Genesis 29:1–20

¹Profectus ergo Jacob venit in terram orientalem. ²Et vidit puteum in agro, tres quoque greges ovium accubantes juxta eum: nam ex illo adaquabantur pecora, et os ejus grandi lapide claudebatur. ³Morisque erat ut cunctis ovibus congregatis devolverent lapidem, et refectis gregibus rursum super os putei ponerent. ⁴Dixitque ad pastores: Fratres, unde estis? Qui responderunt: De Haran. ⁵Quos interrogans, Numquid, ait, nostis Laban filium Nachor? Dixerunt: Novimus. ⁶Sanusne est? inquit. Valet, inquiunt: et ecce Rachel filia ejus venit cum grege suo. ⁷Dixitque Jacob: Adhuc multum diei superest, nec est tempus ut reducantur ad caulas greges: date ante potum ovibus, et sic eas ad pastum reducite. ⁸Qui responderunt: Non possumus, donec omnia pecora congregentur, et amoveamus lapidem de ore putei, ut adaquemus greges. ⁹Adhuc loquebantur, et ecce Rachel veniebat cum ovibus patris sui: nam gregem ipsa pascebat. ¹⁰Quam cum vidisset Jacob, et sciret consobrinam suam, ovesque Laban avunculi sui, amovit lapidem quo puteus claudebatur. ¹¹Et adaquato grege, osculatus est eam: et elevata voce flevit, ¹²et indicavit ei quod frater esset patris sui, et filius Rebeccæ: at illa festinans nuntiavit patri suo. ¹³Qui cum audisset venisse Jacob filium sororis suæ, cucurrit obviam ei: complexusque eum, et in oscula ruens, duxit in domum suam. Auditis autem causis itineris, ¹⁴respondit: Os meum es, et caro mea. Et postquam impleti sunt dies mensis unius, ¹⁵dixit ei: Num quia frater meus es, gratis servies mihi? dic quid mercedis accipias.

¹⁶Habebat vero duas filias: nomen majoris Lia, minor vero appellabatur Rachel. ¹⁷Sed Lia lippis erat oculis: Rachel decora facie, et venusto aspectu. ¹⁸Quam diligens Jacob, ait: Serviam tibi pro Rachel filia tua minore, septem annis. ¹⁹Respondit Laban: Melius est ut tibi eam dem quam alteri viro: mane apud me. ²⁰Servivit ergo Jacob pro Rachel septem annis: et videbantur illi pauci dies præ amoris magnitudine.