Isaiah 41–64

41¹Taceant ad me insulæ,

et gentes mutent fortitudinem:

accedant, et tunc loquantur;

simul ad judicium propinquemus.

²Quis suscitavit ab oriente Justum,

vocavit eum ut sequeretur se?

Dabit in conspectu ejus gentes,

et reges obtinebit:

dabit quasi pulverem gladio ejus,

sicut stipulam vento raptam arcui ejus.

³Persequetur eos, transibit in pace:

semita in pedibus ejus non apparebit.

⁴Quis hæc operatus est, et fecit,

vocans generationes ab exordio?

Ego Dominus:

primus et novissimus ego sum.

⁵Viderunt insulæ, et timuerunt;

extrema terræ obstupuerunt:

appropinquaverunt, et accesserunt.

⁶Unusquisque proximo suo auxiliabitur,

et fratri suo dicet: Confortare.

⁷Confortavit faber ærarius

percutiens malleo

eum, qui cudebat tunc temporis,

dicens: Glutino bonum est;

et confortavit eum clavis, ut non moveretur.

⁸Et tu, Israël, serve meus,

Jacob quem elegi,

semen Abraham amici mei:

⁹in quo apprehendi te ab extremis terræ,

et a longinquis ejus vocavi te,

et dixi tibi: Servus meus es tu:

elegi te, et non abjeci te.

¹⁰Ne timeas, quia ego tecum sum;

ne declines, quia ego Deus tuus:

confortavi te, et auxiliatus sum tibi,

et suscepit te dextera Justi mei.

¹¹Ecce confundentur et erubescent

omnes qui pugnant adversum te;

erunt quasi non sint, et peribunt

viri qui contradicunt tibi.

¹²Quæres eos, et non invenies,

viros rebelles tuos;

erunt quasi non sint, et veluti consumptio

homines bellantes adversum te.

¹³Quia ego Dominus Deus tuus,

apprehendens manum tuam,

dicensque tibi: Ne timeas:

ego adjuvi te.

¹⁴Noli timere, vermis Jacob,

qui mortui estis ex Israël:

ego auxiliatus sum tibi, dicit Dominus,

et redemptor tuus Sanctus Israël.

¹⁵Ego posui te quasi plaustrum triturans novum,

habens rostra serrantia;

triturabis montes, et comminues,

et colles quasi pulverem pones.

¹⁶Ventilabis eos, et ventus tollet,

et turbo disperget eos;

et tu exsultabis in Domino,

in Sancto Israël lætaberis.

¹⁷Egeni et pauperes

quærunt aquas, et non sunt;

lingua eorum siti aruit.

Ego Dominus exaudiam eos,

Deus Israël, non derelinquam eos.

¹⁸Aperiam in supinis collibus flumina,

et in medio camporum fontes:

ponam desertum in stagna aquarum,

et terram inviam in rivos aquarum.

¹⁹Dabo in solitudinem cedrum,

et spinam, et myrtum, et lignum olivæ;

ponam in deserto abietem,

ulmum, et buxum simul:

²⁰ut videant, et sciant,

et recogitent, et intelligant pariter,

quia manus Domini fecit hoc,

et Sanctus Israël creavit illud.

²¹Prope facite judicium vestrum,

dicit Dominus;

Afferte, si quid forte habetis,

dicit rex Jacob.

²²Accedant, et nuntient nobis

quæcumque ventura sunt;

priora quæ fuerunt, nuntiate,

et ponemus cor nostrum,

et sciemus novissima eorum;

et quæ ventura sunt, indicate nobis.

²³Annuntiate quæ ventura sunt in futurum,

et sciemus quia dii estis vos;

bene quoque aut male, si potestis, facite,

et loquamur et videamus simul.

²⁴Ecce vos estis ex nihilo,

et opus vestrum ex eo quod non est:

abominatio est qui elegit vos.

²⁵Suscitavi ab aquilone, et veniet ab ortu solis:

vocabit nomen meum,

et adducet magistratus quasi lutum,

et velut plastes conculcans humum.

²⁶Quis annuntiavit ab exordio ut sciamus,

et a principio ut dicamus: Justus es?

Non est neque annuntians, neque prædicens,

neque audiens sermones vestros.

