Genesis 27:1–29

¹Senuit autem Isaac, et caligaverunt oculi ejus, et videre non poterat: vocavitque Esau filium suum majorem, et dixit ei: Fili mi? Cui respondit: Adsum. ²Cui pater: Vides, inquit, quod senuerim, et ignorem diem mortis meæ. ³Sume arma tua, pharetram, et arcum, et egredere foras: cumque venatu aliquid apprehenderis, ⁴fac mihi inde pulmentum sicut velle me nosti, et affer ut comedam: et benedicat tibi anima mea antequam moriar. ⁵Quod cum audisset Rebecca, et ille abiisset in agrum ut jussionem patris impleret, ⁶dixit filio suo Jacob: Audivi patrem tuum loquentem cum Esau fratre tuo, et dicentem ei: ⁷Affer mihi de venatione tua, et fac cibos ut comedam, et benedicam tibi coram Domino antequam moriar. ⁸Nunc ergo, fili mi, acquiesce consiliis meis: ⁹et pergens ad gregem, affer mihi duos hædos optimos, ut faciam ex eis escas patri tuo, quibus libenter vescitur: ¹⁰quas cum intuleris, et comederit, benedicat tibi priusquam moriatur. ¹¹Cui ille respondit: Nosti quod Esau frater meus homo pilosus sit, et ego lenis: ¹²si attrectaverit me pater meus, et senserit, timeo ne putet me sibi voluisse illudere, et inducam super me maledictionem pro benedictione. ¹³Ad quem mater: In me sit, ait, ista maledictio, fili mi: tantum audi vocem meam, et pergens, affer quæ dixi. ¹⁴Abiit, et attulit, deditque matri. Paravit illa cibos, sicut velle noverat patrem illius. ¹⁵Et vestibus Esau valde bonis, quas apud se habebat domi, induit eum: ¹⁶pelliculasque hædorum circumdedit manibus, et colli nuda protexit: ¹⁷deditque pulmentum, et panes, quos coxerat, tradidit. ¹⁸Quibus illatis, dixit: Pater mi? At ille respondit: Audio. Quis es tu, fili mi? ¹⁹Dixitque Jacob: Ego sum primogenitus tuus Esau: feci sicut præcepisti mihi: surge, sede, et comede de venatione mea, ut benedicat mihi anima tua. ²⁰Rursumque Isaac ad filium suum: Quomodo, inquit, tam cito invenire potuisti, fili mi? Qui respondit: Voluntas Dei fuit ut cito occurreret mihi quod volebam. ²¹Dixitque Isaac: Accede huc, ut tangam te, fili mi, et probem utrum tu sis filius meus Esau, an non. ²²Accessit ille ad patrem, et palpato eo, dixit Isaac: Vox quidem, vox Jacob est: sed manus, manus sunt Esau. ²³Et non cognovit eum, quia pilosæ manus similitudinem majoris expresserant. Benedicens ergo illi, ²⁴ait: Tu es filius meus Esau? Respondit: Ego sum. ²⁵At ille: Affer mihi, inquit, cibos de venatione tua, fili mi, ut benedicat tibi anima mea. Quos cum oblatos comedisset, obtulit ei etiam vinum. Quo hausto, ²⁶dixit ad eum: Accede ad me, et da mihi osculum, fili mi. ²⁷Accessit, et osculatus est eum. Statimque ut sensit vestimentorum illius fragrantiam, benedicens illi, ait:

Ecce odor filii mei

sicut odor agri pleni,

cui benedixit Dominus.

²⁸Det tibi Deus de rore cæli

et de pinguedine terræ

abundantiam frumenti et vini.

²⁹Et serviant tibi populi,

et adorent te tribus:

esto dominus fratrum tuorum,

et incurventur ante te filii matris tuæ:

qui maledixerit tibi, sit ille maledictus,

et qui benedixerit tibi, benedictionibus repleatur.