Acts 21–26

21¹Cum autem factum esset ut navigaremus abstracti ab eis, recto cursu venimus Coum, et sequenti die Rhodum, et inde Pataram. ²Et cum invenissemus navem transfretantem in Phœnicen, ascendentes navigavimus. ³Cum apparuissemus autem Cypro, relinquentes eam ad sinistram, navigavimus in Syriam, et venimus Tyrum: ibi enim navis expositura erat onus. ⁴Inventis autem discipulis, mansimus ibi diebus septem: qui Paulo dicebant per Spiritum ne ascenderet Jerosolymam. ⁵Et expletis diebus, profecti ibamus, deducentibus nos omnibus cum uxoribus et filiis usque foras civitatem: et positis genibus in littore, oravimus. ⁶Et cum valefecissemus invicem, ascendimus navem: illi autem redierunt in sua. ⁷Nos vero navigatione expleta a Tyro descendimus Ptolemaidam: et salutatis fratribus, mansimus die una apud illos. ⁸Alia autem die profecti, venimus Cæsaream. Et intrantes domum Philippi evangelistæ, qui erat unus de septem, mansimus apud eum. ⁹Huic autem erant quatuor filiæ virgines prophetantes.

¹⁰Et cum moraremur per dies aliquot, supervenit quidam a Judæa propheta, nomine Agabus. ¹¹Is cum venisset ad nos, tulit zonam Pauli: et alligans sibi pedes et manus, dixit: Hæc dicit Spiritus Sanctus: Virum, cujus est zona hæc, sic alligabunt in Jerusalem Judæi, et tradent in manus gentium. ¹²Quod cum audissemus, rogabamus nos, et qui loci illius erant, ne ascenderet Jerosolymam. ¹³Tunc respondit Paulus, et dixit: Quid facitis flentes, et affligentes cor meum? Ego enim non solum alligari, sed et mori in Jerusalem paratus sum propter nomen Domini Jesu. ¹⁴Et cum ei suadere non possemus, quievimus, dicentes: Domini voluntas fiat.

¹⁵Post dies autem istos, præparati ascendebamus in Jerusalem. ¹⁶Venerunt autem et ex discipulis a Cæsarea nobiscum, adducentes secum apud quem hospitaremur Mnasonem quemdam Cyprium, antiquum discipulum. ¹⁷Et cum venissemus Jerosolymam, libenter exceperunt nos fratres.

¹⁸Sequenti autem die introibat Paulus nobiscum ad Jacobum, omnesque collecti sunt seniores. ¹⁹Quos cum salutasset, narrabat per singula quæ Deus fecisset in gentibus per ministerium ipsius. ²⁰At illi cum audissent, magnificabant Deum, dixeruntque ei: Vides, frater, quot millia sunt in Judæis qui crediderunt, et omnes æmulatores sunt legis. ²¹Audierunt autem de te quia discessionem doceas a Moyse eorum qui per gentes sunt Judæorum, dicens non debere eos circumcidere filios suos, neque secundum consuetudinem ingredi. ²²Quid ergo est? utique oportet convenire multitudinem: audient enim te supervenisse. ²³Hoc ergo fac quod tibi dicimus. Sunt nobis viri quatuor, votum habentes super se. ²⁴His assumptis, sanctifica te cum illis, et impende in illis ut radant capita: et scient omnes quia quæ de te audierunt, falsa sunt, sed ambulas et ipse custodiens legem. ²⁵De his autem qui crediderunt ex gentibus, nos scripsimus judicantes ut abstineant se ab idolis immolato, et sanguine, et suffocato, et fornicatione. ²⁶Tunc Paulus, assumptis viris, postera die purificatus cum illis intravit in templum, annuntians expletionem dierum purificationis, donec offerretur pro unoquoque eorum oblatio.