²⁷Primus ad Sion dicet: Ecce adsunt,

et Jerusalem evangelistam dabo.

²⁸Et vidi,

et non erat neque ex istis quisquam

qui iniret consilium,

et interrogatus responderet verbum.

²⁹Ecce omnes injusti,

et vana opera eorum;

ventus et inane simulacra eorum.

42¹Ecce servus meus, suscipiam eum;

electus meus, complacuit sibi in illo anima mea:

dedi spiritum meum super eum:

judicium gentibus proferet.

²Non clamabit, neque accipiet personam,

nec audietur vox ejus foris.

³Calamum quassatum non conteret,

et linum fumigans non extinguet:

in veritate educet judicium.

⁴Non erit tristis, neque turbulentus,

donec ponat in terra judicium;

et legem ejus insulæ exspectabunt.

⁵Hæc dicit Dominus Deus,

creans cælos, et extendens eos;

firmans terram, et quæ germinant ex ea;

dans flatum populo qui est super eam,

et spiritum calcantibus eam:

⁶Ego Dominus vocavi te in justitia,

et apprehendi manum tuam,

et servavi te:

et dedi te in fœdus populi,

in lucem gentium,

⁷ut aperires oculos cæcorum,

et educeres de conclusione vinctum,

de domo carceris sedentes in tenebris.

⁸Ego Dominus,

hoc est nomen meum;

gloriam meam alteri non dabo,

et laudem meam sculptilibus.

⁹Quæ prima fuerunt, ecce venerunt;

nova quoque ego annuntio:

antequam oriantur,

audita vobis faciam.

¹⁰Cantate Domino canticum novum,

laus ejus ab extremis terræ,

qui descenditis in mare, et plenitudo ejus;

insulæ, et habitatores earum.

¹¹Sublevetur desertum et civitates ejus.

In domibus habitabit Cedar:

laudate, habitatores petræ;

de vertice montium clamabunt.

¹²Ponent Domino gloriam,

et laudem ejus in insulis nuntiabunt.

¹³Dominus sicut fortis egredietur,

sicut vir præliator suscitabit zelum;

vociferabitur, et clamabit:

super inimicos suos confortabitur.

¹⁴Tacui semper,

silui, patiens fui:

sicut parturiens loquar;

dissipabo, et absorbebo simul.

¹⁵Desertos faciam montes et colles,

et omne gramen eorum exsiccabo;

et ponam flumina in insulas,

et stagna arefaciam.

¹⁶Et ducam cæcos in viam quam nesciunt,

et in semitis quas ignoraverunt ambulare eos faciam;

ponam tenebras coram eis in lucem,

et prava in recta;

hæc verba feci eis,

et non dereliqui eos.

¹⁷Conversi sunt retrorsum, confundantur confusione,

qui confidunt in sculptili;

qui dicunt conflatili:

Vos dii nostri.

¹⁸Surdi, audite,

et cæci, intuemini ad videndum.

¹⁹Quis cæcus, nisi servus meus;

et surdus, nisi ad quem nuntios meos misi?

quis cæcus, nisi qui venundatus est?

et quis cæcus, nisi servus Domini?

²⁰Qui vides multa, nonne custodies?

qui apertas habes aures, nonne audies?

²¹Et Dominus voluit ut sanctificaret eum,

et magnificaret legem, et extolleret.

²²Ipse autem populus direptus, et vastatus;

laqueus juvenum omnes,

et in domibus carcerum absconditi sunt;

facti sunt in rapinam, nec est qui eruat;

in direptionem, nec est qui dicat: Redde.

²³Quis est in vobis qui audiat hoc,

attendat, et auscultet futura?

²⁴Quis dedit in direptionem Jacob,

et Israël vastantibus?

nonne Dominus ipse, cui peccavimus?

Et noluerunt in viis ejus ambulare,

et non audierunt legem ejus.

²⁵Et effudit super eum indignationem furoris sui,

et forte bellum;

et combussit eum in circuitu, et non cognovit;

et succendit eum, et non intellexit.

43¹Et nunc hæc dicit Dominus

creans te, Jacob,

et formans te, Israël:

Noli timere, quia redemi te,

et vocavi te nomine tuo: meus es tu.

²Cum transieris per aquas, tecum ero,

et flumina non operient te;

cum ambulaveris in igne, non combureris, et flamma non ardebit in te.

