Acts 27–28

27¹Ut autem judicatum est navigare eum in Italiam, et tradi Paulum cum reliquis custodiis centurioni nomine Julio cohortis Augustæ, ²ascendentes navem Adrumetinam, incipientes navigare circa Asiæ loca, sustulimus, perseverante nobiscum Aristarcho Macedone Thessalonicensi. ³Sequenti autem die devenimus Sidonem. Humane autem tractans Julius Paulum, permisit ad amicos ire, et curam sui agere. ⁴Et inde cum sustulissemus, subnavigavimus Cyprum, propterea quod essent venti contrarii. ⁵Et pelagus Ciliciæ et Pamphyliæ navigantes, venimus Lystram, quæ est Lyciæ: ⁶et ibi inveniens centurio navem Alexandrinam navigantem in Italiam, transposuit nos in eam. ⁷Et cum multis diebus tarde navigaremus, et vix devenissemus contra Gnidum, prohibente nos vento, adnavigavimus Cretæ juxta Salmonem: ⁸et vix juxta navigantes, venimus in locum quemdam qui vocatur Boniportus, cui juxta erat civitas Thalassa. ⁹Multo autem tempore peracto, et cum jam non esset tuta navigatio eo quod et jejunium jam præteriisset, consolabatur eos Paulus, ¹⁰dicens eis: Viri, video quoniam cum injuria et multo damno non solum oneris, et navis, sed etiam animarum nostrarum incipit esse navigatio. ¹¹Centurio autem gubernatori et nauclero magis credebat, quam his quæ a Paulo dicebantur. ¹²Et cum aptus portus non esset ad hiemandum, plurimi statuerunt consilium navigare inde, si quomodo possent, devenientes Phœnicen hiemare, portum Cretæ respicientem ad Africum et ad Corum. ¹³Aspirante autem austro, æstimantes propositum se tenere, cum sustulissent de Asson, legebant Cretam.

¹⁴Non post multum autem misit se contra ipsam ventus typhonicus, qui vocatur Euroaquilo. ¹⁵Cumque arrepta esset navis, et non posset conari in ventum, data nave flatibus, ferebamur. ¹⁶In insulam autem quamdam decurrentes, quæ vocatur Cauda, potuimus vix obtinere scapham. ¹⁷Qua sublata, adjutoriis utebantur, accingentes navem, timentes ne in Syrtim inciderent, summisso vase sic ferebantur. ¹⁸Valida autem nobis tempestate jactatis, sequenti die jactum fecerunt: ¹⁹et tertia die suis manibus armamenta navis projecerunt. ²⁰Neque autem sole, neque sideribus apparentibus per plures dies, et tempestate non exigua imminente, jam ablata erat spes omnis salutis nostræ. ²¹Et cum multa jejunatio fuisset, tunc stans Paulus in medio eorum, dixit: Oportebat quidem, o viri, audito me, non tollere a Creta, lucrique facere injuriam hanc et jacturam. ²²Et nunc suadeo vobis bono animo esse: amissio enim nullius animæ erit ex vobis, præterquam navis. ²³Astitit enim mihi hac nocte angelus Dei, cujus sum ego, et cui deservio, ²⁴dicens: Ne timeas, Paule: Cæsari te oportet assistere: et ecce donavit tibi Deus omnes qui navigant tecum. ²⁵Propter quod bono animo estote, viri: credo enim Deo quia sic erit, quemadmodum dictum est mihi. ²⁶In insulam autem quamdam oportet nos devenire. ²⁷Sed posteaquam quartadecima nox supervenit, navigantibus nobis in Adria circa mediam noctem, suspicabantur nautæ apparere sibi aliquam regionem. ²⁸Qui et summittentes bolidem, invenerunt passus viginti: et pusillum inde separati, invenerunt passus quindecim. ²⁹Timentes autem ne in aspera loca incideremus, de puppi mittentes anchoras quatuor, optabant diem fieri. ³⁰Nautis vero quærentibus fugere de navi, cum misissent scapham in mare, sub obtentu quasi inciperent a prora anchoras extendere, ³¹dixit Paulus centurioni et militibus: Nisi hi in navi manserint, vos salvi fieri non potestis. ³²Tunc absciderunt milites funes scaphæ, et passi sunt eam excidere. ³³Et cum lux inciperet fieri, rogabat Paulus omnes sumere cibum, dicens: Quartadecima die hodie exspectantes jejuni permanetis, nihil accipientes. ³⁴Propter quod rogo vos accipere cibum pro salute vestra: quia nullius vestrum capillus de capite peribit. ³⁵Et cum hæc dixisset, sumens panem, gratias egit Deo in conspectu omnium: et cum fregisset, cœpit manducare. ³⁶Animæquiores autem facti omnes, et ipsi sumpserunt cibum. ³⁷Eramus vero universæ animæ in navi ducentæ septuaginta sex. ³⁸Et satiati cibo alleviabant navem, jactantes triticum in mare. ³⁹Cum autem dies factus esset, terram non agnoscebant: sinum vero quemdam considerabant habentem littus, in quem cogitabant si possent ejicere navem. ⁴⁰Et cum anchoras sustulissent, committebant se mari, simul laxantes juncturas gubernaculorum: et levato artemone secundum auræ flatum, tendebant ad littus. ⁴¹Et cum incidissemus in locum dithalassum, impegerunt navem: et prora quidem fixa manebat immobilis, puppis vero solvebatur a vi maris. ⁴²Militum autem consilium fuit ut custodias occiderent, ne quis cum enatasset, effugeret. ⁴³Centurio autem volens servare Paulum, prohibuit fieri: jussitque eos qui possent natare, emittere se primos, et evadere, et ad terram exire: ⁴⁴et ceteros, alios in tabulis ferebant, quosdam super ea quæ de navi erant. Et sic factum est, ut omnes animæ evaderent ad terram.

