Hebrews 5–7

5¹Omnis namque pontifex ex hominibus assumptus, pro hominibus constituitur in iis quæ sunt ad Deum, ut offerat dona, et sacrificia pro peccatis: ²qui condolere possit iis qui ignorant et errant: quoniam et ipse circumdatus est infirmitate: ³et propterea debet, quemadmodum pro populo, ita etiam et pro semetipso offerre pro peccatis. ⁴Nec quisquam sumit sibi honorem, sed qui vocatur a Deo, tamquam Aaron. ⁵Sic et Christus non semetipsum clarificavit ut pontifex fieret: sed qui locutus est ad eum: Filius meus es tu, ego hodie genui te. ⁶Quemadmodum et in alio loco dicit: Tu es sacerdos in æternum, secundum ordinem Melchisedech. ⁷Qui in diebus carnis suæ preces, supplicationesque ad eum qui possit illum salvum facere a morte cum clamore valido, et lacrimis offerens, exauditus est pro sua reverentia. ⁸Et quidem cum esset Filius Dei, didicit ex iis, quæ passus est, obedientiam: ⁹et consummatus, factus est omnibus obtemperantibus sibi, causa salutis æternæ, ¹⁰appellatus a Deo pontifex juxta ordinem Melchisedech.

¹¹De quo nobis grandis sermo, et ininterpretabilis ad dicendum: quoniam imbecilles facti estis ad audiendum. ¹²Etenim cum deberetis magistri esse propter tempus, rursum indigetis ut vos doceamini quæ sint elementa exordii sermonum Dei: et facti estis quibus lacte opus sit, non solido cibo. ¹³Omnis enim, qui lactis est particeps, expers est sermonis justitiæ: parvulus enim est. ¹⁴Perfectorum autem est solidus cibus: eorum, qui pro consuetudine exercitatos habent sensus ad discretionem boni ac mali.

6¹Quapropter intermittentes inchoationis Christi sermonem, ad perfectiora feramur, non rursum jacientes fundamentum pœnitentiæ ab operibus mortuis, et fidei ad Deum, ²baptismatum doctrinæ, impositionis quoque manuum, ac resurrectionis mortuorum, et judicii æterni. ³Et hoc faciemus, si quidem permiserit Deus.

⁴Impossibile est enim eos qui semel sunt illuminati, gustaverunt etiam donum cæleste, et participes facti sunt Spiritus Sancti, ⁵gustaverunt nihilominus bonum Dei verbum, virtutesque sæculi venturi, ⁶et prolapsi sunt; rursus renovari ad pœnitentiam, rursum crucifigentes sibimetipsis Filium Dei, et ostentui habentes. ⁷Terra enim sæpe venientem super se bibens imbrem, et generans herbam opportunam illis, a quibus colitur, accipit benedictionem a Deo: ⁸proferens autem spinas ac tribulos, reproba est, et maledicto proxima: cujus consummatio in combustionem.

⁹Confidimus autem de vobis dilectissimi meliora, et viciniora saluti: tametsi ita loquimur. ¹⁰Non enim injustus Deus, ut obliviscatur operis vestri, et dilectionis, quam ostendistis in nomine ipsius, qui ministrastis sanctis, et ministratis. ¹¹Cupimus autem unumquemque vestrum eamdem ostentare sollicitudinem ad expletionem spei usque in finem: ¹²ut non segnes efficiamini, verum imitatores eorum, qui fide, et patientia hæreditabunt promissiones. ¹³Abrahæ namque promittens Deus, quoniam neminem habuit, per quem juraret, majorem, juravit per semetipsum, ¹⁴dicens: Nisi benedicens benedicam te, et multiplicans multiplicabo te. ¹⁵Et sic longanimiter ferens, adeptus est repromissionem. ¹⁶Homines enim per majorem sui jurant: et omnis controversiæ eorum finis, ad confirmationem, est juramentum. ¹⁷In quo abundantius volens Deus ostendere pollicitationis hæredibus, immobilitatem consilii sui, interposuit jusjurandum: ¹⁸ut per duas res immobiles, quibus impossibile est mentiri Deum, fortissimum solatium habeamus, qui confugimus ad tenendam propositam spem, ¹⁹quam sicut anchoram habemus animæ tutam ac firmam, et incedentem usque ad interiora velaminis, ²⁰ubi præcursor pro nobis introivit Jesus, secundum ordinem Melchisedech pontifex factus in æternum.

