4 Esdras 9:26–10:60

²⁶Et profectus sum, sicut dixit mihi in campum, qui vocatur Ardath, et sedi ibi in floribus. Et de herbis agri manducavi, et facta est esca earum mihi in saturitatem.

²⁷Et factum est post dies septem, et ego discumbebam supra fœnum, et cor meum iterum turbabatur sicut ante. ²⁸Et apertum est os meum, et inchoavi dicere coram Altissimo, et dixi, ²⁹O Domine, te nobis ostendens ostensus es patribus nostris in deserto, quod non calcatur, et infructuoso, quando erant exeuntes de Ægypto: et dicens dixisti, ³⁰Tu Israel audi me, et semen Iacob intende sermonibus meis. ³¹Ecce enim ego semino in vobis legem meam, et faciet in vobis fructum, et glorificabimini in eo per sæculum. ³²Nam patres nostri accipientes legem, non servaverunt, et legitima mea non custodierunt, et factus est fructus legis non parens: nec enim poterat, quoniam tuus erat. ³³Nam qui acceperunt, perierunt, non custodientes quod in eis seminatum fuerat. ³⁴Et ecce, consuetudo est, ut, cum acceperit terra semen, vel navem mare, vel vas aliquod escam vel potum: cum fuerit exterminatum id, in quo seminatum est, vel in quod missum est: ³⁵simul id quod seminatum, vel missum est, vel quæ suscepta sunt, exterminantur, et suscepta iam non manent apud nos: sed nobis sic non factum est. ³⁶Nos quidem qui legem accepimus peccantes perivimus, et cor nostrum quod suscepit eam: ³⁷nam lex non periit, sed permansit in suo labore.

³⁸Et cum loquerer hæc in corde meo, respexi oculis meis, et vidi mulierem in dextera parte, et ecce hæc lugebat, et plorabat cum voce magna, et animo dolebat valde, et vestimenta eius discissa, et cinis super caput eius. ³⁹Et dimisi cogitatus, in quibus eram cogitans, et conversus sum ad eam, et dixi ei, ⁴⁰Ut quid fles? et quid doles animo? Et dixit ad me, ⁴¹Dimitte me Domine meus, ut defleam me, et adiiciam dolorem: quoniam valde amaro sum animo, et humiliata sum valde. ⁴²Et dixi ei, Quid passa es? dic mihi. Et dixit ad me, ⁴³Sterilis fui ego famula tua, et non peperi, habens maritum annis triginta. ⁴⁴Ego enim per singulas horas, et per singulos dies, et annos hos triginta deprecor Altissimum nocte ac die. ⁴⁵Et factum est, post triginta annos exaudivit me Deus ancillam tuam, et vidit humilitatem meam, et attendit tribulationi meæ, et dedit mihi filium: et iucundata sum super eum valde ego, et vir meus, et omnes cives mei, et honorificabamus valde Fortem. ⁴⁶Et nutrivi eum cum labore multo. ⁴⁷Et factum est cum crevisset, et venisset accipere uxorem, feci diem epuli.

10¹Et factum est, cum introisset filius meus in thalamo suo, cecidit, et mortuus est: ²et evertimus omnes lumina, et surrexerunt omnes cives mei ad consolandum me, et quievi usque in alium diem usque nocte. ³Et factum est, cum omnes quievissent ut me consolarentur ut quiescerem: et surrexi nocte, et fugi: et veni sicut vides in hoc campo: ⁴et cogito iam non reverti in civitatem, sed hic consistere: et neque manducare, neque bibere, sed sine intermissione lugere, et ieiunare usque dum moriar.

⁵Et dereliqui sermones in quibus eram, et respondi cum iracundia ad eam, et dixi, ⁶Stulta super omnes mulieres, non vides luctum nostrum, et quæ nobis contingunt? ⁷Quoniam Sion mater nostra omni tristitia contristatur, et humilitate humiliata est, et luget validissime. ⁸Et nunc quoniam omnes lugemus, et tristes sumus: quoniam omnes contristati sumus, tu autem contristaris in uno filio? ⁹Interroga enim terram, et dicet tibi: quoniam hæc est, quæ debeat lugere casum tantorum super eam germinantium. ¹⁰Et ex ipsa ab initio omnes nati et alii venient: et ecce, pene omnes in perditionem ambulant, et exterminium fit multitudo eorum. ¹¹Et quis ergo debet lugere magis, nisi hæc quæ tam magnam multitudinem perdidit, quam tu, quæ pro uno doles? Si autem dicis mihi, ¹²Quoniam non est planctus meus similis terræ: quoniam fructum ventris mei perdidi, quem cum mœroribus peperi, et cum doloribus genui: ¹³terra autem secundum viam terræ, abiitque in ea multitudo præsens, quo modo evenit: et ego tibi dico, ¹⁴sicut tu cum labore peperisti, sic et terra dat fructum suum homini ab initio ei qui fecit eam. ¹⁵Nunc ergo retine apud temetipsam dolorem tuum, et fortiter fer qui tibi contigerunt casus. ¹⁶Si enim iustificaveris terminum Dei, et consilium suum recipies in tempore, et in talibus collaudaberis; ¹⁷ingredere ergo in civitatem ad virum tuum. Et dixit ad me, ¹⁸Non faciam, neque ingrediar civitatem, sed hic moriar. ¹⁹Et apposui adhuc loqui ad eam, et dixi, ²⁰Noli facere hunc sermonem, sed consenti persuadenti. Quot enim casus Sion? Consolare propter dolorem Ierusalem. ²¹Vides enim quoniam sanctificatio nostra deserta effecta est, et altare nostrum demolitum est, et templum nostrum destructum est, ²²et psalterium nostrum humiliatum est, et hymnus conticuit, et exultatio nostra dissoluta est, et lumen candelabri nostri extinctum est, et area testamenti nostri direpta est, et sancta nostra contaminata sunt, et nomen quod invocatum est super nos, pene prophanatum est: et liberi nostri contumeliam passi sunt, et sacerdotes nostri succensi sunt, et Levitæ nostri in captivitatem abierunt, et virgines nostræ coinquinatæ sunt, et mulieres nostræ vim passæ sunt, et iusti nostri rapti sunt, et parvuli nostri perditi sunt, et iuvenes nostri servierunt, et fortes nostri invalidi facti sunt: ²³et quod omnium maius, signaculum Sion, quoniam resignata est de gloria sua. nam et tradita est in manibus eorum qui nos oderunt. ²⁴Tu ergo excute tuam tristitiam multam, et depone abs te multitudinem dolorum, ut tibi repropitietur Fortis, et requiem faciet tibi Altissimus requietionem laborum.

