Ecclesiastes 10

10¹Muscæ morientes perdunt suavitatem unguenti.

Pretiosior est sapientia et gloria,

parva et ad tempus stultitia.

²Cor sapientis in dextera ejus,

et cor stulti in sinistra illius.

³Sed et in via stultus ambulans,

cum ipse insipiens sit,

omnes stultos æstimat.

⁴Si spiritus potestatem habentis ascenderit super te,

locum tuum ne demiseris,

quia curatio faciet cessare peccata maxima.

⁵Est malum quod vidi sub sole,

quasi per errorem egrediens a facie principis:

⁶positum stultum in dignitate sublimi,

et divites sedere deorsum.

⁷Vidi servos in equis,

et principes ambulantes super terram quasi servos.

⁸Qui fodit foveam incidet in eam,

et qui dissipat sepem mordebit eum coluber.

⁹Qui transfert lapides affligetur in eis,

et qui scindit ligna vulnerabitur ab eis.

¹⁰Si retusum fuerit ferrum,

et hoc non ut prius, sed hebetatum fuerit,

multo labore exacuetur,

et post industriam sequetur sapientia.

¹¹Si mordeat serpens in silentio,

nihil eo minus habet qui occulte detrahit.

¹²Verba oris sapientis gratia,

et labia insipientis præcipitabunt eum;

¹³initium verborum ejus stultitia,

et novissimum oris illius error pessimus.

¹⁴Stultus verba multiplicat.

Ignorat homo quid ante se fuerit;

et quid post se futurum sit, quis ei poterit indicare?

¹⁵Labor stultorum affliget eos,

qui nesciunt in urbem pergere.

¹⁶Væ tibi, terra, cujus rex puer est,

et cujus principes mane comedunt.

¹⁷Beata terra cujus rex nobilis est,

et cujus principes vescuntur in tempore suo,

ad reficiendum, et non ad luxuriam.

¹⁸In pigritiis humiliabitur contignatio,

et in infirmitate manuum perstillabit domus.

¹⁹In risum faciunt panem et vinum

ut epulentur viventes;

et pecuniæ obediunt omnia.

²⁰In cogitatione tua regi ne detrahas,

et in secreto cubiculi tui ne maledixeris diviti:

quia et aves cæli portabunt vocem tuam,

et qui habet pennas annuntiabit sententiam.