7¹Hic enim Melchisedech, rex Salem, sacerdos Dei summi, qui obviavit Abrahæ regresso a cæde regum, et benedixit ei: ²cui et decimas omnium divisit Abraham: primum quidem qui interpretatur rex justitiæ: deinde autem et rex Salem, quod est, rex pacis, ³sine patre, sine matre, sine genealogia, neque initium dierum, neque finem vitæ habens, assimilatus autem Filio Dei, manet sacerdos in perpetuum.

⁴Intuemini autem quantus sit hic, cui et decimas dedit de præcipuis Abraham patriarcha. ⁵Et quidem de filiis Levi sacerdotium accipientes, mandatum habent decimas sumere a populo secundum legem, id est, a fratribus suis: quamquam et ipsi exierint de lumbis Abrahæ. ⁶Cujus autem generatio non annumeratur in eis, decimas sumpsit ab Abraham, et hunc, qui habebat repromissiones, benedixit. ⁷Sine ulla autem contradictione, quod minus est, a meliore benedicitur. ⁸Et hic quidem, decimas morientes homines accipiunt: ibi autem contestatur, quia vivit. ⁹Et (ut ita dictum sit) per Abraham, et Levi, qui decimas accepit, decimatus est: ¹⁰adhuc enim in lumbis patris erat, quando obviavit ei Melchisedech.

¹¹Si ergo consummatio per sacerdotium Leviticum erat (populus enim sub ipso legem accepit) quid adhuc necessarium fuit secundum ordinem Melchisedech, alium surgere sacerdotem, et non secundum ordinem Aaron dici? ¹²Translato enim sacerdotio, necesse erat ut et legis translatio fiat. ¹³In quo enim hæc dicuntur, de alia tribu est, de qua nullus altari præsto fuit. ¹⁴Manifestum est enim quod ex Juda ortus sit Dominus noster: in qua tribu nihil de sacerdotibus Moyses locutus est. ¹⁵Et amplius adhuc manifestum est: si secundum similitudinem Melchisedech exsurgat alius sacerdos, ¹⁶qui non secundum legem mandati carnalis factus est, sed secundum virtutem vitæ insolubilis. ¹⁷Contestatur enim: Quoniam tu es sacerdos in æternum, secundum ordinem Melchisedech. ¹⁸Reprobatio quidem fit præcedentis mandati, propter infirmitatem ejus, et inutilitatem: ¹⁹nihil enim ad perfectum adduxit lex: introductio vero melioris spei, per quam proximamus ad Deum. ²⁰Et quantum est non sine jurejurando (alii quidem sine jurejurando sacerdotes facti sunt, ²¹hic autem cum jurejurando per eum, qui dixit ad illum: Juravit Dominus, et non pœnitebit eum: tu es sacerdos in æternum): ²²in tantum melioris testamenti sponsor factus est Jesus. ²³Et alii quidem plures facti sunt sacerdotes, idcirco quod morte prohiberentur permanere: ²⁴hic autem eo quod maneat in æternum, sempiternum habet sacerdotium. ²⁵Unde et salvare in perpetuum potest accedentes per semetipsum ad Deum: semper vivens ad interpellandum pro nobis. ²⁶Talis enim decebat ut nobis esset pontifex, sanctus, innocens, impollutus, segregatus a peccatoribus, et excelsior cælis factus: ²⁷qui non habet necessitatem quotidie, quemadmodum sacerdotes, prius pro suis delictis hostias offerre, deinde pro populi: hoc enim fecit semel, seipsum offerendo. ²⁸Lex enim homines constituit sacerdotes infirmitatem habentes: sermo autem jurisjurandi, qui post legem est, Filium in æternum perfectum.