4 Esdras 12

12¹Et factum est, dum loqueretur leo verba hæc ad aquilam: et vidi, ²et ecce quod superaverat caput, et non comparuerunt quattuor alæ illæ quæ ad eum transierunt, et erectæ sunt ut regnarent: et erat regnum eorum exile, et tumultu plenum. ³Et vidi, et ecce ipsa non apparebant, et omne corpus aquilæ incendebatur, et expavescebat terra valde.

et ego a tumultu et excessu mentis, et a magno timore vigilavi, et dixi spiritui meo, ⁴Ecce tu præstitisti mihi hoc in eo, quod scrutaris vias Altissimi. ⁵Ecce adhuc fatigatus sum animo, et spiritu meo invalidus sum valde, et nec modica est in me virtus a multo timore, quam expavi nocte hac. ⁶Nunc ergo orabo Altissimum, ut me confortet usque in finem. ⁷Et dixi, Dominator Domine, si inveni gratiam ante oculos tuos, et si iustificatus sum apud te præ multis, et si certe ascendit deprecatio mea ante faciem tuam, ⁸conforta me, et ostende servo tuo mihi interpretationem et distinctionem visus horribilis huius, ut plenissime consoleris animam meam. ⁹Dignum enim me habuisti ostendere mihi temporum novissima.

Et dixit ad me, ¹⁰Hæc est interpretatio visionis huius. ¹¹Aquilam quam vidisti ascendentem de mari, hoc est regnum quod visum est in visione Danieli fratri tuo. ¹²Sed non est illi interpretatum quoniam ego nunc tibi interpretor. ¹³Ecce dies veniunt, et exurget regnum super terram, et erit timor acrior omnium regnorum quæ fuerunt ante eum.

¹⁴Regnabunt autem in ea reges duodecim, unus post unum. ¹⁵Nam secundus incipiet regnare, et ipse tenebit amplius tempus præ duodecim. ¹⁶Hæc est interpretatio duodecim alarum quas vidisti. ¹⁷Et quam audisti vocem quæ locuta est, non de capitibus eius exeuntem, sed de medio corporis eius, ¹⁸hæc est interpretatio, quoniam post tempus regni illius nascentur contentiones non modicæ, et periclitabitur ut cadat: et non cadet tunc, sed iterum constituetur in suum initium.

¹⁹Et quoniam vidisti subalares octo cohærentes alis eius, ²⁰hæc est interpretatio. exurgent in ipso octo reges, quorum erunt tempora levia, et anni citati, et duo quidem ex ipsis perient. ²¹Appropinquante autem tempore medio quattuor servabuntur in tempore, cum incipiet appropinquare tempus eius ut finiatur: duo vero in finem servabuntur.

²²Et quoniam vidisti tria capita quiescentia, ²³hæc est interpretatio: in novissimis eius suscitabit Altissimus tria regna, et revocabit in ea multa. et dominabuntur terram, ²⁴et qui habitant in ea, cum labore multo super omnes qui fuerunt ante hos. propter hoc ipsi vocati sunt capita aquilæ. ²⁵Isti enim erunt qui recapitulabunt impietates eius, et qui perficient novissima eius. ²⁶Et quoniam vidisti caput maius non apparens, hæc est interpretatio eius. quoniam unus ex eis super lectum suum morietur, et tamen cum tormentis. ²⁷Nam duo qui perseveraverint, gladius eos comedet. ²⁸Unius enim gladius comedet qui cum eo: sed tamen hic gladio in novissimis cadet. ²⁹Et quoniam vidisti duas subalares traiicientes super caput quod est in dextera parte, ³⁰hæc est interpretatio. hi sunt quos conservavit Altissimus in finem suum, hoc est regnum exile, et turbationis plenum.

³¹Sicut vidisti et leonem, quem vidisti de silva evigilantem, et rugientem, et loquentem ad aquilam, et arguentem eam, et iniustitias ipsius per omnes sermones eius sicut audisti: ³²hic est ventus quem servavit Altissimus in finem ad eos, et impietates ipsorum: et arguet illos, et incutiet coram ipsis discerptiones eorum. ³³Statuet enim eos in iudicio vivos: et erit, cum arguerit eos, tunc corripiet eos. ³⁴Nam residuum populum meum liberabit cum miseria, qui salvati sunt super fines meos, et iucundabit eos quoadusque veniet finis dies iudicii, de quo locutus sum tibi ab initio.

³⁵Hoc somnium quod vidisti, et hæ interpretationes. ³⁶Tu ergo solus dignus fuisti scire Altissimi secretum hoc. ³⁷Scribe ergo omnia ista in libro quæ vidisti, et pone ea in loco abscondito: ³⁸et docebis ea sapientes de populo tuo, quorum corda scis posse capere, et servare secreta hæc. ³⁹Tu autem adhuc sustine hic alios dies septem, ut tibi ostendatur quidquid visum fuerit Altissimo ostendere tibi. ⁴⁰Et profectus est a me.

Et factum est, cum audisset omnis populus quoniam pertransierunt septem dies, et ego non fuissem reversus in civitatem, et congregavit se omnis a minimo usque ad maximum: et venit ad me, et dixerunt mihi dicentes: ⁴¹Quid peccavimus tibi, et quid iniuste egimus in te, quoniam derelinquens nos sedisti in loco hoc? ⁴²Tu enim nobis superes solus ex omnibus populis, sicut botrus de vinea, et sicut lucerna in loco obscuro, et sicut portus et navis salvata a tempestate. ⁴³Aut non sufficiunt nobis mala quæ contingunt? ⁴⁴Si ergo tu nos dereliqueris, quanto nobis erat melius si essemus succensi et nos cum incendio Sion? ⁴⁵Nec enim nos sumus meliores eorum qui ibi mortui sunt. Et ploraverunt voce magna. Et respondi ad eos, et dixi: ⁴⁶Confide Israel, et noli tristari tu domus Iacob. ⁴⁷Est enim memoria vestri coram Altissimo, et Fortis non est oblitus vestri in tentatione. ⁴⁸Ego enim non dereliqui vos, neque excessi a vobis: sed veni in hunc locum ut deprecarer pro desolatione Sion, ut quærerem misericordiam pro humilitate sanctificationis vestræ. ⁴⁹Et nunc ite unusquisque vestrum in domum suam, et ego veniam ad vos post dies istos. ⁵⁰Et profectus est populus, sicut dixi ei, in civitatem: ⁵¹ego autem sedi in campo septem diebus, sicut mihi mandavit: et manducabam de floribus solummodo agri, de herbis facta est esca mihi in diebus illis.