Hosea 2:1–13

¹Dicite fratribus vestris: Populus meus; et sorori vestræ: Misericordiam consecuta.

²Judicate matrem vestram, judicate,

quoniam ipsa non uxor mea,

et ego non vir ejus.

Auferat fornicationes suas a facie sua,

et adulteria sua de medio uberum suorum;

³ne forte expoliem eam nudam,

et statuam eam secundum diem nativitatis suæ,

et ponam eam quasi solitudinem,

et statuam eam velut terram inviam,

et interficiam eam siti.

⁴Et filiorum illius non miserebor,

quoniam filii fornicationum sunt.

⁵Quia fornicata est mater eorum,

confusa est quæ concepit eos;

quia dixit: Vadam post amatores meos,

qui dant panes mihi, et aquas meas,

lanam meam, et linum meum,

oleum meum, et potum meum.

⁶Propter hoc ecce ego sepiam viam tuam spinis,

et sepiam eam maceria, et semitas suas non inveniet.

⁷Et sequetur amatores suos, et non apprehendet eos;

et quæret eos, et non inveniet:

et dicet: Vadam, et revertar ad virum meum priorem,

quia bene mihi erat tunc magis quam nunc.

⁸Et hæc nescivit, quia ego dedi ei frumentum, et vinum, et oleum,

et argentum multiplicavi ei, et aurum,

quæ fecerunt Baal.

⁹Idcirco convertar, et sumam frumentum meum in tempore suo,

et vinum meum in tempore suo.

Et liberabo lanam meam et linum meum,

quæ operiebant ignominiam ejus.

¹⁰Et nunc revelabo stultitiam ejus in oculis amatorum ejus;

et vir non eruet eam de manu mea;

¹¹et cessare faciam omne gaudium ejus,

solemnitatem ejus, neomeniam ejus, sabbatum ejus,

et omnia festa tempora ejus.

¹²Et corrumpam vineam ejus, et ficum ejus,

de quibus dixit: Mercedes hæ meæ sunt,

quas dederunt mihi amatores mei;

et ponam eam in saltum,

et comedet eam bestia agri.

¹³Et visitabo super eam dies Baalim,

quibus accendebat incensum,

et ornabatur inaure sua, et monili suo.

Et ibat post amatores suos,

et mei obliviscebatur, dicit Dominus.