Ezekiel 36–37

36¹Tu autem, fili hominis, propheta super montes Israël, et dices:

Montes Israël, audite verbum Domini.

²Hæc dicit Dominus Deus:

Eo quod dixerit inimicus de vobis: Euge,

altitudines sempiternæ in hæreditatem datæ sunt nobis:

³propterea vaticinare, et dic:

Hæc dicit Dominus Deus:

Pro eo quod desolati estis, et conculcati per circuitum,

et facti in hæreditatem reliquis gentibus,

et ascendistis super labium linguæ et opprobrium populi,

⁴propterea, montes Israël, audite verbum Domini Dei.

Hæc dicit Dominus Deus montibus et collibus,

torrentibus, vallibusque et desertis,

parietinis et urbibus derelictis,

quæ depopulatæ sunt et subsannatæ a reliquis gentibus per circuitum.

⁵Propterea hæc dicit Dominus Deus:

Quoniam in igne zeli mei locutus sum de reliquis gentibus,

et de Idumæa universa,

quæ dederunt terram meam sibi in hæreditatem cum gaudio,

et toto corde et ex animo,

et ejecerunt eam ut vastarent:

⁶idcirco vaticinare super humum Israël,

et dices montibus et collibus, jugis et vallibus:

Hæc dicit Dominus Deus:

Ecce ego in zelo meo et in furore meo locutus sum,

eo quod confusionem gentium sustinueritis.

⁷Idcirco hæc dicit Dominus Deus:

Ego levavi manum meam,

ut gentes quæ in circuitu vestro sunt,

ipsæ confusionem suam portent.

⁸Vos autem, montes Israël, ramos vestros germinetis,

et fructum vestrum afferatis populo meo Israël:

prope enim est ut veniat.

⁹Quia ecce ego ad vos, et convertar ad vos:

et arabimini, et accipietis sementem.

¹⁰Et multiplicabo in vobis homines, omnemque domum Israël:

et habitabuntur civitates, et ruinosa instaurabuntur.

¹¹Et replebo vos hominibus et jumentis,

et multiplicabuntur, et crescent:

et habitare vos faciam sicut a principio,

bonisque donabo majoribus quam habuistis ab initio:

et scietis quia ego Dominus.

¹²Et adducam super vos homines, populum meum Israël,

et hæreditate possidebunt te:

et eris eis in hæreditatem,

et non addes ultra ut absque eis sis.

¹³Hæc dicit Dominus Deus:

Pro eo quod dicunt de vobis:

Devoratrix hominum es, et suffocans gentem tuam:

¹⁴propterea homines non comedes amplius,

et gentem tuam non necabis ultra,

ait Dominus Deus.

¹⁵Nec auditam faciam in te amplius confusionem gentium,

et opprobrium populorum nequaquam portabis:

et gentem tuam non amittes amplius,

ait Dominus Deus.

¹⁶Et factum est verbum Domini ad me, dicens:

¹⁷Fili hominis, domus Israël habitaverunt in humo sua,

et polluerunt eam in viis suis et in studiis suis:

juxta immunditiam menstruatæ facta est via eorum coram me.

¹⁸Et effudi indignationem meam super eos

pro sanguine quem fuderunt super terram,

et in idolis suis polluerunt eam.

¹⁹Et dispersi eos in gentes,

et ventilati sunt in terras:

juxta vias eorum et adinventiones eorum judicavi eos.

²⁰Et ingressi sunt ad gentes ad quas introierunt:

et polluerunt nomen sanctum meum,

cum diceretur de eis: Populus Domini iste est,

et de terra ejus egressi sunt.

²¹Et peperci nomini sancto meo,

quod polluerat domus Israël in gentibus ad quas ingressi sunt.

²²Idcirco dices domui Israël:

Hæc dicit Dominus Deus:

Non propter vos ego faciam, domus Israël,

sed propter nomen sanctum meum,

quod polluistis in gentibus ad quas intrastis.

²³Et sanctificabo nomen meum magnum

quod pollutum est inter gentes,

quod polluistis in medio earum:

ut sciant gentes quia ego Dominus,

ait Dominus exercituum,

cum sanctificatus fuero in vobis coram eis.

²⁴Tollam quippe vos de gentibus,

et congregabo vos de universis terris,

et adducam vos in terram vestram.

²⁵Et effundam super vos aquam mundam,

et mundabimini ab omnibus inquinamentis vestris,

et ab universis idolis vestris mundabo vos.

²⁶Et dabo vobis cor novum,

et spiritum novum ponam in medio vestri:

et auferam cor lapideum de carne vestra,

et dabo vobis cor carneum.

²⁷Et spiritum meum ponam in medio vestri:

et faciam ut in præceptis meis ambuletis,

et judicia mea custodiatis et operemini.

²⁸Et habitabitis in terra quam dedi patribus vestris:

et eritis mihi in populum,

et ego ero vobis in Deum.

²⁹Et salvabo vos ex universis inquinamentis vestris:

et vocabo frumentum et multiplicabo illud,

et non imponam vobis famem.

³⁰Et multiplicabo fructum ligni, et genimina agri,

ut non portetis ultra opprobrium famis in gentibus.

³¹Et recordabimini viarum vestrarum pessimarum,

studiorumque non bonorum:

et displicebunt vobis iniquitates vestræ et scelera vestra.

³²Non propter vos ego faciam, ait Dominus Deus, notum sit vobis:

confundimini, et erubescite super viis vestris, domus Israël.

