⁶ut fieret terra eorum in desolationem,

et in sibilum sempiternum:

omnis qui præterierit per eam obstupescet,

et movebit caput suum.

¹⁷Sicut ventus urens dispergam eos coram inimico:

dorsum, et non faciem, ostendam eis in die perditionis eorum.

¹⁸Et dixerunt:

Venite, et cogitemus contra Jeremiam cogitationes:

non enim peribit lex a sacerdote,

neque consilium a sapiente,

nec sermo a propheta:

venite, et percutiamus eum lingua,

et non attendamus ad universos sermones ejus.

¹⁹Attende, Domine, ad me,

et audi vocem adversariorum meorum.

²⁰Numquid redditur pro bono malum,

quia foderunt foveam animæ meæ?

Recordare quod steterim in conspectu tuo

ut loquerer pro eis bonum,

et averterem indignationem tuam ab eis.

²¹Propterea da filios eorum in famem,

et deduc eos in manus gladii:

fiant uxores eorum absque liberis, et viduæ:

et viri earum interficiantur morte:

juvenes eorum confodiantur gladio in prælio:

²²audiatur clamor de domibus eorum:

adduces enim super eos latronem repente,

quia foderunt foveam ut caperent me,

et laqueos absconderunt pedibus meis.

²³Tu autem, Domine, scis omne consilium eorum

adversum me in mortem:

ne propitieris iniquitati eorum,

et peccatum eorum a facie tua non deleatur:

fiant corruentes in conspectu tuo;

in tempore furoris tui abutere eis.

19¹Hæc dicit Dominus: Vade, et accipe lagunculam figuli testeam a senioribus populi et a senioribus sacerdotum, ²et egredere…