³Quia ego Dominus Deus tuus,

Sanctus Israël, salvator tuus,

dedi propitiationem tuam Ægyptum,

Æthiopiam, et Saba, pro te.

⁴Ex quo honorabilis factus es in oculis meis,

et gloriosus, ego dilexi te,

et dabo homines pro te,

et populos pro anima tua.

⁵Noli timere, quia ego tecum sum;

ab oriente adducam semen tuum,

et ab occidente congregabo te.

⁶Dicam aquiloni: Da;

et austro: Noli prohibere:

affer filios meos de longinquo,

et filias meas ab extremis terræ.

⁷Et omnem qui invocat nomen meum,

in gloriam meam creavi eum, formavi eum, et feci eum.

⁸Educ foras populum cæcum, et oculos habentem;

surdum, et aures ei sunt.

⁹Omnes gentes congregatæ sunt simul,

et collectæ sunt tribus.

Quis in vobis annuntiet istud,

et quæ prima sunt audire nos faciet?

Dent testes eorum, justificentur,

et audiant, et dicant: Vere.

¹⁰Vos testes mei, dicit Dominus,

et servus meus quem elegi:

ut sciatis, et credatis mihi,

et intelligatis quia ego ipse sum;

ante me non est formatus Deus,

et post me non erit.

¹¹Ego sum, ego sum Dominus,

et non est absque me salvator.

¹²Ego annuntiavi, et salvavi; auditum feci,

et non fuit in vobis alienus:

vos testes mei, dicit Dominus,

et ego Deus.

¹³Et ab initio ego ipse,

et non est qui de manu mea eruat.

Operabor, et quis avertet illud?

¹⁴Hæc dicit Dominus, redemptor vester,

Sanctus Israël:

Propter vos misi in Babylonem,

et detraxi vectes universos,

et Chaldæos in navibus suis gloriantes.

¹⁵Ego Dominus, Sanctus vester,

creans Israël, rex vester.

¹⁶Hæc dicit Dominus,

qui dedit in mari viam,

et in aquis torrentibus semitam;

¹⁷qui eduxit quadrigam et equum,

agmen et robustum:

simul obdormierunt, nec resurgent;

contriti sunt quasi linum, et extincti sunt.

¹⁸Ne memineritis priorum,

et antiqua ne intueamini.

¹⁹Ecce ego facio nova,

et nunc orientur, utique cognoscetis ea:

ponam in deserto viam,

et in invio flumina.

²⁰Glorificabit me bestia agri,

dracones, et struthiones:

quia dedi in deserto aquas,

flumina in invio,

ut darem potum populo meo, electo meo.

²¹Populum istum formavi mihi:

laudem meam narrabit.

²²Non me invocasti, Jacob,

nec laborasti in me, Israël.

²³Non obtulisti mihi arietem holocausti tui,

et victimis tuis non glorificasti me;

non te servire feci in oblatione,

nec laborem tibi præbui in thure.

²⁴Non emisti mihi argento calamum,

et adipe victimarum tuarum non inebriasti me:

verumtamen servire me fecisti in peccatis tuis;

præbuisti mihi laborem in iniquitatibus tuis.

²⁵Ego sum, ego sum ipse qui deleo iniquitates tuas propter me,

et peccatorum tuorum non recordabor.

²⁶Reduc me in memoriam, et judicemur simul:

narra si quid habes ut justificeris.

²⁷Pater tuus primus peccavit,

et interpretes tui prævaricati sunt in me:

²⁸et contaminavi principes sanctos;

dedi ad internecionem Jacob,

et Israël in blasphemiam.

44¹Et nunc audi, Jacob, serve meus,

et Israël, quem elegi.

²Hæc dicit Dominus faciens et formans te,

ab utero auxiliator tuus:

Noli timere, serve meus Jacob,

et rectissime, quem elegi.

³Effundam enim aquas super sitientem,

et fluenta super aridam;

effundam spiritum meum super semen tuum,

et benedictionem meam super stirpem tuam:

⁴et germinabunt inter herbas,

quasi salices juxta præterfluentes aquas.

⁵Iste dicet: Domini ego sum;

et ille vocabit in nomine Jacob;

et hic scribet manu sua: Domino,

et in nomine Israël…