³³Hæc dicit Dominus Deus:

In die qua mundavero vos ex omnibus iniquitatibus vestris,

et inhabitari fecero urbes,

et instauravero ruinosa,

³⁴et terra deserta fuerit exculta,

quæ quondam erat desolata in oculis omnis viatoris,

³⁵dicent: Terra illa inculta facta est ut hortus voluptatis:

et civitates desertæ, et destitutæ atque suffossæ, munitæ sederunt.

³⁶Et scient gentes quæcumque derelictæ fuerint in circuitu vestro,

quia ego Dominus ædificavi dissipata, plantavique inculta:

ego Dominus locutus sim, et fecerim.

³⁷Hæc dicit Dominus Deus:

Adhuc in hoc invenient me domus Israël, ut faciam eis:

multiplicabo eos sicut gregem hominum,

³⁸ut gregem sanctum,

ut gregem Jerusalem in solemnitatibus ejus:

sic erunt civitates desertæ, plenæ gregibus hominum:

et scient quia ego Dominus.

37¹Facta est super me manus Domini, et eduxit me in spiritu Domini, et dimisit me in medio campi qui erat plenus ossibus. ²Et circumduxit me per ea in gyro: erant autem multa valde super faciem campi, siccaque vehementer. ³Et dixit ad me: Fili hominis, putasne vivent ossa ista? Et dixi: Domine Deus, tu nosti. ⁴Et dixit ad me: Vaticinare de ossibus istis, et dices eis: Ossa arida, audite verbum Domini. ⁵Hæc dicit Dominus Deus ossibus his: Ecce ego intromittam in vos spiritum, et vivetis. ⁶Et dabo super vos nervos, et succrescere faciam super vos carnes, et superextendam in vobis cutem, et dabo vobis spiritum, et vivetis: et scietis quia ego Dominus. ⁷Et prophetavi sicut præceperat mihi: factus est autem sonitus, prophetante me, et ecce commotio: et accesserunt ossa ad ossa, unumquodque ad juncturam suam. ⁸Et vidi, et ecce super ea nervi et carnes ascenderunt, et extenta est in eis cutis desuper: et spiritum non habebant. ⁹Et dixit ad me: Vaticinare ad spiritum: vaticinare, fili hominis, et dices ad spiritum: Hæc dicit Dominus Deus: A quatuor ventis veni, spiritus, et insuffla super interfectos istos, et reviviscant. ¹⁰Et prophetavi sicut præceperat mihi: et ingressus est in ea spiritus, et vixerunt: steteruntque super pedes suos, exercitus grandis nimis valde.

¹¹Et dixit ad me: Fili hominis, ossa hæc universa, domus Israël est. Ipsi dicunt: Aruerunt ossa nostra, et periit spes nostra, et abscissi sumus. ¹²Propterea vaticinare, et dices ad eos: Hæc dicit Dominus Deus: Ecce ego aperiam tumulos vestros, et educam vos de sepulchris vestris, populus meus, et inducam vos in terram Israël. ¹³Et scietis quia ego Dominus, cum aperuero sepulchra vestra, et eduxero vos de tumulis vestris, popule meus, ¹⁴et dedero spiritum meum in vobis, et vixeritis: et requiescere vos faciam super humum vestram, et scietis quia ego Dominus locutus sum, et feci, ait Dominus Deus.

¹⁵Et factus est sermo Domini ad me, dicens: ¹⁶Et tu, fili hominis, sume tibi lignum unum, et scribe super illud: Judæ, et filiorum Israël sociorum ejus: et tolle lignum alterum, et scribe super illud: Joseph, ligno Ephraim, et cunctæ domui Israël sociorumque ejus. ¹⁷Et adjunge illa unum ad alterum tibi in lignum unum: et erunt in unionem in manu tua. ¹⁸Cum autem dixerint ad te filii populi tui, loquentes: Nonne indicas nobis quid in his tibi velis? ¹⁹loqueris ad eos: Hæc dicit Dominus Deus: Ecce ego assumam lignum Joseph, quod est in manu Ephraim, et tribus Israël, quæ sunt ei adjunctæ, et dabo eas pariter cum ligno Juda, et faciam eas in lignum unum: et erunt unum in manu ejus. ²⁰Erunt autem ligna super quæ scripseris in manu tua in oculis eorum. ²¹Et dices ad eos: Hæc dicit Dominus Deus: Ecce ego assumam filios Israël de medio nationum ad quas abierunt: et congregabo eos undique, et adducam eos ad humum suam. ²²Et faciam eos in gentem unam in terra in montibus Israël, et rex unus erit omnibus imperans: et non erunt ultra duæ gentes, nec dividentur amplius in duo regna, ²³neque polluentur ultra in idolis suis, et abominationibus suis, et cunctis iniquitatibus suis: et salvos eos faciam de universis sedibus in quibus peccaverunt, et emundabo eos: et erunt mihi populus, et ego ero eis Deus. ²⁴Et servus meus David rex super eos, et pastor unus erit omnium eorum. In judiciis meis ambulabunt, et mandata mea custodient, et facient ea: ²⁵et habitabunt super terram quam dedi servo meo Jacob, in qua habitaverunt patres vestri: et habitabunt super eam ipsi, et filii eorum, et filii filiorum eorum, usque in sempiternum: et David servus meus princeps eorum in perpetuum. ²⁶Et percutiam illis fœdus pacis: pactum sempiternum erit eis. Et fundabo eos, et multiplicabo, et dabo sanctificationem meam in medio eorum in perpetuum. ²⁷Et erit tabernaculum meum in eis: et ero eis Deus, et ipsi erunt mihi populus. ²⁸Et scient gentes quia ego Dominus sanctificator Israël, cum fuerit sanctificatio mea in medio eorum in perpetuum.