²⁵Et factum est, cum loquebar ad eam, facies eius fulgebat subito et species, coruscus fiebat visus eius, ut essem pavens valde ad eam, et cogitarem quid esset hoc. ²⁶Et ecce, subito emisit sonitum vocis magnum timore plenum, ut commoveretur terra a mulieris sono. et vidi: ²⁷et ecce, amplius mulier non comparebat mihi, sed civitas ædificabatur, et locus demonstrabatur de fundamentis magnis: et timui, et clamavi voce magna, et dixi, ²⁸Ubi est Uriel angelus, qui a principio venit ad me? quoniam ipse me fecit venire in multitudine in excessu mentis huius, et factus est finis meus in corruptionem, et oratio mea in improperium.

²⁹Et cum essem loquens ego hæc, ecce venit ad me, et vidit me. ³⁰et ecce eram positus ut mortuus, et intellectus meus alienatus erat, et tenuit dexteram meam, et confortavit me, et statuit me super pedes meos, et dixit mihi, ³¹Quid tibi est? et quare conturbatus est intellectus tuus, et sensus cordis tui? et quare conturbaris? Et dixi, ³²Quoniam dereliquisti me, et ego quidem feci secundum sermones tuos, et exivi in campum: et ecce vidi, et video quod non possum enarrare. Et dixit ad me, ³³Sta ut vir, et commonebo te. Et dixi, ³⁴Loquere Domine meus tu in me, noli me derelinquere, ut non frustra moriar: ³⁵quoniam vidi quæ non sciebam, et audio quæ non scio. ³⁶Aut numquid sensus meus fallitur, et anima mea somniat? ³⁷Nunc ergo deprecor te, ut demonstres servo tuo de excessu hoc. Et respondit ad me, et dixit, ³⁸Audi me et doceam te, et dicam tibi de quibus times: quoniam Altissimus revelavit tibi mysteria multa. ³⁹Vidit rectam viam tuam, quoniam sine intermissione contristabaris pro populo tuo, et valde lugebas propter Sion. ⁴⁰Hic ergo intellectus visionis quæ tibi apparuit ante paululum. ⁴¹Quam vidisti lugentem, inchoasti consolari eam. ⁴²Nunc autem iam speciem mulieris non vides, sed apparuit tibi civitas ædificari: ⁴³et quoniam enarrabat tibi de casu filii sui, hæc absolutio est. ⁴⁴Hæc mulier quam vidisti, hæc est Sion: et quoniam dixit tibi quam et nunc conspicies, ut civitatem ædificatam. ⁴⁵Et quoniam dixit tibi, quia sterilis fuit triginta annis: propter quod erant anni scilicet triginta, quando non erat in ea adhuc oblatio oblata. ⁴⁶Et factum est post annos triginta, ædificavit Salomon civitatem, et obtulit oblationes: tunc fuit quando peperit sterilis filium. ⁴⁷Et quod tibi dixit, quoniam nutrivit eum cum labore, hoc erat, habitatio in Ierusalem. ⁴⁸Et quoniam dixit tibi, quod filius meus veniens in suo thalamo mortuus esset, et contigisset ei casus, hoc erat, quæ facta est ruina Ierusalem. ⁴⁹Et ecce, vidisti similitudinem eius: et quoniam filium lugeret, inchoasti consolari eam: et de his quæ contigerunt, hæc erant tibi aperienda. ⁵⁰Et nunc videt Altissimus, quoniam ex animo contristatus es, et quoniam ex toto corde pateris pro ea, ostendit tibi claritatem gloriæ eius, et pulchritudinem decoris eius. ⁵¹Propterea enim dixi tibi ut maneres in campo ubi domus non est ædificata. ⁵²Sciebam enim ego, quoniam Altissimus incipiebat tibi ostendere hæc: ⁵³propterea dixi tibi ut venires in agrum ubi non est fundamentum ædificii. ⁵⁴Nec enim poterat opus ædificii hominis sustineri in loco, ubi incipiebatur Altissimi civitas ostendi.

⁵⁵Tu ergo noli timere, neque expavescat cor tuum: sed ingredere, et vide splendorem et magnitudinem ædificii, quantum capax est tibi visus oculorum videre: ⁵⁶et post hæc audies quantum capit auditus aurium tuarum audire. ⁵⁷Tu enim beatus es præ multis, et vocatus es apud Altissimum sicut et pauci. ⁵⁸Nocte autem quæ in crastinum futura est, manebis hic: ⁵⁹et ostendet tibi Altissimus eas visiones supremorum, quæ faciet Altissimus his qui habitant super terram a novissimis diebus. ⁶⁰Et dormivi illam noctem et aliam, sicut dixerat mihi.