Deuteronomy 32:1–43

¹Audite, cæli, quæ loquor:

audiat terra verba oris mei.

²Concrescat ut pluvia doctrina mea,

fluat ut ros eloquium meum,

quasi imber super herbam,

et quasi stillæ super gramina.

³Quia nomen Domini invocabo:

date magnificentiam Deo nostro.

⁴Dei perfecta sunt opera,

et omnes viæ ejus judicia:

Deus fidelis, et absque ulla iniquitate,

justus et rectus.

⁵Peccaverunt ei, et non filii ejus in sordibus:

generatio prava atque perversa.

⁶Hæccine reddis Domino,

popule stulte et insipiens?

numquid non ipse est pater tuus,

qui possedit te, et fecit, et creavit te?

⁷Memento dierum antiquorum, cogita generationes singulas:

interroga patrem tuum,

et annuntiabit tibi:

majores tuos, et dicent tibi.

⁸Quando dividebat Altissimus gentes,

quando separabat filios Adam,

constituit terminos populorum

juxta numerum filiorum Israël.

⁹Pars autem Domini, populus ejus:

Jacob funiculus hæreditatis ejus.

¹⁰Invenit eum in terra deserta,

in loco horroris, et vastæ solitudinis:

circumduxit eum, et docuit:

et custodivit quasi pupillam oculi sui.

¹¹Sicut aquila provocans ad volandum pullos suos,

et super eos volitans,

expandit alas suas, et assumpsit eum,

atque portavit in humeris suis.

¹²Dominus solus dux ejus fuit,

et non erat cum eo deus alienus:

¹³constituit eum super excelsam terram,

ut comederet fructus agrorum:

ut sugeret mel de petra,

oleumque de saxo durissimo;

¹⁴butyrum de armento, et lac de ovibus

cum adipe agnorum,

et arietum filiorum Basan: et hircos

cum medulla tritici,

et sanguinem uvæ biberet meracissimum.

¹⁵Incrassatus est dilectus, et recalcitravit:

incrassatus, impinguatus, dilatatus,

dereliquit Deum factorem suum,

et recessit a Deo salutari suo.

¹⁶Provocaverunt eum in diis alienis,

et in abominationibus ad iracundiam concitaverunt.

¹⁷Immolaverunt dæmoniis et non Deo,

diis quos ignorabant:

novi recentesque venerunt,

quos non coluerunt patres eorum:

¹⁸Deum qui te genuit dereliquisti,

et oblitus es Domini creatoris tui.

¹⁹Vidit Dominus, et ad iracundiam concitatus est:

quia provocaverunt eum filii sui et filiæ.

²⁰Et ait: Abscondam faciem meam ab eis,

et considerabo novissima eorum:

generatio enim perversa est,

et infideles filii.

²¹Ipsi me provocaverunt in eo qui non erat Deus,

et irritaverunt in vanitatibus suis:

et ego provocabo eos in eo qui non est populus,

et in gente stulta irritabo illos.

²²Ignis succensus est in furore meo,

et ardebit usque ad inferni novissima:

devorabitque terram cum germine suo,

et montium fundamenta comburet.

²³Congregabo super eos mala,

et sagittas meas complebo in eis.

²⁴Consumentur fame,

et devorabunt eos aves morsu amarissimo:

dentes bestiarum immittam in eos,

cum furore trahentium super terram, atque serpentium.

²⁵Foris vastabit eos gladius,

et intus pavor,

juvenem simul ac virginem,

lactentem cum homine sene.

²⁶Dixi: Ubinam sunt?

cessare faciam ex hominibus memoriam eorum.

²⁷Sed propter iram inimicorum distuli:

ne forte superbirent hostes eorum,

et dicerent: Manus nostra excelsa,

et non Dominus, fecit hæc omnia.

²⁸Gens absque consilio est,

et sine prudentia.

²⁹Utinam saperent, et intelligerent,

ac novissima providerent.

³⁰Quomodo persequatur unus mille,

et duo fugent decem millia?

nonne ideo, quia Deus suus vendidit eos,

et Dominus conclusit illos?

³¹Non enim est Deus noster ut dii eorum:

et inimici nostri sunt judices.

³²De vinea Sodomorum, vinea eorum,

et de suburbanis Gomorrhæ:

uva eorum, uva fellis,

et botri amarissimi.

³³Fel draconum vinum eorum,

et venenum aspidum insanabile.

³⁴Nonne hæc condita sunt apud me,

et signata in thesauris meis?

³⁵Mea est ultio, et ego retribuam in tempore,

ut labatur pes eorum:

juxta est dies perditionis,

et adesse festinant tempora.

³⁶Judicabit Dominus populum suum,

et in servis suis miserebitur:

videbit quod infirmata sit manus,

et clausi quoque defecerunt,

residuique consumpti sunt.

³⁷Et dicet: Ubi sunt dii eorum,

in quibus habebant fiduciam?

³⁸de quorum victimis comedebant adipes,

et bibebant vinum libaminum:

surgant, et opitulentur vobis,

et in necessitate vos protegant.

³⁹Videte quod ego sim solus,

et non sit alius deus præter me:

ego occidam, et ego vivere faciam:

percutiam, et ego sanabo,

et non est qui de manu mea possit eruere.

⁴⁰Levabo ad cælum manum meam,

et dicam: Vivo ego in æternum.

⁴¹Si acuero ut fulgur gladium meum,

et arripuerit judicium manus mea:

reddam ultionem hostibus meis,

et his qui oderunt me retribuam.

⁴²Inebriabo sagittas meas sanguine,

et gladius meus devorabit carnes;

de cruore occisorum, de captivitate,

nudati inimicorum capitis.

⁴³Laudate, gentes, populum ejus,

quia sanguinem servorum suorum ulciscetur:

et vindictam retribuet in hostes eorum,

et propitius erit terræ populi sui.