²⁷Dum autem septem dies consummarentur, hi qui de Asia erant Judæi, cum vidissent eum in templo, concitaverunt omnem populum, et injecerunt ei manus, clamantes: ²⁸Viri Israëlitæ, adjuvate: hic est homo qui adversus populum, et legem, et locum hunc, omnes ubique docens, insuper et gentiles induxit in templum, et violavit sanctum locum istum. ²⁹Viderant enim Trophimum Ephesium in civitate cum ipso, quem æstimaverunt quoniam in templum introduxisset Paulus. ³⁰Commotaque est civitas tota, et facta est concursio populi. Et apprehendentes Paulum, trahebant eum extra templum: et statim clausæ sunt januæ. ³¹Quærentibus autem eum occidere, nuntiatum est tribuno cohortis quia tota confunditur Jerusalem. ³²Qui statim, assumptis militibus et centurionibus, decurrit ad illos. Qui cum vidissent tribunum et milites, cessaverunt percutere Paulum. ³³Tunc accedens tribunus apprehendit eum, et jussit eum alligari catenis duabus: et interrogabat quis esset, et quid fecisset. ³⁴Alii autem aliud clamabant in turba. Et cum non posset certum cognoscere præ tumultu, jussit duci eum in castra. ³⁵Et cum venisset ad gradus, contigit ut portaretur a militibus propter vim populi. ³⁶Sequebatur enim multitudo populi, clamans: Tolle eum. ³⁷Et cum cœpisset induci in castra Paulus, dicit tribuno: Si licet mihi loqui aliquid ad te? Qui dixit: Græce nosti? ³⁸nonne tu es Ægyptius, qui ante hos dies tumultum concitasti, et eduxisti in desertum quatuor millia virorum sicariorum? ³⁹Et dixit ad eum Paulus: Ego homo sum quidem Judæus a Tarso Ciliciæ, non ignotæ civitatis municeps. Rogo autem te, permitte mihi loqui ad populum. ⁴⁰Et cum ille permisisset, Paulus stans in gradibus annuit manu ad plebem, et magno silentio facto, allocutus est lingua hebræa, dicens:

22¹Viri fratres, et patres, audite quam ad vos nunc reddo rationem. ²Cum audissent autem quia hebræa lingua loqueretur ad illos, magis præstiterunt silentium. ³Et dicit: Ego sum vir Judæus, natus in Tarso Ciliciæ, nutritus autem in ista civitate, secus pedes Gamaliel eruditus juxta veritatem paternæ legis, æmulator legis, sicut et vos omnes estis hodie: ⁴qui hanc viam persecutus sum usque ad mortem, alligans et tradens in custodias viros ac mulieres, ⁵sicut princeps sacerdotum mihi testimonium reddit, et omnes majores natu: a quibus et epistolas accipiens, ad fratres Damascum pergebam, ut adducerem inde vinctos in Jerusalem ut punirentur. ⁶Factum est autem, eunte me, et appropinquante Damasco media die, subito de cælo circumfulsit me lux copiosa: ⁷et decidens in terram, audivi vocem dicentem mihi: Saule, Saule, quid me persequeris? ⁸Ego autem respondi: Quis es, domine? Dixitque ad me: Ego sum Jesus Nazarenus, quem tu persequeris. ⁹Et qui mecum erant, lumen quidem viderunt, vocem autem non audierunt ejus qui loquebatur mecum. ¹⁰Et dixi: Quid faciam, domine? Dominus autem dixit ad me: Surgens vade Damascum: et ibi tibi dicetur de omnibus quæ te oporteat facere. ¹¹Et cum non viderem præ claritate luminis illius, ad manum deductus a comitibus, veni Damascum. ¹²Ananias autem quidam vir secundum legem, testimonium habens ab omnibus cohabitantibus Judæis, ¹³veniens ad me et astans, dixit mihi: Saule frater, respice. Et ego eadem hora respexi in eum. ¹⁴At ille dixit: Deus patrum nostrorum præordinavit te, ut cognosceres voluntatem ejus, et videres justum, et audires vocem ex ore ejus: ¹⁵quia eris testis illius ad omnes homines eorum quæ vidisti et audisti. ¹⁶Et nunc quid moraris? Exsurge, et baptizare, et ablue peccata tua, invocato nomine ipsius. ¹⁷Factum est autem revertenti mihi in Jerusalem, et oranti in templo, fieri me in stupore mentis, ¹⁸et videre illum dicentem mihi: Festina, et exi velociter ex Jerusalem: quoniam non recipient testimonium tuum de me. ¹⁹Et ego dixi: Domine, ipsi sciunt quia ego eram concludens in carcerem, et cædens per synagogas eos qui credebant in te: ²⁰et cum funderetur sanguis Stephani testis tui, ego astabam, et consentiebam, et custodiebam vestimenta interficientium illum. ²¹Et dixit ad me: Vade, quoniam ego in nationes longe mittam te. ²²Audiebant autem eum usque ad hoc verbum, et levaverunt vocem suam, dicentes: Tolle de terra hujusmodi: non enim fas est eum vivere.