28¹Et cum evasissemus, tunc cognovimus quia Melita insula vocabatur. Barbari vero præstabant non modicam humanitatem nobis. ²Accensa enim pyra, reficiebant nos omnes propter imbrem qui imminebat, et frigus. ³Cum congregasset autem Paulus sarmentorum aliquantam multitudinem, et imposuisset super ignem, vipera a calore cum processisset, invasit manum ejus. ⁴Ut vero viderunt barbari pendentem bestiam de manu ejus, ad invicem dicebant: Utique homicida est homo hic, qui cum evaserit de mari, ultio non sinit eum vivere. ⁵Et ille quidem excutiens bestiam in ignem, nihil mali passus est. ⁶At illi existimabant eum in tumorem convertendum, et subito casurum et mori. Diu autem illis exspectantibus, et videntibus nihil mali in eo fieri, convertentes se, dicebant eum esse deum. ⁷In locis autem illis erant prædia principis insulæ, nomine Publii, qui nos suscipiens, triduo benigne exhibuit. ⁸Contigit autem patrem Publii febribus et dysenteria vexatum jacere. Ad quem Paulus intravit: et cum orasset, et imposuisset ei manus, salvavit eum. ⁹Quo facto, omnes qui in insula habebant infirmitates, accedebant, et curabantur: ¹⁰qui etiam multis honoribus nos honoraverunt, et navigantibus imposuerunt quæ necessaria erant.

¹¹Post menses autem tres navigavimus in navi Alexandrina, quæ in insula hiemaverat, cui erat insigne Castorum. ¹²Et cum venissemus Syracusam, mansimus ibi triduo. ¹³Inde circumlegentes devenimus Rhegium: et post unum diem, flante austro, secunda die venimus Puteolos: ¹⁴ubi inventis fratribus rogati sumus manere apud eos dies septem: et sic venimus Romam. ¹⁵Et inde cum audissent fratres, occurrerunt nobis usque ad Appii forum, ac tres Tabernas. Quos cum vidisset Paulus, gratias agens Deo, accepit fiduciam. ¹⁶Cum autem venissemus Romam, permissum est Paulo manere sibimet cum custodiente se milite.

¹⁷Post tertium autem diem convocavit primos Judæorum. Cumque convenissent, dicebat eis: Ego, viri fratres, nihil adversus plebem faciens, aut morem paternum, vinctus ab Jerosolymis traditus sum in manus Romanorum, ¹⁸qui cum interrogationem de me habuissent, voluerunt me dimittere, eo quod nulla esset causa mortis in me. ¹⁹Contradicentibus autem Judæis, coactus sum appellare Cæsarem, non quasi gentem meam habens aliquid accusare. ²⁰Propter hanc igitur causam rogavi vos videre, et alloqui. Propter spem enim Israël catena hac circumdatus sum. ²¹At illi dixerunt ad eum: Nos neque litteras accepimus de te a Judæa, neque adveniens aliquis fratrum nuntiavit, aut locutus est quid de te malum. ²²Rogamus autem a te audire quæ sentis: nam de secta hac notum est nobis quia ubique ei contradicitur. ²³Cum constituissent autem illi diem, venerunt ad eum in hospitium plurimi, quibus exponebat testificans regnum Dei, suadensque eis de Jesu ex lege Moysi et prophetis a mane usque ad vesperam. ²⁴Et quidam credebant his quæ dicebantur: quidam vero non credebant. ²⁵Cumque invicem non essent consentientes, discedebant, dicente Paulo unum verbum: Quia bene Spiritus Sanctus locutus est per Isaiam prophetam ad patres nostros, ²⁶dicens: Vade ad populum istum, et dic ad eos:

Aure audietis, et non intelligetis,

et videntes videbitis, et non perspicietis.

²⁷Incrassatum est enim cor populi hujus,

et auribus graviter audierunt,

et oculos suos compresserunt:

ne forte videant oculis,

et auribus audiant,

et corde intelligant, et convertantur,

et sanem eos.

²⁸Notum ergo sit vobis, quoniam gentibus missum est hoc salutare Dei, et ipsi audient. ²⁹Et cum hæc dixisset, exierunt ab eo Judæi, multam habentes inter se quæstionem.

³⁰Mansit autem biennio toto in suo conducto: et suscipiebat omnes qui ingrediebantur ad eum, ³¹prædicans regnum Dei, et docens quæ sunt de Domino Jesu Christo cum omni fiducia, sine prohibitione.