²³Vociferantibus autem eis, et projicientibus vestimenta sua, et pulverem jactantibus in aërem, ²⁴jussit tribunus induci eum in castra, et flagellis cædi, et torqueri eum, ut sciret propter quam causam sic acclamarent ei. ²⁵Et cum astrinxissent eum loris, dicit astanti sibi centurioni Paulus: Si hominem Romanum et indemnatum licet vobis flagellare? ²⁶Quo audito, centurio accessit ad tribunum, et nuntiavit ei, dicens: Quid acturus es? hic enim homo civis Romanus est. ²⁷Accedens autem tribunus, dixit illi: Dic mihi si tu Romanus es? At ille dixit: Etiam. ²⁸Et respondit tribunus: Ego multa summa civilitatem hanc consecutus sum. Et Paulus ait: Ego autem et natus sum. ²⁹Protinus ergo discesserunt ab illo qui eum torturi erant. Tribunus quoque timuit postquam rescivit, quia civis Romanus esset, et quia alligasset eum. ³⁰Postera autem die volens scire diligentius qua ex causa accusaretur a Judæis, solvit eum, et jussit sacerdotes convenire, et omne concilium: et producens Paulum, statuit inter illos.

23¹Intendens autem in concilium Paulus, ait: Viri fratres, ego omni conscientia bona conversatus sum ante Deum usque in hodiernum diem. ²Princeps autem sacerdotum Ananias præcepit astantibus sibi percutere os ejus. ³Tunc Paulus dixit ad eum: Percutiet te Deus, paries dealbate. Et tu sedens judicas me secundum legem, et contra legem jubes me percuti? ⁴Et qui astabant dixerunt: Summum sacerdotem Dei maledicis. ⁵Dixit autem Paulus: Nesciebam, fratres, quia princeps est sacerdotum. Scriptum est enim: Principem populi tui non maledices. ⁶Sciens autem Paulus quia una pars esset sadducæorum, et altera pharisæorum, exclamavit in concilio: Viri fratres, ego pharisæus sum, filius pharisæorum: de spe et resurrectione mortuorum ego judicor. ⁷Et cum hæc dixisset, facta est dissensio inter pharisæos et sadducæos, et soluta est multitudo. ⁸Sadducæi enim dicunt non esse resurrectionem, neque angelum, neque spiritum: pharisæi autem utraque confitentur. ⁹Factus est autem clamor magnus. Et surgentes quidam pharisæorum, pugnabant, dicentes: Nihil mali invenimus in homine isto: quid si spiritus locutus est ei, aut angelus? ¹⁰Et cum magna dissensio facta esset, timens tribunus ne discerperetur Paulus ab ipsis, jussit milites descendere, et rapere eum de medio eorum, ac deducere eum in castra.

¹¹Sequenti autem nocte assistens ei Dominus, ait: Constans esto: sicut enim testificatus es de me in Jerusalem, sic te oportet et Romæ testificari. ¹²Facta autem die collegerunt se quidam ex Judæis, et devoverunt, se dicentes neque manducaturos, neque bibituros donec occiderent Paulum. ¹³Erant autem plus quam quadraginta viri qui hanc…